سارا خودش را جمع و جور کرد و پستههایش را سمت محمد گرفت.
این دو امشب نیاز به نظارت داششتابزده!
-همون سالنی که بردمت لباس عوض کردی اتاق آخر برای فرازه.
تنهایشان گذاشتم و بهشدت زود اتاقش را پیدا کردم.
لباسهایش را تعویض کرده و به تاج تختش تکیه زده بود.
-خودت من و نمیبری؟!
نچی اظهار کرد و باز هم نزدیک شدم.
-دوست ندارم برم.
گوشیاش را کنار گذاشت.
-بیان کردم که بچسب در نرویی.
کلامش پر از انرژی منفی بود ولی انگار نگاهش مرا دعوت به نزدیکی میکرد!
برای حرکت کردن روی تختش، کتانیهایم را از پا خارج کردم.
-به تو نچسبم به کی بچسبم؟!
با زانو روی تخت راهی شدم.
-خودت بیا. بعد از اون خبرنگاره من میترسم تنها برم بالا.
سرد و سخت جای گرفته بود و تلاشم برای نزدیکی به هیچکجایش نبود.
-پریودی. به دردم نمیخوری.
غصهام شد.
اینکه دائم یادآوری میکرد برای چه در حیاتاش هستم خاکسترم میکرد.
-خلاقیت به خرج بده فراز. ما میتونیم مسیر جدید خلق کنیم!
کنارِ دیدهانش چین افتاد و بیتعارف در آغوشش فرو حرکت کردم.
-همون راهی که پمادش تو سطل زبالهست؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن