خودم هم میخبر داشتم فراز روی حرفش میماند و با امیدواری میخواستم رفیقش پا در میانی کند.
بیتوجه به صوت زنهایش گوشی را قطع کردم.
از لحن و نگاهش مشخص بود که دیگر مرا نمیخواهد.
اصلا اگر از روزگارِ اول فرصتِ در ذهنش گذراندن به او میدادم، بیمیلیاش به خواستنش میچربید.
برملا کردنِ رازش فقط کف دستآویز و بهانهی خوبی برای طرد کردنم بود.
نگاهِ بیفروغم در منزل گشت.
این خانه بدونِ فراز به چه دردم میخورد؟!
اصلا من هم میراهی شدم.
برای همواره…
اگر مُردم که قسمتم نبوده و اگر زنده ماندم اینبار قویتر باز میگردم.
شاید مجبور میشدم دوباره چند ماهی را با مادام زندگی کنم، تا مسیری جمتوجه شد بیابم.
مادامی، که حال در بسترِ بیماری بود و چشم به مسیرِ من.
چند دست لباسی که به تازگی خریداری کرده بودم را برداشتم و کلیدهایش روی جای کفشی، کنارِ کارت عابر بانکش ماند وقتی از خانه بیرون زدم.
ساعت نزدیک به یکِ نیمه شب بود و خلوتیِ کوچه لرز به تنت میانداخت.
برای لحظهای پشیمان شدم.
ولی دیگر کلیدی برای بازگشت نداشتم و باید به راهم ادامه میدادم.
سرمای زمستان و سیاهیِ شب ترکیبی ساخته بودند که وحشتزدهات میکرد.
آخر این چه کاری بود که من کردم؟
صبح زود نمیشد منزلاش را ترک کنم؟
نمیشد!
خودم را میشناختم دیگر.
تا صبح در آن خانه از فکر و خیال جان میدادم.
مشتم، دورِ کیسهی لباسهایم محکمتر شد و قدمهایم را تندتر برداشتم.
شاید اگر به خیابانِ اصلی میرسیدم وضع بهتر میشد.
-خانوم؟!
#پارت۷۷
بند قلبم با صدای مردی غریبه که انگار با ماشینش دنبالم راه افتاده بود پاره شد.
ولی مصرانه به مقابلم دیده دوختم.
-خانوم با شما هستم.
قدمهایم بلندتر شد و چند ثانیه مانده بود به دویدنم که یکباره صدای باز و بسته شدنِ درِ ماشین گوش دادم و تا میل داشتم بدوم، مردی مقابلم قرار گحرکت کرد.
مردی که لباسی سبز به تن داشت و خبر از پلیس بودنش میداد.
-س…سلام.
نگاهِ ریزبینش یک دور رویم چرخ خورد و روی مشمای دستم مکث کرد.
-این موقع شب تو خیابون چکار میکنید؟
نامیل داشته کیسهام را کمی عقب کشیدم و یک قدم به عقب برداشتم.
-دارم میرم خو…خونمون.
تا به امروزگار هیچگاه گراهی شدار پلیس نشده بودم.
اما با چیزهایی که از اطرافیان گوش داده بودم، از آنها وحشت داشتم.
-خونه؟ از سرکار برمیگردید؟
زبانم “نه” را زمزمه کرد و سرم به نشانهی مثبت بالا و پایین شد.
-کارت شناسایی همجادهتونه؟ منزل کجاست؟
به کوچه اشاره زدم.
-همینجا!
مشکوک اخمی روی صورتش قرار گرفت و دست به سمت مشمایم دراز کرد.
-اگه تو همین کوچهست. پس چرا جهت مخالفش میری؟ فرار کردی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن