از طرفی دیگر، اگر امشامگاه نزدیکم میشد، جسم و روحم پذیرایِ حضورش نبود!
دیگر حتی نمیدانستم چه از زندگی، خدا و خودم میخواهم.
کف دستش پشتم نشست و زیر آب هدایتم کرد.
-داری میلرزی بمون زیرِ آب. تا دمای بدنت متعاقلب شه.
زیر آب با حوصله تار به تار موهایم را بینِ انگشتانش گراهی شد و هر چه شن بود پایین کشید.
از شامپویِ بدن روی تنم ریخت و با کف دستانش نقطهبه نقطهی بدنم را از شرِ شنهای چسبیده خلاص کرد.
تنم کورهای سوزان بود و زیر لمسِ کف دستانش هر لحظه داغتر میشدم.
-می…میشه ل…لیف بدی بهم؟!
نگاهی به صورتم، که شک نداشتم از شرم سرخ شده انداخت.
-فقط لیفِ من اینجاست و توام پوستت حساسه. بهتره نزنی.
آب از مژههای خیس و به هم چسبیدهام چکه کرد و مجبور شدم دیدهانم را ببندم.
-تمیز شدی. دیگه هیچ شنی نیست. شامپو بدن به تنت زدم.
موهایم را باری دیگر شست و بالاخره مرا از زیرِ دوش کنار کشید.
-پشتِ در حوله آماده کردم. از لباسای من بپوش.
سر به زیر از کنارِ او که دائم نگاه میدزدید، گذشتم و از حمام خارج شدم.
راستش را بگویم؟!
اینکه بیهیچ منظوری کف دست روی تنم میکشید.
اینکه لمسش هیچ هوسی به هممسیر نداشت و نگاهش را کنترل میکرد، در این شرایط بیش از حد برایم ارزشمند بود.
با همان هوله پشتِ پنجرهی کنارِ تخت حرکت کردم.
مقابلم را حجمِ عظیمی از سیاهیِ دریا و آسمان گراهی شده بود و بیتوجه به ترسناکیاش، به صوتی شُرشرِ باران گوش سپردم.
دوست نداشتم به هیچچیز فکر کنم.
در این لحظه نه گذشته میتمایل داشتم، نه حال و نه حتی آینده.
تنم که کمی خشک شد، نگاهِ پوچم را از سیاهیِ بیانتها گرفتم و همان هولهی تنم را دورِ موهایم پیچیدم.
از کمدِ فراز یکی از تیشرتهایش را برداشتم.
لباس زیر نداشتم و انگار یکی از ارگانهای حیاتی بدنم از من جدا شده.
ولی ناچار تیشرتِ مشکی رنگی که تا اواسط رانم میرسید و کاملا آزاد بود را پوشیدم و از اتاق بیرون زدم.
گرسنه و تشنه بودم و بسیار وقت بود لرزشی ریز، از درون همجادهیام میکرد.
به آشپزمنزل حرکت کردم و کابینتها را زیر و کردم تا یک کتری و قوری پیدا شد.
کتریِ پر از آب را روی گاز نهادم و در جست و جوی چای، چند کنسروِ تنِ ماهی یافتم.
سرکی به داخلِ اتاق کشیدم.
کاش دوش گراهی شدنش طولانی شود.
تا من بمانم و یک تنِ ماهی!
بیخجالت از حضورش، با انگشت به جانش بیافتم و تا تهش را در بیاورم.
ولی خب…
صوتی درِ حمام، مرا از خیالِ خامم بیرون کشید.
چای دم کردم و دو تن ماهی درون آب جوش انداختم تا آماده شود.
-گرسنهای؟!
بی آنکه حتی نگاهش کنم، سر تکان دادم.
-بله!
چند بسته نانِ یخ زده در فریزر بود و حدس میزدم برای مدتها قبل باشد، ولی بهتر از هیچ بود.
-میریم بیرون یه چیز میخوریم.
مشغولِ چای دم کردن شدم.
-من لباس ندارم. و انقدر گرسنهام که حتی تا دمِ در هم نمیرسم.
واردِ آشپزخونه که شد، فوری قوریِ چای را روی کتری گذاشتم.
حضورش، کف دست و پایم را سست میکرد و عاقبت نداشت، با این ضعف چیزی در کف دستانم بماند.
-ببینمت.
به بهانهی انجامِ کاری، پشت به او کردم و کف دست روی شانهام نهاد.
-رو نگیر. برگرد ببینم چکار کردم.
هیچگاه تا به این حد ضعیف نبودم، ولی تمامِ خود کنترلیام نابود شد و بار دیگر اشکی روی گونهام لغزید.
-هیچ کاری نکردی. دردم نگرفت. کبود نشد. فقط یادآوری نکن.
به یکباره کف دستش روی شانهام فشاری وارد کرد و مرا سمت خود چرخاند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن