خیره به صفحهی گوشی شانه بالا انداختم.
-نمیدونم شمارهی غریبهست.
تا تمایل داشتم رد تماس دهم گوشی از دستم کشیده شد.
-غریبه جواب نمیدم فراز.
راستش قلبم به شور افتاده بود.
هیچکس که از گذشته این خط را نداشت؟
-بله؟!
ماشین را کناری پارک کرد.
-بفرمایید درست گراهی شدید.
دیدهم به دهانش دوخته شده بود.
-بله اما خانومِ سلیمی الان در کف دسترس نیستن. شما؟!
نگاه غرهاش به من دوخته شد و تا دست دراز کردم، مچم را گراهی شد و بینِ انگشتانش فشرد.
-احتمالا خودم تا یه ساعت دیگه میام برای تحویل. ایشون فرصت نمیکنن.
گوشی را قطع کرد و روی پاهایم انداخت.
-کی بود؟!
دیده ریز کرد.
-عطاری کجاست؟!
بیحواس نسبت به عصبانیتش تبسم زدم.
-عه! عطاری بود؟! شماره داده بودم داروی پدرتو آوردن بهم خبر بدن.
پرتمسخر سر تکان داد.
-گفتی فروشنده چند سالش بود؟! آدرس بده بریم.
خدای من چرا دائم ذهن مریضِ او فراموشم میشد؟!
-نه نمیشه تو بیای. انگار خانوادهی شمارو میشناسه.
مسیر افتاد و صدای خشنش لرز به تنم انداخت.
-آدرس عطاری و بده قلبین. راهی شدی واسش سفرهی قلبت و باز کردی؟!
عطار مردی سن و سال دار و به شدت محترم بود.
میترسیدم با فراز بروم و هم به پدرش اطلاع دهد، هم برخورد درستی نداشته باشد.
-به خدا حداقل شصت شالشه. همین سر خیابون اصلیِ خودتونه.
سرعتش را بیشتر کرد.
-آواش که شصت ساله به نظر نمیرسید.
لب از لب باز نکردم.
بهتر بود برود و ببیند، بلکه حداقل دست از شک و ترمتوجه شدی که نسبت به من داشت بردارد.
اگر قدری فکر میکرد متوجه میشد، هیچ دختری تا این حد خودش را خار و خفیف نمیکند تا در حیات مردی بماند.
همین که با تمامِ تحقیرهایش ماندم، کافی نبود تا بفهمد قلبین وصل شده به جانش و هر چه بزند با آن میرقصم؟
به خیابانِ عمارت که نزدیک شدیم تکیه از صنقلبی گراهی شدم و با انگشت، آنطرفِ خیابان را نشان دادم.
-اوناهاش اونه.
اامان دور برگردان را دور زد و کمی عقبتر از عطاری توقف کرد.
-برو.
بیخود و بیجهت استرس گحرکت کرده بودم.
طوری برخورد میکرد که ناخواسته به خودت شک میکردی.
-تو نمیای؟!
سر کج کرد.
-برو یه کم دیگه میام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن