پدر کیان؟! نفسم تنگ شد و من چرا فکز میکردم وقتایی که اینجا نیستم ازادم؟
چرا خودمو راحت و رها میدونستم؟
اینکه هیچ مشکلی ندارم و شهریار هم دیگه کاری باهام نداره.
چرا متوجه نمیشدم که همیشگی دنبالمه و برام بپا گذاشته!
چرا نمیتونستم درک کنم که اون چقدر موذماره! و ابداً نمیذاره به حال خودم باشم.
روهام بهسرعت ایستاد و کف دستاشو بهم زد و تو جاش پرید.
با چنان ذوقی نگاهمون میکرد که نمیتونستم دلشو بشکونم.
-بابای کیانم بسیار دلش میخواد شما رو ببینه.
یعنی بیشتر قلبش میخواد مولینو ببینه. همش از شما میپرسه.
شهریار نیشخندی زد و با ابروهای بالا پریده، طلبکار نگاهم کرد.
اروم از تخت پایین اومدم و روی دو زانو نشستم و دستای روهامو گحرکت کردم.
مقابلم توقف کرد و گفت :
-جانم؟
سعی کردم توجهی به نگاهای چراغونیِ شهریار نکنم و اظهار کردم :
-ببین عزیزم …
و نگاهم به پاهام خورد که برهنه بود.
حرفمو قطع کردم و با دهن باز به خودم نگاه کردم.
یه پیراهن مردونه فقط تنم بود. پیجادهنِ شهریار بود.
تو همون حالت به شهریار چشم دوختم و اضافه کردم :
-این چیه دیگه.
نیشخندی زد و جوابی نداد. در عوض روهام بیان کرد :
-چی مولین؟
بزاق دهنمو قورت دادم و چیزی ناضافه کردم.
-مولین؟
گیج نگاهش کردم که اضافه کرد :
-میخواستی یه چیزی بگی.
-یادم حرکت کرد.
-برم من؟
کف دستاشو رها کردم و همونطور نشستم و ملحفه رو از روی تخت کشیدم پایین و روی پاهام.
روهام به سمت در حرکت کرد و شهریار نگاهش به من بود.
-پس بگم توام میای؟
خواستم چیزی بگم که شهریار دستشو پشت کمر روهام گذاشت و همونطور که اونو برمیگردوند و به سمت در هدایت میکرد اضافه کرد :
-اره پسرم میاد.
نگرانش نباش.
عاصی شده به جفتشون نگاه کردم و دلم میتمایل داشت اینقدر جرات داشتم که بلند داد میزدم :
-نه.
من نمیام. من قصد ندارم بیام.
که قرار نبست بشم عروسک یا یه ملعبه تو دستای تو.
که هرطوری تمایل داشتی منو به رقص بیاری.
نفسی کشیدم و در که بسته شد مهلت ندادم با اون نگاهای هیز و پلیدش نگاهم کنه :
-من نمیام و نمیمونم.
با تفریح نگاهم کرد و به سمتم قدم برداشت.
-من خونه دارم و خونواده. هستن ادمایی که برای یه ساعت دیرکردنم مضطرب بشن و…
پاشو زیر ملحفه گذاشت و اونو عقب کشید و اضافه کرد :
-خب؟
ملحفه رو با حرص دوباره روی پاهام کشیدم که خم شد و راحت جمعش کرد و انداختش اون سمت تخت.
-خودتو نپوشون از من. متنفرم از این حرکت.
-نپوشونم؟ چرا؟ به جهنم که متنفری. منممتنفرم یکی با شهوت نگام کنه.
-شهوت این نیست. الان فقط لذته.
-لذت؟! این درندگی تو نگاهت لذته؟
روی پاهاش روبروم زانو زد و نگاه لعنتیشو تو چشمام خیره کرد.
-اره لذته. شهوت یعنی وقتی نگاهت میکنمقلبم بخواد بکشونمت تو تخت و کاریو باهات بکنم که…
-بسهههه.
جیغ زدم و قد بلند شدم و از حرکت ایستادم که سرش همونطور قرار گرفته بالا اومد و دیدم نگاهش با تاخیر اهسته بالا اومد تا روی رونم.
سریع قرار گرفتم روی تخت و پاهامو جمع کردم که ریز خندید و بلند شد.
-قایم نشو رهایش.
-وقتی یه بار میگم نکن ،نکن.
من ادمِ دوبار اظهار کردن نیستم. اگه میگم، اگه میشم، یعنی تو مهمی.
پس مهم بودن خودتو خراب نکن.
من دوبارم واسه خودمم سه بار نمیشه چه برسه واسه ادم مهم های زیستنم.
دوبارم که انجام نشه!
سر سومی که نیومده و ناظهار کرده و نشنیده اس، گردن میزنم،رهایش.
سر تو باید علاقه امو گردن بزنم، نذار حیوون بشم خب؟
شد دوبار.
بار سوم حیوون شدم و تو اونی هستی که دریده میشی.
-هنوز دریده نشدم؟
هنوز جایی مونده؟ کاری مونده؟
من بکارتمو…
-میتمایل داشتی بکر بمونی؟ ته تهش بازم من بودم. اگه بکر بودنت نصیب کس دیگه ای میشد تا عمر داشتی ارزوی دیدن بار دیگر روهام به دلت میموند.
روبروم روی تخت قرار گرفت و با دقت نگاهم کرد.
-نمیفهممت.
جوابی ندادم که محکم اظهار کرد :
-با توام رهایش نگام کن.
نگاهش کردم که بیان کرد :
-تو باید گریه کنی، بزنی بشکونی. اما خیلی ارومی.
ناراحتی اما ارومی. انگار چیزی برا از کف دست دادن نداری.
چرا؟ تو حساس تر از اینا بودی.
من …من نمیفهممت.
نیشخندی زدم و فقط نگاهش کردم.
اون درست متوجه شده بود من بهشدت حساس بودم. اما میدونستم اون اتفاق میفته.
هیجوقت رو محبت و ازدواج عاشقانه حساب انچنانی باز نکرده بودم.
در حقیقت فقط با خودش شانس اینکارو میدیدم که به خاطر شغلش پشیمون هم شدم.
این مسئله تا وقتی که روهام راحت زندگی میکرد برام اهمیتی نداشت.
نه که نداشته باشه اما با گریه چیزی حل نمیشد.
میشد با یه بسته قرص خواب اور همه چیو تموم کرد
اخماش تو هم حرکت کردن و موشکافانه نگاهم کرد.
-اونی که تو فکرته فقط یه قبر میشه برات تو مقبره خانوادگی من و مادری که تا ابد اجازه نداره بیاد سر خاکت و روهامی که از خودکشی مادرش روانی میشه و منی که دیگه رحمی به هیچ کس ندارم.
قبل اینکه پسر حرومزاده خواهرتو گردن بگیری و بزرگ…
-حرومزاده تویی شهریار.
نیشخندی زد و اظهار کرد :
-باشه. حرومزاده منم اگه چیزی توی گذشته درخشان خواهرت تغییر میکنه باشه.
مشکل از منه و امثال من.
اما قلب بده به حرفم دختر کوچولو. قبل وابسته کردن روهام به خودت باید فکر میکردی که اگه یه روزگار نباشی چی میشه!
اون بچه چیکار میکنه! با کیا سر و کله میزنه.
اصلا اسیب میبینه یا نه!
نه الان که دیگه فایده ای نداره. میفهمی حرفمو؟! الان دیگه هیچی فایده ای نداره.
نمیتوتی خودتو بگیری ازش وقتی بهت میگه مولین.
چونه ام لرزید وقتی که بهش اضافه کردم :
-ولی تو منو ازش گرفتی.
اونو اوردیش اینجا و من…
-بچه من باید جایی باشه که من هستم.
-بچته و بهش میگی حرومزاده؟!
-من به تنها کسی که چیزی نمیگم تویی رهایش.
اظهار کردم که حیوونم برای بقیه.
با بغض پوزخندی زدم و رو برگردوندم.
-روتو برنگردون ازم.
-میخوام بخوابم.
-ما امروز کارای زیادی داریم.
-من ندارم. خسته ام. تو دیشب اون بلا رو…
-بلا سر من اومد با سر شکسته شده. تو خودت فرار کردی وگرنه مثل یه ملکه باهات راهی شدار میشد.
نگاه بستم که اشکم بی صدا روی صورتم ریخت.
-نمیخوام ملکه باشم. نمیخوام ملکه تو باشم.
چهره ی بی گناه راحله برام مجسم شد و لب زدم :
-نمیخوام از خون دخترای بی گناه رد بشم و برم رو مسند قدرت.
-متاسفم عزیزم اما این چیزی نیست که تو اجازه انتخابش رو داشته باشی.
نگاه باز کردم و با نگاهای اشکی نگاهش کردم.
نگاهش روی قطره اشک روی صورتم ثابت موند و مشاهده کردم که سیبک گلوش بالا پایین شد.
-پس چی کف دست منه؟!
من اجازه انتخاب چیو دارم؟ اینکه نفس بکشم؟ اینکه دزدیده بشم؟
اینکه فریب بخورم و تنها داشته ام از بین کف دستام لیز بخوره و بره تو دریا؟
-من گرفتمش و نذاشتم بره تو دریا.
-اره ولی پرتش کردی تو مرداب.
اخم کمرنگی کرد و اضافه کرد :
-روهام زندگی راحتی خواهد داشت.
-من چی؟!
اشکمو با پشت کف دست پاک کردم تا نگاه لعنتیش از روی صورتم برداشته بشه که به دیدهام نگاه کرد :
-من حیات راحتی دارم شهریار؟!
دارم حناق میگیرمممم…این دلبسته شدنه؟! من…من عملاً یه گروگانم.
دارم میبینم با کف دستای خودم زیستن خواهرزادمو به گند کشیدم.
اخمش پررنگتر شد و بی حرف نگاهم کرد. جرات پیدا کرده بودم. برای بیان کردن حرفهایی که باید زودتر از اینا میزدم جرات پیدا کرده بودم.
برای اینده ای که از دست حرکت کرده میمشاهده کردمش. برای پسری که پدرشو عاشقانه میپرستید و نمیدونست اون کیه.
برای بچه ای که کافی بود از سر تشنگی یکی از اون بطری های اب معدنی رو بخوره و بعد هرگز چشماش به روم باز نشه.
این فکر تنم رو لرزوند که با وحشت اضافه کردم :
-اگه روهام یه بار به اشتباه از اون اب معدنی ها بخوره! اگه ابراهیم حواسش نباشه…میدونی چی میشه؟
کف دستمو به سرم گحرکت کردم و اظهار کردم :
-وای وای وای. خدایا منو ببخش. خدایا به بزرگیت منو..
کف دست بزرگش روی دستم قرار گحرکت کرد و محکم اضافه کرد :
-بسه روضه نخون.
کف دستمو عقب کشیدم که محکمتر گرفت و پایین کشید.
-بسه رهایش. بسسسسه.
عصبی سر بلند کردم و نگاهش کردم که اونم بدتر از خودم بهم خیره شد.
-چیه؟! برای چیزی که اتفاق نیفتاده روضه نخون. من هم اینقدر احمق نیستم که بچه امو…
-هه. بچه؟! بگو گروگانتو.
کف دستمو محکم پرت کرد که به قفسه سینه ام خورد و اخی گفتم که صداش قد بلند شد :
-حرف اضافه بزنی میدونم چیکارت کنم.
تا اینجام کوپنهات تموم شده بود رهایش.
همونطور که مچ کف دستمو مالش میدادم نگاهش کردم که متوجه شدم پر از اخم و خشم نگاهم میکنه.
-اگه مراعاتت رو میکنم به خاطر اینه که میدونم دلواپسشی. فکر نکن حتی یه درصد ربطی به دیشامگاه داره که دیشب فقط برای من پر از درد بود و هنوز باهات بی حساب نشدم.
نگاهشو ازم گرفت و به مچ کف دستم داد.
-درد نگراهی شده الکی نچلونش.
-اره راست میگی اخه تو اقای همه چی دونی. بهتر از من میدونی دردم گرفته یا…
-میتونی خفه شی؟
بی صوت نگاهش کردم و چیزی ناضافه کردم. عصبی کشیده شد و دکمه های بالای پیمسیرنشو بست.
-عین این پیمسیرن تنم روزایی که باهات میگذرونم سیاهه رهایش.
سیاهه چون تو سیاهش میکنی. زیرا قلبت نمیخواد فرصت بدی.
من همواره حوصله ندارم. همیشگی دنبال فرصت دادن تو نیستم. یهو مشاهده کردی بیخیال شدم.
دیگه دلم فرصت نتمایل داشت. نمیفهمم چرا فکر میکنی هرچی بگی کوتاه میام.
کار به جایی که نباید، برسه! من اونی ام که با جون خودتم تهمتوجه شدت میکنم.
دکمه های سر استینش رو بست و پیراهنو تو شلوارش مرتب کرد و حق به جانب نگاهم کرد.
-متوجه شدی رهایش؟
جوابی بهش ندادم و سرمو برگردوندم. متوجه شده بودم، اونقدر خوب که بفهمم بار بعد منم که اب معدنی میخورم.
-راحت میشم.
صوتم ضعیف قد بلند شده بود و نگوش داده بود که گفت :
-چی؟
-راحت میشم.
صوتیی نیومد و بعد تک خنده پر از حرصی که به گوشم رسید.
-راحت میشم!
صوتش با تمسخر به گوشم رسیده بود و باز هم توجهی بهش نکردم.
میتونستم بفهمم که چه قدر عصبی شده. که چه قدر بهش برخورده اینکه مرگ رو به بودن باهاش ترجیح میدم.
-یاسین به گوش اون حیوون گوش مخملی و چهارپا خوندن دقیقا مآواق بارز حرف زدن با توئه.
پوزخند دردناکی زدم و چیزی نگفتم.
-هرجور که راحتی. میخوای راحت بشی؟ راحت شو. منم راحت میشم.
این حجم از خونسردی از شهریار بعید بود.بعید بود که سر قد بلند کردم و نگاهش کردم.
اون اما نگاه خیره اش بهم بود.
-من از اینکه یه بچه ۸ساله دم دستم نباشه راحت میشم. از اینکه ادم نذارم دم یه خونه تو فقیرترین محله شهر تا مراقب دوتا مفنگی باشن راحت میشم.
از اینکه فکرم همش درگیر یه دختر نفهم نباشه راحت میشم.
زل زد تو چشمام و با محکم ترین لحن اضافه کرد :
-باور کن که من از ته قلبم ارزو میکنم نباشی تا کاری که باید رو انجام بدم.
شاید جمله اش برام بسیار سنگین بود ولی میدونستم نباید نشون بدم که شکستم.
مثل خودش خیره تو چشماش بیان کردم :
-توام باور کن که ارزوی از ته دلت برام اهمیتی نداره. نه تنها ارزوت بلکه هرکاری که میخوای انجام بدی. تا همینجا هم که اسیر توی وحشی…
کف دستش به در نرسیده متوقف شد و مکث کرد.جفت ابروهاش بالا پرید و دیدم که کف دستش مشت شد.
-وحشی؟!
با ارومترین لحن ممکن اینو جویا شد و قدمی جلو اومد و دومرتبه تکرار کرد :
-درست شنیدم رهایش؟ بیان کردی وحشی؟
و سر کج کرد به سمتم.
اونقدر ترسناک زمزمه کرده بود که اگه میتونستم حرفمو پس میگرفتم ولی…
-دیشامگاه وحشی بودم برات؟دیشامگاهی که قدر تموم عمرم ناز و نوازش حرومت کردم؟
یا تو از اونایی هستی که عاشق وحشی بازی ان؟!
جوابی ندادم که نگاهش روی تنم مخصوصا بالا تنه ام چرخ خورد و گفت :
-وحشی دوس داری؟ وحشی میشم برات.
و تا به خودم بیام به سمت تخت اومد، تند بلند شدم تا از اون سمت تخت در برم که مچ دست راست و مچ پای چپمو گراهی شد و منو روی تخت به سمت خودش کشید ، پامو ول کرد و تند روی زانوهام نشست ولی کف دستمو محکم تو دستش گحرکت کرده بود، بالا تنه امو به سمت دیگه ای برگردوندم که گرمای نفسهاش روی صورت و گردنم نشست.
-روتو برگردون و نگاهم کن رهایش.
نگاه کن و ببین من وقتی وحشی میشم چقدر درنده ام.
نگاهامو بستم و تنم از هشدار توی صوتش لرزید. با جای گرفتن لبش روی گردنم ، تمام پوستم مورمور شد و سرم به سمت سرش کج شد و شونه ام بالا اومد.
نه میبوسید و نه میبویید. فقط لبش روی گردنم بود و روی زانوهام جای گرفته بود.
وقتی که دستش روی قفسه سینه ام قرار گرفت بهسرعت دیده باز کردم و کف دستشو با کف دست ازادم پس زدم که تند گحرکت کردش و برد بالای سرم و با یه کف دست، مچ هر دو کف دستم رو گراهی شد که کامل به سمتش برگشتم.
سرشو عقب کشید و محکم تو دیدهام نگاه کرد.
-امروزگارو هیچوقت یادت نره. تا اخر عمرت یادت بمونه خودت بودی که همچین چیزیو میل داشتی.
تا بخوام متوجه منظورش بشم، با کف دست ازادش،دکمه های پیراهن توی تنم رو باز کرد و من بودم که جیغ میزدم، تقلا میکردم، کف دست و پا میزدم ولی اون به راحتی به کارش ادامه میداد و سر اخر دکمه های باز شده پیمسیرن و بدن برهنه ام که تو دیدش قرار گحرکت کرده بودن بهم دهن کجی میکردن.
گلوم میسوخت و نگاهام پر از اشک شده بود.
ولی اون بی توجه بهم نگاهش روی تنم چرخ میخورد و مثل شلاق روی تنم رد میزد.
-همواره به سلیقه خودم باور داشتم. و تو قلبیل محکمی برای باور داشتن منی ، رهایش.
-تو…تو یه پست فطرت اشغالی. یه روانی که فقط پی هوی و هوسشه و اسمشو میذاره محبت.
اگه عاشق بودی ارزوی مرگمو نداشتی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن