رمان عروسک پارت ۴۶

– اگه میتونستم پیداش کنم هیچوقت از خودتون
نمیپرسیدم
– چیزی که نمیتونی پیداش کنی رو چطور بهش
رسیدی؟
چیزی که خودت نمیتونی کف دست بهش پیدا کنی
چطور به عنوان سوالی که جواب هم داره مطرحش
کردی؟
نگاهش کردم و بیان کردم :
– تلخ حرف میزنی.
شونه ای بالا انداخت و عقب کشید تا اول من وارد بشم
– شاید چون خسته شدم.
– از چی؟!
– از اینکه میترا ازم بترسه.
گیج نگاهش کردم که کف دستشو از جیبش بیرون اورد و
پشت کتفم گذاشت
و اروم هلم داد داخل و خودش هم پشت سرم وارد شد.
– پس خودتم میدونی…
– من به‌شدت چیزا میدونم اما قرار نیست بابت همشون به
بقیه جواب بدم.
نمیدونستم تحت چه واکنشی تو مغزم گفتم :
– من هم بقیه ام؟
یه لحظه از حرکت ایستاد و خودم هم به سمتش برگشتم.
یه پله ازش بالاتر بودم
نگاهی بهم کرد و لبخند زد :
– تو بقیه نیستی برام.
اما یه سوالت اگه جواب داده بشه جنگی مسیر میفته اون
سرش ناپیدا.
الان که بسیارا همه چیو میدونن
ولی ساکت موندن تا زندگی اروم بگذره زیبا تره…
– چرا؟ چه جنگی؟!
– نمیرید بالا؟
نگاهم از سپنتا به شهریار که تو چهارچوب بود خورد
سپنتا دومرتبه منو به جلو هل داد و گفت :
– اامان نفری که جنگو شروع میکنه شوهرته!
بی حرف نگاهمو از شهریار کندم و قدمهای سریعتری
برداشتم
در رو به عقب هل دادم و کفش هامو دراوردم و وارد
شدم.
– سپنتا؟!
– تو اتاقیم.

باشه ای گفتم وشال و مانتوم رو دراوردم و روی کف دسته
مبل گذاشتم
نفسی کشیدم و به سمت اشپزخونه رفتم
در یخچ ال رو باز کردم و وسایل موردنیاز برای تهیه
شام رو بیرون اوردم
قلبم میتمایل داشت خودمو مشغول کنم و به چیزی فکر نکنم
دلم میتمایل داشت چیزی یادم نیاد
اینکه چیشده
اینکه حتی اهورا چی اظهار کرده
که چه اشاره ای به شهریار داشته
سری تکون دادم و چنقلبحظه دیده بستم
– خوبی؟
سریع نگاه باز کردم و در یخچال رو بستم
بدون برگشتن به سمت شهریار لبخندی زدم و
میدونستم که میبینه
– خوبم.
– گیجی!
– حرف زیاده کسی هم نمیگه واسه همین…
– حرفای زیاد واسه ماهاست
نمیگیم که گیج نشی که ارامشت به هم نخوره.
اگه قراره…
تند به سمتش برگشتم و اضافه کردم :
– پس بگو
من گیجم ارامشم هم به هم خورده…
مگه ححرکت کرد همین نبود؟
که اگه قراره ارامشم به همبخوره اظهار کردن و نگفتنش
فرقی نداره؟
نفس عمیقی کشید و نگاهش تو چشمام نوسان داشت.
– حرفم همین بود ولی…
ترجیحم همین نیست رهایش.
ترجیحم اینه هنوزم ندونی.
ناراحت نگاهش کردم
نمیخواستن بگن؟ نمیمیل داشتن به قول خودشون ارامشم
به همبخوره؟
باشه نمیاظهار کردن…
منم دیگه اصراری نمیکردم
وقتی چیزیو زیاد درمیل داشت کنی
بقیه فکر میکنن چقدر که اهمیت داره برات
و از سر دوئوندنت لذت میبرن!
– باشه نگو..منم دیگه اصراری نمیکنم
جفت ابروهاش بالا حرکت کرد و گفت :
– امیدوارم.

تبسم مسخره ای زدم و سری تکون دادم
– آره امیدوار باش.
چشم تنگ کرد و نگاهم کرد
و وقتی متوجه شد واکنشی نشون نمیدم و حرفی نمیزنم از
اشپزخونه بیرون راهی شد.
شام که ولیده شد به جمعشون پیوستم.
میترا روی کاناپه دراز کشیده بود و واقعا بارداری
همین قدر سخت بود؟
اگر شهریار هم بچه می میل داشت من باید اینقدر تحملش
می کردم؟!
یه لحظه از فکری به ذهنم رسید مات موندم!
شهریار بچه می خواست؟!
یعنی واقعا من حاضر بودم به خاطر اون بچه دار بشم؟
اونم وقتی که نااظهار کرده های زیادی تو زندگیش داشت؟
اصلاً ب دون رازهاش، حیات با شهریار
با وجود خلافکار بودنش
ترسناک بودنش چطور ممکن بود؟
من نباید دیده روی عقل می بستم
و روی دل باز می کردم!
این می تونست بزرگترین اشتباهم تو این رابطه باشه.
– گوش دادی که دکتر چی بیان کرده
یکم اروم باش یکم استرس نداشته باش
به چیزی فکر نکن میتر ا.
نگاهم به سپنتا خورد که با چهره آزردهی به میترا
خیره بود و این ها رو می بیان کرد
تن جلو کشیدم و اظهار کردم :
– خودش که نمی خواد استرس داشته باشه
حتما چیزی قلبیلشه.
سپنتا نگاه کوتاهی به شهریار انداخت و بعد به من
نگاه کرد
نفس عمیقی کشید و به میترا خیره شد.
– گفتم که خیالت تخت چرا قانع نمیشی؟
– خب…
اهورا بین حرفم پرید و بیان کرد :
– من آدمخور نیستم میترا.
من حوصله خراب کردن زیستن ایلیا رو هم ندارم.
پس فکر نکن حالا که اومدم خبریه.
یا قراره گند بزنم تو همه چی.
حق من یه خونواده بود و هست.
فقط اومدم دنبال حقم.

خانواده؟!
اهورا تن جلو کشید و آرنج دستاشو روی زانوهاش
گذاشت و با نگاه خیره ای به میترا اضافه کرد :
– تا وقتی نوک پیکان به سمتت کج نشده اروم باش
هنوز وقت داری تا بخوای توضیح بدی
کسی که ازت توضیح بخواد هم فقط منم
پس تا وقتی که من کنارتم
تا وقتی من توی تیم توام قرار نیست کسی بازخواستت
کنه
– اهورا!
اهورا در جواب اعتراض سپنتا تک خنده ای کرد و
اظهار کرد :
– چیه پسر؟
دارم راستشو میگم.
کی جز من حق داره که بخواد چیزی بهش بگه!
شهریار نیشخندی زد و کامل به پشتی مبلش تکیه داد .
اهورا سرش به سمت شهریار برگشت و تیز نگاهش
کرد.
شهریار ولی محلی به نگاهش نگزاشت و گفت :
– شام آماده اس؟
سری تکون دادم و گفتم :
– اوهوم. فقط یکم زود…
بلند شد و همونطور که به سمت آشپزخونه میحرکت کرد
گفت :
– بیارش.
روز خسته کننده ای بود.
زودتر بخوریم و هرکی بره پی کار خودش.
اهورا بیا کمک.
اهورا هم بلند شد و من هم به تبع اونا قد بلند شدم
و رو به میترا بیان کردم :
– غذای تو رو میارم اینجا.
– میتونه بخوره؟
تمایل داشتم چیزی بگم که صدای اهورا بلند شد :
– محدودش نکن.
هرچی که بخواد می تونه بخوره!
هرچیزی!
پس بیخود چرت نگو!
وزنش کمه باید بره بالا. نه چربی داره نه فشار خون.
سپنتا باشه ای اظهار کرد و رو به من گفت :
– پس لطفا بیار براش عزیزم.
تبسمی به سپنتا زدم و به سمت اشپزخونه راهی شدم.

وارد اشپزخونه شدم و به سمت فر راهی شدم.
دستکش کف دستم کردم و در فر رو باز کردم.
استیک ها رو بیرون اوردم که بوشون تو خونه پیچید.
اهورا سر جلو اورد و هووومی کشید
و پر لذت بیان کرد :
– پسر این عالیه!
من دیگه همیشه تلپم تو خونه اتون.
تبسمی بهش زدم که شهریار همونطور که بشقاب ها
رو جمع میکرد گفت :
– گه نخور باشه؟
مات به شهریار چشم دوختم که اهورا با پا لگد محکمی
به باسنش زد و اظهار کرد :
– نه نگران نباش نمیخورم
میخوام فقط دست پخت رهایشو بخورم.
با دهن باز به بلبل زبونیش خیره شدم
الحق که برادر بودن و خوب هم از پس هم برمیومدن
من چقدر ساده بودم که مات میموندم از حرفاشون.
واقعا برای خودم متاسف بودم.
پوفی کشیدم و کف دستکش ها رو دراورد م
و استیک ها رو دونه دونه تو دیس چیدم.
سس مخصوصی که ولیده کرده بودم رو هم ریختم
روش
و بعد دیس رو روی میز گذاشتم.
– بیا اینجا میترا.
به سمت اهورا برگشتم و اظهار کردم :
– اونجا بشینه…
– تنهایی بیشتر بهش اضطراب میده
چرا تو جمعمون نباشه؟
روم نمیشد بگم چراکه از تو میترسه
ولی انگار از نگاهم خوند که اظهار کرد :
– خودم میارمش.
و از اشپزخونه بیرون رفت.
خودم تند به سمت اپن حرکت کردم و نگاهشون کردم
– پاشو بریم.
سپنتا که فکر کرد اهورا با اونه گفت :
– نمیام کنار میترا میخورم.
اهورا لگدی به باسنش زد و بیان کرد :
– گمشو بابا چه خودشو مهم میدونه
پاشو من با میترام.
سپنتا با تعجب سؤال کرد :
– کجا برید؟

اهورا که دید ، سپنتا تکون نمیخوره و همونطوری
قرار گرفته
عصبی خم شد و کف دستشو کشید و بلندش کرد
بعد هم خم شد سمت میترا و دقیق نگاهش کرد.
– بلند شو.
میترا با مکث روی کاناپه جای گرفت که اهورا اروم
بازوش رو گحرکت کرد.
– خب نشسته دیگه همینجا.
اهورا همونطور که میترا رو بلند میکرد اضافه کرد :
– من نمیخوام بشینه
مگه مهمونتون نیستم؟
صاحبخونه تو هال و مهمون تو اشپزخونه؟
ریدی داداشم با این پذیراییت.
– درست حرف بزن اهورا.
اهورا توجهی به شهریار نکرد و به میترا کمک کرد.
– او نجا راحت تر بود.
سپنتا اینو اضافه کرد و ناراحت به شهریار زل زد
بیشتر انگار می هراسید
قلبش می تمایل داشت که شهریار آرومش کنه.
نمیدونم شهریار چیکار کرد که سپنتا نگاه بست و
نفسی کشید
و بعد خودش به دنبالشون قدم برداشت.
اهورا با سر به صنقلبی اشاره زد و بیان کرد :
– بده عقب.
سریع صندلی رو عقب کشیدم که میترا رو روش
نشوند.
خودشم صنقلبی کناریش رو برداشت و جای گرفت.
رو به نگاه متعجبمون نیشخندی زد و بیان کرد :
– ریختمو نبینه بهتره.
شهریار چشم غره ای براش رفت و بعد خطاب به سپنتا
گفت :
– کمک کن.
و تو بشین رهایش.
– بقیه رو…
جدی اظهار کرد :
– بقیه رو من و ایلیا میاریم
تو بشین .
من هم صنقلبی کنار اهورا رو انتخاب کردم و قرار گرفتم.
اول میخواستم کنار میترا بشینم ولی اجازه دادم سپنتا
اونجا بشینه.

شهریار و سپنتا کم کم میز رو چیدن
و تو این فاصله من سعی می کردم زیاد به اهورا توجه
نکنم
به این که کف دست زیر زیراه اش زده بود
و خیره به میز بود و هرازگاهی هم با نوک انگشتش
طرحی روی میز میکشید
و نگاهشو سمت میترا روونه میکرد
ولی نگاه میترا خیره به اهورا بود
و باهر بار برخورد نگاهشون اهورا ابرویی بالا میداد
و میگفت :
– الان شوهرت میگه زنم میترسه
والله اینطور تو منو نگاه میکنی من باید بترسم نه تو!
و نفسشو بیرون می داد.
سپنتا هم دیده غره ای به اهورا میرفت
و برای میترا تبسم روونه میکرد.
میز که چیده شد شهریار و سپنتا هم دور میز نشستن.
اهورا دیس رو برداشت و به سمت میترا گحرکت کرد.
– بخور که باید چاق بشی
مشاهده کردم که یه لحظه سپنتا میل داشت کف دستشو جلو ببره که
شهریار به‌سرعت بازوشو گرفت
کف دست سپنتا هم مشت شد و نگاهم به چشماش خورد
که داشت خودش رو می کشت که اروم باشه.
اهورا زیر نگاهی نگاهی به سپنتا کرد
و بعد خیلی بیخیال خودش برای میترا یه استیک
گذاشت و همونطور که دیس رو به س متم میگرفت
اظهار کرد :
– واست اونی که سسش کمه رو گذاشتم
نمیمیل داشتم اذیت بشی.
تا اسلایس اخرشو میخوری میترا.
ببینم بشقابت خالیه…
– شاید…
اهورا بسیار جدی سر بالا اورد و به سپنتا نگاه کرد.
– میذاری کارمو بکنم یا نه؟
– اذیتش نکن.
– چاقو زیر گلوشه؟
و رو به من که نگاهشون میکردم بیان کرد :
– بکش.
یه استیک برای خودم گحرکت کردم و خودمو باهاش مشغول
نشون دادم.
اهورا هم برای خودش کشید و بعد به سمت سپنتا
گحرکت کرد.

سپنتا نفس عمیقی کشید و برای خودش کشید.
– الان که چی؟! میشه بگی بدونم؟
شاکی سر بلند کردم و به اهورا نگاه کردم.
انگار نگاهم رو حس کرد که به سمتم برگشت.
– ببینش توروخدا یه جور راهی شدار میکنه
انگار من میترا رو به زور نشوندم.
– مگه نشوندی؟
– قلبم تمایل داشت اینجا غذا بخوره مشکلیه؟
سپنتا با حرص ریز خندید و اظهار کرد :
– قلبت خواست؟
داری راجع به ادم حرف میزنی
ادمی که از قضا زن منه!
دیدهای اهورا تنگ شد و اضافه کرد :
– نیازیه منم دهن باز کنم؟ هوم؟
و بعد رو به شهریار کرد و اضافه کرد :
– دهن باز کنم یا نه داداشم؟
خودت بگو بهم چیکار کنم.
شهریار پوفی کشید و فقط نگاهشون کرد.
به میترا نگاه کردم که سرش پایین بود و استیک رو
برای خودش تقسیم میکرد.
– افری ن میترا تو بخور.
اهورا با چنان خونسردی ای و حس رییس مابآنه ای
اینو گفت
که اگه شهریار، سپنتا رو نگحرکت کرده بود
مشتش تو دهن اهورا میخوابید.
اهورا نیشخندی زد و با ابروی بالا داده نگاهش کرد
که سپنتا کف دستش رو محکم کشید و بیان کرد :
– ولم کن امیر.
ولم کن این جوجه رو من…
– ایلیااااا!
– خیله خب خیله خب.
دستمو ول کن کاریش ندارم. به جون خودش کاریش
ندارم.
شهریار مردد نگاهش کرد و بعد رهاش کرد.
سپنتا لبخند مهربونی به میترا زد و قرار گرفت روی
صنقلبی.
اهورا با ارنجش ضربه ارومی به بازوم زد و اظهار کرد :
– غذاتو بخور.
نگاهی به شهریار کردم که خونسرد نگاهم میکرد
با دیدن نگاهم به بشقابم اشاره کرد و خودش هم
استیک برداشت و تو ظرفش گذاشت

تا صرف غذا تموم بشه دیگه صدایی جز برای
درتمایل داشت وسایل روی میز از کسی کشیده نشد.
به محض تموم شدن غذای اهورا، سپنتا جوری قد بلند
شد که صنقلبیش تکون محکمی خورد
و اگه خودش نمیگراهی شدش میفتاد.
تبسمی به همه زد و به سمت اهورا اومد
کف دست انداخت دور بازوش و همونطور که بلندش
میکرد اظهار کرد :
– بیا کارت دارم
اهورا هم نیشخندی زد و اظهار کرد :
– چششششششم بابا جون.
سپنتا با متوجه شدن کلمه ای که اهورا اظهار کرده بود
با چشمای گمسرور شده نگاهش کرد و کشیدش.
– اگر خوردی به میترا کمک کن بره بشینه رو کاناپه.
خودتم پیشش باش.
– ظرفا.
شهریار ایستاد و بیان کرد :
– من جمع می کنم اهورا میشوره.
جوابی ندادم و به میترا خیره شدم.
پلکی زد و اضافه کرد :
– بریم.
لبخندی بهش زدم و ایستادم و به سمتش حرکت کردم
کمکش کردم بایسته و با هم به سمت سالن هال رفتیم.
اونو روی کاناپه نشوندم و بلند طوری که شهریار هم
بشنوه اظهار کردم :
– برم برات پتو بیارم.
و این رو بهونه کردم و به سمت اتاق رفتم.
اروم و پاورچین پاورچین پشت در از حرکت ایستادم و گوشمو
چسبوندم بهش.
– تو خل شدی مرتیکه؟
– مرتیکه باباته نفل ه. درست حرف بزن.
– این دری وری ها چیه میگی؟
این جان فشانیا چیه؟
نمیدونی هربار تو رو میبینه میره تا دم مرگ؟
نمیفهمی ازت نمیترسه؟
ازت شرم داره…خجالت میکشه..
به خاطر کاری که باهات کرده؟
– خب منم چیزی گفتم؟
میخوام شرمش بریزه ناسلامتی زنداداشمه.
– اخ اهورا…اهو را…اهورا…
– اخ سپنتا…ایلیا…سپنتا!

آوایی که از سپنتا درنیومد
اهورا با شیطنت بیان کرد :
– جون تو قافیه رو حال کردی!
چه اسمات زیبان کنار هم پسر.
– تو اصلا به اینده هم فکر میکنی؟
– اره فکر میکنم چطور؟
– فکر میکنی و صوتم میزنی باباجون؟
واقعا…
– خب چه عیبی داره اخه…
تو که بابای بچه میترا هستی…
البته بچه تو شکمش! بابای رهایشم که هستی
فقط عارت میاد بابای من باشی؟
باشههههه باششششه جناب ایلیا شاهرودی
دارمممم برات.
– یه بارم که شده مسخره بازیو بذار کنار.
به میترا فک…
– به میترا ف کر میکنم که دهنم بسته اس
به میترا فکر میکنمممم که الان تو اتاقم
که ورکف دست رهایش نیستم.
به میترا فکر میکنم که مثل شماها اسم و رسمم عاری
ایه.
میگی اهورا شاهرودی؟
میگم قبوله من اهورا شاهرودی ام!
میگید ۲۵ سالته؟
میگم قبوله من ۲۵ سالمه.
دیگه چی میخواین ازم؟ بگید دیگه.
دیگه چقدر به میترا فکر کنم؟
تو در ذهنش گذراندی به من؟
گفتم نرو سمت اینا…به من اندیشیدی؟!
گفتم دور و بر میترا سرمدی
دور و بر رهایش اصلانی نرید.
شماها بهم گوش دادید؟
نه خیر منو دایورت رو تخمای داشته نداشته اتون
کردین.
حالا هی اهورا فکر کن…اهورا فکر کن…اهورا فکر
کن…
حاجی اهورا پاره شد از بس فکر کرد
یه بارم شماها فکر کنین.
سر یه میزنم نمیتونم کنارش بشینم؟
زن شهریاره ها ولی با میل داشت خودش نه.
قلبم چقدر بسوزه که اظهار کردم با رهایش کاری نداشته باشید
ولی عدل دست گذاشتین روش
خدا شاهده بسیار خودمو کنترل کردم کف دست رو بزرگتر
بلند نکنم
کف دست رو کسی که برام مثل بابا بود چون…