از کنارشان، با ببخشیدی گذشتم و فوری به اتاقِ خودم پناه بردم.
در را محکمتر از حالتِ عادی بستم.
تکیه به در، کف دست روی دلم نهادم و با چند نفسِ عمیق دم و بازدمم را نرمال کردم.
امشامگاه خودِ خودِ خاکسپاریام بود.
نفسهایم که نرمال شدند، تکیه از در گرفتم و مقابلِ آینه ایستادم.
برای لحظهای حالم از شخصِ درونش بههم خورد.
چه بلایی سرِ دخترکِ قویای که در سیزده سالگی مادر شد و از آن وقت در حال دویدنِ بود وارد شد؟!
آثارِ اشکهای مانده روی صورتم، با کف دست محو شدند و سیاهیِ کمی که گوشهی چشمم مانده بود را پاک کردم.
آرایش خوب مانده بود، ولی نمیشد گریه و ردی که باقی گذاشته بود را محو کرد.
آرام لب زدم:
-یه کم دیگه مونده. یه ذره دیگه تاب بیار. عروسی مردم و خراب نکنی قلبینا…
خداروشکر در سالن همگی مشغولِ کشیدنِ غذا از میزِسلف بودند و کسی حواسش به من نبود.
-آرزو خوابید؟!
بهیکباره روی صورتم دقیق شد.
-گریه کردی؟! آرزو خوبه؟!
دستپاچه موهایم را پشت گوشم بردم.
-نه. یه کم با آرزو جون گفتیم و ریز خندیدیم.
از صورتش مشخص بود قصد بیخیال شدن ندارد.
-یه کم شام بکشم ببرید با آرزو جون بخورید؟!
متفکر سر تکان داد.
-ممنون لطف میکنی.
از کنارش گریختم و به میزِ سلف پناه بردم.
یک بشقاب برداشتم و از ریختنِ برنج صرف نظر کردم.
-چرا گریه کردی؟!
عجب شب پرماجرایی بود.
یک دم رهایم نمیکردند.
فراز دومسروروشم میرسید و مثلا داشت غذا میکشید.
-مادرتون و راهی اتاقشون کردم. الانم دارم براشون غذا میکشم.
و در آخر کاری نداشتم جز جادهی کردنِ عروس دامادی که من ماشینی نداشتم، تا در عروس کشان دنبالشان بروم.
نرمین هم نداشت.
ولی قرار بود با فراز برود.
او بیان کرده بود قلبم برای سواریِ فوردت تنگ شده و احتمالا فراز امشامگاه فوردش را به افتخارِ تازه از فرنگ برگشتهولین بیرون میکشید.
-قلبین…
با صوتیش شانهام پرید.
-از مادرم نپرسیدم. از تو و چشمای قرمزت پرسیدم.
به انتهای میز رسیدم و ناچار مقابلش توقف کردم.
-عادت به آرایش ندارم. برای اونه.
سر کشیده کردم و قطره اشکی بازیگوشانه در حدقهی چشمم گشت.
-چته؟!
عقب راهی شدم.
-شامگاهتون بهخیر.
خواستم بروم که دست دراز کرد و فوری عقب کشیدم.
مات ماند.
آخر همیشگی، تا وقتی که رد کف دستانش بماند سرجایم میماندم.
-لباست زیباه.
سر به زیر انداختم.
دلتنگ بودم برای همین تعریفهای اجباریاش و حال…
-فردا بیدار شدی نمیخوام موهات صاف باشه. شامگاه و اینجا میخوابم!
یک روزی برایِ فر بودن موهایم مجازاتم میکرد و حال طالبِ همانها بود؟!
تبسم زدم.
-عروس کشون که رفتید یه گل اگه تونستید برای من از سارا بگیرید. آخه اظهار کرده قراره گلش و بین دخترا پخش کنه.
به نرمینی که پشت سرش بود و زیباییاش خیره شدم.
-البته اگر حواستون سرِ جاش بود.
تا برگشت پشت سرش را ببینید از او فاصله گحرکت کردم و نزد فرهادی، که از دور شاهدمان بود حرکت کردم.
-مشکلی پیش اومده؟!
امیدوارم دست دراز کردن پسرش و عقب کشیدنِ مرا ندیده باشد.
-نه پسرتون میتمایل داشتن بدونن اگر مایلم برای عروس کشون هممسیرشون برم.
بشقاب را به دستش سپردم.
-میخوای بری؟!
یک طرفِ بشقاب را او گحرکت کرده بود و طرفی دیگر را من.
یک طوری که انگار میگوید نرو!
-نه راستش. بسیار خستهام. اگر اجازه بدید و کاری نداشته باشید میخوام برم اتاقم.
-کسی چیزی اضافه کرده؟! شما امروزگار مرخصی هستی و مهمانِ این خونه. اگر مشکلی پیش اومده…
سری به نشانهی نفی تکان دادم.
-نه باور کنید. همه چیز عالی بود. ممنون از پذیراییتون.
دستانم را از بشقاب عقب کشیدم.
-فقط کادوی عروس و دولید و بدم و منم مثل شما به اتاقم پناه میبرم.
ابرویی بالا انداخت.
-کادو خریدید؟!
از ذوق تبسمی روی لبهایم شکل گراهی شد.
با اینکه دیگر هیچ پس اندازی نداشتم ولی این کادو به شدت برایم ارزشمند بود.
-براشون بلیط رفت و برگشت مشهد با یک هفته اقامت گحرکت کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن