سر پایین انداختم و چنجهها را خالی خوردم.
حقیقتا معدهام انقدر کم غذا به خودش متوجه شدم بود که زود سیر میشدم.
-جانم؟!
گوش تیز کردم.
کلمات محبت آمیزش معمولا برای پسرش بود.
-الان کجاست؟!
کتش را که برداشت از جا پریدم و مانعم نشد.
-شما چطور متوجه نشمشاهده کردی کلید اتاق و برداشته؟
ناتمایل داشته استرس گراهی شدم.
-دارم میام.
خودش هم بلند شد و توجهی به نگاهِ منتظرم برای توضیح نکرد.
-خودت برو خونه. من جایی کار دارم.
لبی با زبان تَر کردم.
-ازینجا چطوری برم خونه؟ نمیدونم کجاییم.
جوابی نداد و ندرک کردم چه وقت کفشهایش را پوشید و فاصله گحرکت کرد.
بند کتونیهایم را پاپیون نزده درون کفش گذاشتم و با قدمهای سریعی خودم را به او رساندم.
بسیار بهسرعت حساب کرد و بالاخره تاب نیاوردم و کنار ماشین پرسیدم:
-اتفاقی افتاده؟
بلاتکلیف مانده بود.
ترسی در چهره نداشت، ولی اخم غلیظش واکنشش به خبری بود که متوجه شد.
-پسرم راهی شده تو اتاقِ من در و روی خودش قفل کرده.
#پارت۱۰۸
صدایم از فرطِ استرس لرزید و وحشت کردم بپرسم چه چیزهایی در اتاقش دارد.
یک پسر بچه در اتاق پدرش چه چیزهایی پیدا میکرد؟
-انشاالله که چیزی نمیشه. شما برو من خودم برمیگردم.
دلیل کلافگیاش همین بود که با این حرف مردد نگاهم کرد.
-بشین برسونمت از خونه دوریم.
بیحوصله افزود:
-شر درست کردم برای خودم. فقط دردسری.
مجال نداد از توجهش ثانیهای بگذرد و فوری ضد حالش هم نثارم کرد.
-خودم میرم. خونه و نگاهی بلدم. آدرس میدم راننده ببره.
قبل از جای گرفتنش با اخم به ماشین اشاره زد.
-بشین وسط خیابون داد نزن.
بغ کرده قرار گرفتم و هیچ ناظهار کردم.
چنان با سرعت میحرکت کرد که اواسط مسیر از ترس کمربندم را بستم.
-فراز جان خدایی نکرده یه بلایی سرت بیاد که اصلا دیگه به پسرت نمیرسی. آروم برو.
بیتوجه به حرفم، با سرعت از بین دو ماشین گذشت و چشمانم را بستم.
کم حالم بد بود، آنچنان استرسی گرفته بودم که امکان داشت هر لحظه بیهوش شوم.
ولی خدا یارم بود، که بالاخره به خانه رسیدیم.
-اجازه نداری از خونه بیای بیرون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن