-فکر کن چراکه هنوز نوبت متوجه شدن تو نشده.
هنوز برات زوده که بفهمی چی به چیه!
که چرا همه چی به اینجا رسیده
من نمیتونم تو رو با گفتن حقایق فراری بدم.
-از کجا میدونی فرار میکنم؟
نیشخندی زد و گفت :
-تا الان که همواره فرار کردی.
-من دیشامگاه باهات..
-تو عقل شاهین رو به ارث بردی
و اصلانی ها معتقدن دشمن رو باید نزدیک تر از دوست نگه داشت.
تو نمیتونی منو که سالها خودم هم اصلانی بودم گول بزنی رهایش.
من خوب میدونم برق نگاه تو، برق خوشحالی نیست.
برق افکاریه که تو ذهنته.
من تو تمام این سالها فقط به رام کردن تو در ذهنش گذراندم.
به حربه هایی که میتونستم بزنم
و به روش های جذب کردنت.
تو نمیتونی منو که ۲۴ساعت تمام به عکست زل زدم تا نگاهت یادم بمونه دروغ بگی.
کف دستایی که روی قفسه سینه ام چلیپا بودن بی جون شدن
دیدهام، فروغشون رو از دست دادن
اون مرد، منو حتی از خودم بهتر بلد بود
اون میدونست که من جا خالی میدم
که گاهی بنا بر مصلحت ساکت میشم
که میخواستم فکر کنه همه چی امن و ولینه تا راحتم بذاره.
من حتی از وقتی متوجه شده بودم که شنود توی بدنم کار گذاشته شده با خودم فکر هم نمیکردم
زیرا حتی ازاندیشیدن هم میهراسیدم
از قد بلند اندیشیدن
از رد شدن سیگنال ها و رسیدنشون به کف دست شهریار و افرداش
و حالا اون میاظهار کرد که شکست خوردم.
-برای متوجه شدن من، برای دست یابی به چیزی که من هستم، وقت زیادی لازمه.
تو هیچوقت مجبور نبودی که زندگی خوب بقیه رو ببینی و حسرت بخوری.
اما من تبسمهای شهریار رو مشاهده کردم
عشق سمین بهش رو متوجه شدم و حسرت خوردم.
-چندسالته؟
نگاهی بهم کرد و نفسی کشید.
-من ۲۵سالمه . چندسالته؟
نیشخندی زد و گفت :
-اونقدری هست که بتونم جای پدرت هم باشم.
مات نگاهش کردم که نیشخند زد.
-۴۰سالمه.
شاید باور اینکه شهریار، ۴۰ساله باشه برام غیرقابل باور بود
ولی اینکه امیر شاهرودی که نوه اول خاندان شاهرودی بود چهل سالش باشه کاملا هم منطقی بود.
باید چه واکنشی نشون میدادم؟!
تعجب؟ ماتی؟ بگم باور نکردم؟
-بهت نمیخوره.
-خودمم میدونم چون ورزش میکنم.
-من ازت …
-ازم ۱۵سال کوچیکتری میتونستم پدرت باشم ولی خب نیستم.
نیازی به یاداوری نیست رهایش
-یاداوری نکردم فقط…
روی تخت نشست و نگاهم کرد
-خب؟ قصدت چی بود؟
-میل داشتم بگم فقط ۲۵سالمه.
چرا ازش خجالت میکشیدم؟
چرا حالا که سن واقعیش رو متوجه شده بودم معذب بودم؟
اون با هر اسمی، با هر سنی، همسر من بود.
اما خب فاصله سنی ۱۵ساله، فاصله سنی زیادی بود.
-یه روز تمام حقیقت رو متوجه میشی.
-سپنتا ، اون…
-اون هم سن میتراست.
خدای من.
دلم میمیل داشت سرمو بکوبم تو دیوار.
نمیتونستم تحمل کنم.
شهریار حتی از میترا هم بزرگتر بود…
شوهر من، از مادرم هم سن دار تر بود.
-تو از میترا هم بزرگتری
و لبخند زدم.
جدی نگاهم کرد که اضافه کردم :
-این مسخره اس.
تایید کرد و بیان کرد :
– و استثنا.
استثنا!
خوبه که اینقدر خودش رو قبول داشت.
فقط خیره نگاهش کردم.
به مردی که ۱۵سال از من بزرگتر بود و شوهرم بود
کسی که برادرشوهر مادرم محسوب میشد
و باز هم شوهرم بود.
نفسی کشیدم و اروم بلند شدم.
-میرم بیرون.
-خوبه تیمسار تنهاست باهاش…
مکثی کردم و راه راهی شده رو برگشتم.
نگاهش کردم که مشاهده کردم با تعجب نگاهم میکنه.
-چته؟
تبسم دستپاچه ای زدم و بیان کردم :
-هیچی. نمیخوام برم اصلا.
با ابروهای بالا حرکت کرده نگاهم کرد و سر خم کرد.
با چشم به بیرون در اشاره داد و اروم اضافه کرد :
-تیمسار؟
نفسی بیروندادم و اضافه کردم :
-ترسناکه.
خندید و گفت :
-پدربزرگ مهربونیه.
-من که فقط اخم و تخمشو مشاهده کردم.
-لابد فرصت متوجه شدن بقیه چیزا رو نداشتی.
چپ چپ نگاهش کردم که خودشم روی تخت نشست.
خم شد و رکابیش رو برداشت از روی زمین و اضافه کرد :
-روز تعطیل هم نمیشه از کف دستت خوابید.
پشت دیدهی نازک کردم و گفتم :
-نه که باقی روزگارا اداره کارمندی.
رکابیش رو پوشید و اظهار کرد :
-پس چی؟
زیرا رییس شرکتم دیر برم؟
اونوقت کارمندام هم یاد میگیرن و دیر میان
من زود میرم که اونان ان تایم باشن.
به حالت تمسخر امیزی سر بالا پایین کردم که کف دست دراز کرد
و دنباله موهامو که روی شونه ام بود کشید و گفت :
-هوی.بار اخرت باشه ها
یه بار دیگه مسخره ام کن ببین چیکارت میکنم
و موهامو کشید که اخی بیان کردم و اون هم ولش کرد.
راست توقف کرد و بیان کرد :
-بیا بریم.
با مسروری به قد و بالاش خیره شدم
که نچ نچی کرد و سری تکون داد.
باهم از اتاق خواب بیرون راهی شدیم و بعد از شستن کف دست و صورتمون وارد هال شدیم.
تیمسار روی کاناپه قرار گرفته بود و به دقت روزگارنامه میخوند.
-سلام تیمسار.
تیمسار با صدای شهریار سری قد بلند کرد و نگاهمون کرد.
تحت تاثیر نگاهش تند سلام و صبح بخیر بیان کردم.
-سلام صبح بخیر
دیدم که داشت تبسم میزد
اما اونو خورد و سری تکون داد.
به اشپزخونه با سر اشاره کرد و گفت :
-برید صبحونه بخورید.
اهورا بیدار نشده؟
شهریار منو به سمت اشپزخونه هدایت کرد و اضافه کرد :
-صبح حرکت کرد لباس اورد برای رهایش.
دوباره خوابی…
-نه خیررر نخوابیدمممم.
داشتم تمرین خاموشی میکردم
به سمت صوتش برگشتم که مشاهده کردم روی اخرین پله است
و به ما خیره شده.
گیج نگاهش کردم و گفتم :
-تمرین خاموشی؟
اوناما بهشدت جدی نگاهم کرد و گفت :
-اره خاموشی.
که یاد بگیرم وقتی چیزی بهم مربوط نیست
ازش نپرسم.
وقتی میدونم جوابی که میگیرم دروغه
بازم چیزی نپرسم.
که وقتی منو ادم حساب نمیکنن
هنوز منو یه بچه میدونن
بازم چیزی نپرسم.
احساس میکردم این حرفا همش درمورد منه.
در مورد رابطه شهریار و من.
در مورد اصلانی بودنِ من!
باید به اهورا میبیان کردم که حسم چیه.
باید میگفتم که من نمیخوام بینشون مشکلی پیش بیاد
که به عنوان یه اصلانی حیات نکردم
فقط یه شناسنامه بهم رسیده
و سیاهی یه سری اموال.
-من…
کف دستم توسط شهریار کشیده شد
به سمتش برگشتم که مشاهده کردم منو نشونده پشت میز.
خودشم کنارم جای گرفته و بی توجه به اهورا
رو به خدمتکار خونه میگه :
-برای خانوم اب پرتقال بیار اول.
خدمتکار سری تکون داد که اروم اضافه کردم :
-شهریار؟
هیچ توجهی بهم نکرد و در عوض خیره به روبرو بیان کرد :
-جوابشو نده.
نمیخوام خودتو توجیه کنی.
-نمیخوام در موردم فکر بد کنه.
-مهمه؟
بی صوت و گیج نگاهش کردم
که اضافه کرد :
-بگو دیگه. مهمه برات که فکرش چیه؟
-اون…اون برادرته.
-من حتی به خومم حسودیم میشه سر داشتن تو.
و حالا میگی برادر؟
تک خنده ماتی کردم و بیان کردم :
-اون جای برادر منم هست.
-با حلوا حلوا گفتن دهن ادم شیرین نمیشه
-چته شهریار؟
محکم نگاهم کرد و اضافه کرد :
-دلم نمیخواد چیزیو بفهمونی که نمیخواد بفهمه
حضور تو برای ما مهمه
برای هرکسی مشکل زاست
تنش میاره
بره تو اتاقش.
صدای قدمهای اهورا رو گوش دادم و بعد صدای حرف زدنش
اون هم از فاصله نزدیک :
-خوبه دیگه.
هر کسی شدم. هرکسی مشکل داشت
شهریار نیشخندی زد
که شونه هاش بالا پریدن
اهورا هم محکم و عین خود شهریار، نگاهش میکرد
واقعا این همه شامگاهاهت اونا غیرقابل باور بود
اونم وقتی که میدونستم
یه چیزی این وسط درست نیست
که سن اهورا غلطه
یا رابطه شاهین و سیمین.
پوفی کشیدم که اهورا صنقلبی کناریمو عقب کشید
و همونطور که میشست روش اضافه کرد :
-خب داشتی نطق میکردی؟
-من میفرمودم.
-نه داش من.
داشتی زر میزدی.
یکه خورده به طرزصحبت کردنشون خیره شدم
واقعا خدا از شهریار کپی گحرکت کرده بود
و اسمشو گذاشته بودن اهورا.
-با امیر درست صحبت کن.
اون برادر بزرگترته.
-پاپا بزرگ همین نوه گلت
با یه اصلانی وصلت کرده میفهمی؟
نمیدرک کردم چرا حرفاش ضد و نقیض بود.
بار اول باهام خوب بود
بعد جا موند و حالا…
انگار میخواد حفظم کنه.
-برادرت هرکاری کرده
با هرکی بوده حرفی زده
راهی شداری کرده برای خودشه.
زیستن خودش و عملکرد خودشه.
تو به جای شیشه شدن تو لاستیک امیر
براش جاده باز کن
مات به تیمسار نگاه کردم
شاید هیچ جمله مستقیمی، نمیتونست جواب خوبی باشه.
ولی اونجمله و اضافه کردم از اون نسبت خونی باعث شد تا راحت از خودم بگم.
اهورا همونطور که قالب کره رو از جلوم میکشید سمت خودش بیان کرد :
-اگه پسر نبودم فکر میکردم پسر دوستی پاپا بزرگ.
اما دوصد حیف که خودمم پسرم.
-بهم نگو پاپابزرگ.
میتونی درست صوتم کنی.
اهورا نیشخندی زد و اضافه کرد :
-پس همون پاپابزرگ.
و بلند ریز خندید.
-زهرمار. اذیتش نکن.
ابروهای اهورا بالا حرکت کرد و سرش به سمت شهریار چرخید
با نگاهش براندازش کرد و بیان کرد :
-چه نوه خوبی.
چقدر دل رحم شدی تو امیر جان.
شهریار ولی نگاه غره ای بهش حرکت کرد و بعد رو به من اضافه کرد :
-صبحونه اتو بخور باید بریم جایی.
-کجا؟
مات به اهورا چشم دوختم که بهسرعت اون سوالو پرسیده بود
-به تو چه که کجا.
مگه گفتم اهورا؟
اهورا اما جدی به شهریار نگاه کرد و اضافه کرد :
-کجا امیر؟
-خونه جمتوجه شد گراهی شدم میخوام ببرم اگه پسندشه بریم داخل.
با دهن باز به شهریار نگاه کردم.
خونه خریده بود؟!
پس ساختمون خودش چی!
به همین زودی میمیل داشت منو از روهام جدا کنه؟
-روهام چی؟
چپ چپ نگاهم کرد و بیان کرد :
-چی؟! تا الان کجا بود؟
از این به بعد هم همونجاست
با آزردهی نگاهش کردم و اظهار کردم :
-میخوای ازم دورش کنی؟
جوری طلبکار بهم زل زد که ناخوداگاه به سمت اهورا مایل شدم
و این از چشمش دور نموند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن