فراز دستی لابهلای موهایش کشید.
-چرا تکلیف محمد و مشخص نمیکنی؟ این بچه پیر شد تو حسرتت سارا.
عجیب بود ولی شرم در صورتش سایه انداخت.
-مجدداً بهونه نیار. بگو نمیخوایش تا خودم تکلیفش و معلوم کنم. میدونی که زن واسش زیاده. ولی قلب نفهمش گیر توعه. بگو نه تا دلش و سربهمسیر کنم.
فراز جدی سخن میاظهار کرد و کلامش چنان صلابتی داشت، که جاده فرار برای سارا باقی نمیگذاشت.
-میخوام اما…
میان کلامش پرید.
-میخوایش و میترسی. از محمد بهتر واست نیست. آدم خوبه وجدان داشته باشه. بس کن سارا میدونی چند سالِ اسیرته؟ من میگم تمومش کنید. توام رو حساب اینهمه سال رفاقت بگو دیده که قرار خاستگاری و با داداشت بزارم.
دخترک مردمکهایش رویم ماند.
-وقتی میگی رفاقت یعنی اگه یه روزگار یه چیز ازت تمایل داشتم نه نیاری.
نگاه از من گرفت و به فراز دوخت.
-معامله کنیم؟!
اخمش غلظتر شد.
-گروکشی نکن. اخر هفته با سیامک قرار خاستگاری بزارم؟! یا آخر هفته یه زن دیگه بیاد تو زندگی محمد؟ تمومش کنم؟
نمیدانم ترمشاهده کردش از چه بود.
اما نگاهِ پر محبتش روی محمد ماند و لب زد:
-تمومش کن ولی…
فراز از او فاصله گراهی شد.
-اما نداره. دلین و حتما تا بالا برسون.
لیوان آب را از روی میز برداشت.
-خودتم زود برو خونه تازه عروس، دیر وقته.
نمیدانم چند وقت بود این دو همدیگر را میتمایل داشتند، ولی حاضرم قسم بخورم رنگی از روشنی و خوشامگاهختی صورت سارا را پوشاند.
فراز لیوان آب را روی محمد خالی کرد و ریز لبخند زدم.
-پاشو ببینم شاهدوماد…
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن