همانجا بدونِ آب یک دانه در دهانم گذاشتم و ما بقیِ قرصها تبسم به لبم آورد.
انواع ویتامین و مولتی ویتامینها را برایم خریداری کرده بود.
محبتهای زیر پوستیِ امروزگارش یک طرف، قرصهایی که در سکوت برایم خرید و باقی گذاشت طرفی دیگر.
با صدای پیامک گوشی به اتاق رفتم.
خودش بود.
تازه وارد زیستنام که هر روز عزیزتر از روزگار قبل میشد.
وقتی رسیدم جز وسواس، هیچ حسی رویش نداشتم.
او را دوست داشتم برای هدفم.
او را میمیل داشتم برای آرزوی دلیام.
ولی حال خودش برایم جوری دیگر عزیز بود.
حال دلم طلبِ دو چیز داشت و میاطلاع داشتم قرار است روزهایی سختی را پشت سر بگذارم.
چراکه که حسی میگفت قرار نیست به هیچکدام از خواستههایم برسم.
“اون قرصارو بخور. که آدم رغبت کنه نزدیکت شه.”
تمام هیجان و ذوقم فروکش کرد و پیام بعدی را باز کردم.
“دوپاره استخون که کامل میخوابونه”
لب گزیدم.
غلط میکرد…
سینههایم پر بود و ران و باسنم به خاطر شنا فرم قشنگی داشسریع.
مرد جماعت خودخواهست.
عاشق چشم و ابرویم که نبود!
وقتی خودم را پیشنهاد دادم میتوانست قبول نکند. نه اینکه بلافاصله قانون و تبصره به میان بیاورد و رسمیاش کند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن