رمان عروسک پارت ۱۹

-جوابی نداری؟
-تو جوابت عقلانیه؟
فکرای تو سرمو مسخره میکنی و میگی فکرای مسخره؟!
مطمئنی مسخره اس؟
چیزی که تو بهش فکر نمیکنی قلبیل نمیشه که مسخره باشه.
-خیله خب تو که فکر میکنی چی عایدت شده؟
وقتی که روهام حیات خوبی داره
وقتی منو داره، وقتی تو رو به عنوان مادرش داره..
پس چرا ناراحتی؟
چه مشکلی داری؟
نگاه باز کردم و درست جای گرفتم.
با نگاههایی که برق میزد بهم خیره شده بود
در حقیقت به برهنگی بدنم نگاه میکرد و از متوجه شدنش لذت میبرد.
عصبی دو دکمه بالایی لباسم رو بستم و تشر زدم :
-میتونی نگاهتو بالا بکشی و اینقدر هیزی نکنی
اونم الان که من تو این وضعیتم
نگاهش تو کسری از ثانیه خندون شد و اضافه کرد :
-کدوم وضعیتی؟
با ابروهای بالا راهی شده نگاهش کردم و تند بلند شدم.
-چه قدر تو پررویی.
صدای خنده اش تو خونه پیچید که لگدی به پاش زدم و به سمت آشپزخونه راهی شدم
-ممنونم که بلند شدی و حرکت کردی
آخه منظره دلربای جمتوجه شدی رو تو دیدم قرار دادی .
اول متوجه حرفش نشدم ولی با یاداوری اینکه فقط پیمسیرن اون‌تنمه
به‌سرعت روی اولین مبل قرار گرفتم و خودمو جمع کردم
و با حرص غریدم :
-مردک هیز.
بلند شد و میل داشت به سمتم بیاد
که آوای زنگ در اومد و راهش به سمت در کج شد
صوتی باز شدن در اومد و بعد شهریار :
-انلاین پرداخت شده.
-بله جناب فیشش کف دستمه.
بفرمایید.
در که بسته شد به سمت شهریار برگشتم و با مشاهده کردن جعبه پیتزاهای توی دستش نگاهمو گحرکت کردم.

-بیا تا سرد نشده
-سیرم
از کنارم رد شد و اضافه کرد :
-سوسول بازی ها و نمیخورما تاثیری نداره چراکه..
جعبه ها رو روی اپن گذاشت و به سمتم برگشت.
دست انداخت زیر پام و کف دست دیگه اشو پشت گردنم انداخت و بلندم کرد
پر از سوال نگاهش کردم که ادامه داد :
-چراکه من میبرمت
و به سمت اپن راهی شد و منو روی صنقلبی پایه بلند کنار اپن نشوند.
نگاهی به جعبه ها کردم و با رسیدن بوشون به مشامم قلبم ضعف حرکت کرد.
-خوشمزه است. دیگه بعد سه سال باید سلیقه منو بدونی.
نیم نگاهی بهش کردم و بدون منظور گفتم :
-امروزگار میاظهار کردی رهایش خواری.
تک خنده ای کرد و مقابلم داخل اشپزخونه و اون سمت اپن نشست و گفت :
-اره درست فهمیدی
منتها رهایش خودش منو میخوره
دیگه چه طوری من بخورمش؟ هوم؟
اینو اظهار کرد و جعبه اول پیتزا رو باز کرد و به سمتم هول داد.
یه سس رو هم برام باز کرد و به سمتم گراهی شد
با وجود گرسنگیم ولی مقاومت کردم و اظهار کردم :
-سیرم
و نگاهمو ازش گحرکت کردم
تکونی به دستش که سس توش بود داد و اضافه کرد :
-تو یکی بخور اشتهاتم باز میشه.
نگاهی بهش کردم و سس رو با تعلل برداشتم و یه کم روی یه برش پیتزا ریختم
سس رو روی اپن گذاشتم و برش رو برداشتم
و به دهنم نزدیک کردم و یه گاز کوچولو زدم
نمیدونم از گرسنگی بود یا مزه عالیش
که بی توجه به شهریار و نگاه سنگینش
گاز دیگه ای زدم و با لذت خوردمش
-خوشمزه اس اره؟
نگاهی بهش نکردم و فقط سری تکون دادم.
-خوبه. نوش جونت.

عصبی چشم غره ای بهش رفتم و اضافه کردم :
-اگه اینقدر اشاره نکنی خوشمزه ترم میشه.
که آوای خنده اش اومد و بعد با لحن مهربونی گفت :
-باشه.
و خودشم شروع به خوردن، کرد.
توی طول وقتی که صرف غذا خوردن کرده بودیم
هرازگاهی فکرم به سمت روهام میرفت و تنهاییش
و اونقدر نپرسیده بودم که پیتزاها تموم شدن و جفتمون روی کاناپه جای گرفته بودیم و فیلم میدیدیم.
-روهام کجاست؟
سرش برای یه لحظه کوتاه به سمتم برگشت و گفت :
-عمارته.
-کی پیششه؟
اینبار خیره به تلویزیون گفت :
-همونایی که همواره هستن.
-بیارش اینجا
اونجا تنهاست.
-روهام همواره تو عمارته و همون ادما پیششن
براش چیز جدیدی نیست
-ولی اینبار توام نیستی
-نباشم. من وقتی هستم هم زیاد وقت صرفش نمیکنم
-قلبم میخواد پیشم باشه.
مکثی کرد و کامل به سمتم برگشت و با ابروی بالا داده نگاهم کرد
که منم سری تکون دادم و طلبکار گفتم :
-چیه؟!
نگاه تنگ کرد و گفت :
-تو چی میخوای؟
هی روهام تنهاست، روهام سختشه، تو‌ نیستی من نیستم!
اصلشو بگو.
پوفی کشیدم و اظهار کردم :
-هیچی دلم میمیل داشت فقط پیشمون باشه
اونجا یعنی..
نگاهمو به تلویزیون دادم و بیان کردم :
-اونجا عمارته
خدمتکارا هستن ابمسیریم هست
اما بازم اونا خانواده اش نیستن
الان من و تو…
منو تو با وجود همه مشکلاتمون کنار همیم
دوتایی داریم فیلم میبینیم و مثل..
مثل…مثل یه…
-خونواده ایم!

خونواده؟!
نگاهش کردم که مشاهده کردم اونم‌داره نگاهم میکنه
اعتراف سختی بود؟!
اینکه با وجود همه درگیری های بین ما
با وجود همه مشکلاتی که بود
نخواستن های من و تموم‌ تلاش های شهریار
برای پا گراهی شدن رابطه
بالاخره رابطه بوجود اومده بود و حالا ما درست شبیه چیزی بودیم که هرکدوم به نوعی ازش فراری بودیم..
خانواده.
یه جمع کوچیک اما صمیمی و مسرور با نسبت های خونی و عاطفی.
-قبل از همه اتفاقا
قبل از اینکه من بخوامت و تو ازم فرار کنی.
قبل از همه نقشه ها و طمع ها..
من و تو از یه خونیم.
از یه نسلیم و دخترعمو پسرعموییم.
شاید بارها کلمه دخترعمو رو به زبون اورده بود اما هیچوقت اینقدر ملموس نبود برام
اینکه من فقط دختری نیستم که باهاش خوابیده
دختری نیستم که عاشقمه..
من از خون پدرشم، من حتی از خون خودشم!
-اینجا رو دوست داری؟
با سوال نگاهش کردم که اظهار کرد :
-این خونه، این ارامشو دوست داری؟
اگه واقعیت رو میخواست اره عاشق شدم.
تو این خونه ارامش حکم فرما بود
تو این خونه بادیگارد نبود
قرارهای پنهونی
معاملات نحس و پر از کثافت نبود
تو این خونه هیچ خبری از شغل پر از نجاست شهریار نبود
فقط من بودم و اون…
فقط من و شهریار…
-اره دوست دارم
اینجا عین یه تیکه از بهشته.
-میخوای اینجا بمونیم؟
به سمتش برگشتم و نگاهش کردم و تکرار کردم :
-اینجا؟!

با آرامش تبسمی زد و گفت :
-اره همینجا.
جایی که تو توش راحتی
قلبم نمیخواد اذیت بشی
-پ…پس…پس عمارت چی؟
-اونجا باقی میمونه..
-روهام…
-روهام میاد اینجا
برقی تو دیدهام جهید و اظهار کردم :
-عمارتو ببند.
دهن باز کرده بود حرفی بزنه که بست و منتظر نگاهم کرد
-عمارتو ببند
ابراهیم و اصغر رو نگهدار
بقیه رو مرخص کن برن.
هرکی که تو عمارته..
دلم نمیمیل داشت بگم دخترایی که دزمتوجه شده شدن، جنازه هایی که ابداً به خونواده نمیرسه
و بادیگاردهایی که بعضی از شبا آوای خنده های وحشتناکشون وقتی رو تن یه دختر زخمی و بیجون مانور میدن تو عمارت میپیچه.
-قلبت میخواد فقط شهریار باشم نه؟
نه شهریار اصلانی.
با ناراحتی نگاهش کردم و اضافه کردم :
-اره فقط شهریار باش
کف دستش رو روی تاج مبل گذاشت و اظهار کرد :
-اگه فقط شهریار باشم چه طوری زیستن کنیم؟
-بقیه چطوری زندگی میکنن؟
تک خنده ای کرد و مهربون اضافه کرد :
-یعنی میخوای با من زیستن کنی؟!
مات نگاهش کردم و واقعا چرا به اینجاش فکر نکرده بودم!
و اونقدر راحت جواب داده بودم.
نگاهمو معذب ازش گراهی شدم که سرشونه ام توسط کف دستش فشرده شد و به سمتش کشیده شدم.
با افتادنم تو آغوشش باز هم نگاهش نکردم که گفت :
-خب؟!
وقتی کف دستور میدی عمارت خراب بشه
نمیگی به چه انگیزه ای؟!
که با چه امیدی خرابش کنم و بیام اینجا؟
ادمای دورمو مرخص کنم بیام تو تنهایی؟

جوابی بهش ندادم که ادامه داد :
-من یه چیزی میخوام
یه قلبیل یه هدف یه انگیزه
چیزی که به خاطرش از همه چی دست بکشم
-عشق انگیزه نیست؟
مکثی کرد و گفت :
-عشق انگیزه اس اما محبت بی سرانجام نه!
-تو این حال رو بی سرانجام میبینی؟
غیرمستقیم جوابشو داده بودم
و دیگه با خودش بود.
اینکه متوجه جواب و حرفم میشد یا نه
چیزی بود که به خودش بستگی داشت.
-بی سرانجام نیست ولی سرانجامش هم مشخص نیست
-دیگه چی بیشتر از این که محکومم به تو؟
-من محکومیتتو نمیخوام
این سرانجام یه احساس پاک نیست
من میخوام اگه یه روزگار روهام، پدرت مادرت میترا و حتی بکارت پیش روت بودن
و من پشت سرت بودم
و برای رسیدن بهم کلی تلاش نیاز بود
باز هم اونی که انتخاب میشه من باشم و جاده رسیدن به من.
این میشه سرانجامی که من دنبالشم.
مات نگاهش کردم ولی نگاه اون پر از جدیت بود.
واقعا تو افکار شهریار یه همچین چیزایی بود؟
این که واقعا دنبال یه محبت بود؟
اون هم از طرف من؟!
-چیزی که دنبالشی مدت زیادی میبره
با اطمینان سری تکون داد و اضافه کرد :
-ولی می ارزه.
نگاهمو ازش گرفتم و به تلویزیون دادم.
-تو خلاف این فکر میکنی؟
-نه.
آوام ضعیف بود و من واقعا خلاف عقاید شهریار فکر نمیکردم
من هم میدونستم عشق ارزش به‌شدت چیزا و خیلی کارها دو داره.
من هم میدونستم یه عاشق واقعی تلاش میکنه
صبر میکنه و در نهایت لذت میبره.

-بهش فکر نکن.
نیم نگاهی بهش کردم و جوابی ندادم.
نمیدونم چرا و چه طوری ولی سرمو روی شونه اش گذاشتم و به تلویزیون خیره شدم
شوکه شدن و یکه خوردن خودشو هم حس کردم
ولی منم دختر بودم
من هم عواطف داشتم
و بعد از همه اون حرفها شاید گاهی دلم میتمایل داشت تکیه گاه داشته باشم
حتی اگه اون آدم، بدی های زیادی در حقم کرده باشه.
نفسی کشیدم و تو همون حالت چشم بستم
که دست شهریار دور کمرم حلقه شد و بیشتر بهش چسبیدم.
:::::::::::::::::::::::::::::::
چشم باز کردم که متوجه شدم توی اتاق روی تخت خوابیدم.
کف دستی به دیدهم کشیدم و مالشی بهشون دادم و روی تخت نشستم.
نگاهم دور اتاق چرخ خورد که توجهم به کاغذ روی پاتختی خورد
-شلوارک بپوش و بیا بیرون.
کف دست خط شهریار بود و نمیدونستم چرا اینو اظهار کرده بود.
از روی تخت قد بلند شدم و به سمت کمد لباس هاش راهی شدم.
از یکی از کشوها، شلوارک مشکی رنگ بیرون اوردم و پوشیدمش و کش رو تنظیم کردم و چندتا گره زدم که کوتاه بشه و تو آینه به خودم نگاه کردم
موهامو مرتب کردم و نیشخندی به وضعیتم زدم
شامگاهیه پسرای نوجوون شده بودم که هر تیپی میزدن و براشون چیزی اهمیت نداشت.
به سمت در رفتم و درو باز کردم و از اتاق بیرون حرکت کردم
که آوای تلویزیون به گوشم خورد
که کارتون پخش میکرد
متعجب قدمهامو تندتر برداشتم که صداشون به گوشم خورد.
-چرا اینقدر فلفل میزنی بابا؟
-خب مزه اش به فلفلشه.
-گلوی ادم میسوزه بابایی. تنده اتیش میگیریم.
-میشینیم زیر کولر میخوریم .
-بابا؟!
-نخوریم؟
-الا چیزی بگم ابجادهیمو دعوا نمیکنی؟

آوای تک خنده‌ی شهریار اومد و بعد حرفی که زد :
-بگو اینبار رو با ابمسیریم کاری ندارم.
-بسیار شنگول میزنی امروز.
سرجام توقف کردم و با فاصله بهشون خیره شدم
شهریار رکابی تن زده بود و روهام هم تیشرت شلوارک بن تن تنش بود و باهم تو اشپزخونه ایستاده بودن.
دست روهام یه ملاقه بود و شهریار هم با ظرف ادویه کنار گاز از حرکت ایستاده بود.
-حیف که گفتم کاری باهاش ندارم.
شنگول؟!
سری به نشونه تاسف تکون داد و به سمت گاز برگشت و ظرف ادویه رو بالای تابه گرفت که روهام پرید و از بازوش آویزون شد.
-نه نه بابا نزن این دیگه قابل خوردن نیست.
شهریار دستشو اروم کشید و گفت :
-مولینت همواره زیاد میزنه.
روهام یکم به شهریار خیره شد و اضافه کرد :
-اونی که مامان میزنه اون ظرفه نه این بابا.
این همش شوره و تنده.
اما اون زردچوبه اس.
شهریار ظرفو جلو چشماش گحرکت کرد و نگاهی به ظرف روی میز کرد و اظهار کرد :
-جفتشون زردن.
روهام نالید :
-ولی باهم فرق دارن بابا.
همین الانش کلی فلفل زدی
کی میخواد بخوره.
شهریار تند کف دستشو کشید و روهام عقب رفت
ظرف ها رو جمع کرد و سرجاش قرار داد و گفت :
-بیا تمیزش کنیم.
-چه جوری؟
-اب میریزیم توش جوش میاد مزه اش میره.
-اونی که شما ریختین با ۱۰لیتر آب هم مزه اش نمیره.
شهریار اخم بامزه ای به روهام کرد و اضافه کرد :
-همین مونده بود توی الف بچه اینو بگی.
و بعد به سمت سینک ظرفشویی رفت و گفت :
-یه پارچ بده روهام.
روهام به عقب برگشت که منو متوجه شد و دیدهاش برقی زد.
-مامان؟!
شهریار با متوجه شدن صوتی روهام به عقب برگشت و با متوجه شدنم لبخندی زد.