رمان عجین پارت ۵۷

زبانش یک چیز می‌گفت و نگاهش چیزِ دیگر.

هنوز ترمشاهده کرد داشت.

-من و محمد هر دو می‌دونیم حرفات بی‌منطقه! ولی به قلبِ هر دومون نشستی. می‌خوام کمکت کنم تو حیاتش بمونی. فقط اذیتش نکن.

یک کمک پس از سال‌ها…

شامگاهیه به معجزه می‌ماند.

-به چی قسم بخورم باور کنید؟ قصدم آسیب زدن به فراز نیست.

آن‌ها نمی‌خبر داشتند که فراز و ساکتشِ حیات‌اش چقدر برایم مهم است.

-امشامگاه یه مهمونیِ خصوصی داریم. می‌خوام به‌عنوان دوستِ خودم ببرمت.

لبی با زبان تَر کردم و مردد خیره‌اش شدم.

-فراز دوست نداره تو جمعتون باشم. می‌دونم زنگ بزنم اجازه نمی‌ده.

اشاره زد تا پیاده شوم و بی‌قرار برای نتیجه‌ی مکالمه به‌سرعت اطاعت کردم.

-قرار نیست زنگ بزنی. من می‌برمت. توام سن و سالت کمه. بگو نشد رو حرفم حرف بزنی.

نمی‌تمایل داشتم با او لج و لجبازی کنم.

-سارا خانوم…

نچ‌نچی کرد.

-سارای خالی. بحث نکن دختر. تصویب شده. امشبم بعد از مهمونی می‌برمت خونه‌ی خودم تا آروم بگیره.

محال بود شب را جز منزل‌ی فراز جای دیگر صبح کنم.

-من بچه‌ش نیستم که خطا کنم و مخفی شم، زنشم! نمی‌خوام حرصش بدم. گناه داره!