از جا کشیده شد.
سیگار و فندکش را برداشت و پشت پنجره راهی شد.
-از اولش نگفتی.
شانه بالا انداختم.
-اگه فکر میکنی دروغ میگم کارتِ دانشجوییم تو کیفمه. تو خودت از اول جز اسم و سنم نپرسیدی.
آرنجش را لبهی پنجره تکیه زد و دود سیگارش را بیرون فرستاد.
-مهم نبودی که بپرسم.
کامم تلخ شد و قلبخور رو گراهی شدم.
-چرا میخوای انصراف بدی؟!
شرایط زندگیام به شدت رقت انگیز و خجالت آور بود، ولی شاید امید به حمایتش داشتم که توضیح دادم:
-هزینهی رفت و رسید حتی با مترو هم سنگین میشد. از یه طرف دیگه باید کار کنم و بتونم یه خونه اجاره کنم.
لبی با زبان تَر کردم.
-این اواخر دیگه تو مسافرخونه احساسِ امنیت نداشتم. آخه قاچاقی به خانومای مثل من جا میداد. چندباری نصف شامگاه احساس کردم کسی پشت در اتاقه.
به او کامل نه، اما بسیار مختصر از شرایط حیاتام اظهار کردم.
-هر کسی همچین رشتهای قبول نمیشه که به همین راحتی بزاریش کنار. شغل شریفِ الانتم نون و آب نمیشه. بالاخره یه روز از قیافه میافتی. یه جور میشی که دیگه کسی با نگاه خاکستری و پوست نرمت قلبش نمیلرزه! اونروزگار مهارتی که تو جوونی کسب کردی به دردت میخوره.
نگاهم با کنجکاوی بالا کشید.
دلش برای دیده خاکستری و پوست نرمم لرزیده بود، یا کلامش بیتوجه به احساس خودش بود؟!
امروزگار سه تا پارت میزارم امتیازا رو بترکوتید
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن