داشت با توضیحاتش، برای قضاوت نابهجایم شرمندهام میکرد.
-آب و هوای اینجا سرد و گرم میشه و زود سرما میخوره. همیشه اواخرِ بهار و تابستون که هوا نه گرمه و نه سرد میارمش شمال. بچهست گرما زدگی و نمیتونه تحمل کنه و دائم گریه میکنه. سرما هم که نگم برات… یه نسیمِ ساده فوری مریضش میکنه.
این توضیحات دردش از آن سیلی بیشتر بود.
فراز برای کارِن خیلی بیشتر از یک پدر بود
بینِ حرفش پریدم.
-کافیه. معذرت میخوام. برآشفته میشم نمیفهمم چی میگم.
باقیِ نانها را درونِ پیش کف دستی نهاد و آرنجِ یک کف دستش را به کانتر تکیه زد.
-دلین تو واقعا عصبی شدی؟ تو یه روزگار دوبار سر تا پای من و شستی و گذاشتی رو بند. یه جور سوزوندی دوشِ آبِ سردم دوا نشد!
تهِ صدایش هیچ خشمی نبود، اما خجالت زده سر به زیر انداختم.
-هنوزم باورم نمیشه برآشفته هم میشی! حالا سهم من و بده. لقمه و حتما فوتش کن. فقط همین یه دهن مونده که داغ نذاشتی!
شرمگین عقب حرکت کردم و چهار زانو روی کانتر نشستم.
او اما همانطور ماند.
دو لقمه به او میدادم و یک خودم میخوردم.
-امشامگاه و یادت بره. یادمون بره قلبین.
کف دستانم مکث کرد.
یادم نمیرفت.
تا ابد یادم میماند که میشود یک نامادری را زیرِ سوال برد، ولی یک ناپدری را اگر زیر سوال ببری زورشان میچربد.
چه حق با آنها باشد، چه نه.
-دل!
مردمکهایم روی نانها دودو زد.
-منو نگاه!
نمیمیل داشتم نگاهش کنم و مجدداً گریه کنم.
-برات مهمه؟! من قهر نیستم. اگه مهمه.
صاف توقف کرد.
حولهام را از سرم جدا کرد و تارهای نمدار و فر شدهی موهایم دورم ریخسریع.
-میدونم قهر بودنو بلد نیستی. پدرو مادرت یادت ندادن از شوهرت رو بگیری!
نگاه کن تو رو خدا!
کف دست میگذاشت روی نقطه ضعفهایم تا به کل یادم برود، چگونه درد داده.
-واسه دختری که گفتی نمیخوایش نیازی نیست توجه خرج کنی. جهنم که زدی تو گوشم. اصلا به جهنم حتی اگر قهر باشم. چه فرقی میکنه برات؟!
-من اظهار کردم نمیخوامت؟!
بالاخره موفق شد.
سر قد بلند کردم و او را در حالی یافتم که تای ابرویش بالا حرکت کرده و طلبکار، منتظرِ جوابم بود.
-من اظهار کردم دنبالِ ازدواج نباش!
مجدداً رو گراهی شدم و نچی اضافه کرد.
-منم مثل همیشگی میگم چشم. نمیخوامت و دنبالِ ازدواج نباش یه معنی میده آقا فراز.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن