لبهایم به شکلِ تبسم خشک شده بودند.
-انشاالله که معیارهای آقا فرازم با سلیقهی شما جوره.
به زشتیِ برخوردم فکر نکردم و رو گراهی شدم.
به راهم ادامه دادم و در قلب دعا خواندم نرمین چشم رنگی نباشد.
نکند موهایش موجدار باشد و دلِ فراز به تلاطم بیافتد؟!
بغضم اشک شد، روی گونهام چکید و زمزمه کردم:
-بیکَس بودن که جرم نیست.
نکند بیپشت و پناه بودنم باعث شود فرزند و همسرم را به یک تازهوارد ببازم؟!
من هم درس میخواندم.
یک ترم مرخصی گراهی شده بودم برای رسیدن به پسرکم.
بعدش درس میخواندم و مرا هم تحصیلکرده خطاب میکردند.
-قلبینا؟!
با آوای آرزو سریع اشکهایم را پاک کردم.
-چی شده دختر؟! خِیر باشه.
بین گریه لبخند زدم.
-فرهاد خان بیان کردن سارا و محمد قراره جشنِ نامزدیشون و اینجا بگیرن. اشک شوقه.
بعدها باید برای ترکِ این دروغ اضافه کردنها خودم را به یک کمپ ببرم و بستری کنم.
یک روزگار باید از آدمهای دورم عذرخواهی کنم، تا بلکه این حالت تهوع دائمی از خودم بر طرف شود.
-آخه میدونید محمد خیلی تلاش کرد تا به سارا برسه.
صدای فرهاد و پریدنِ شانهام باعث شد اینبار هر سهولین زیرِ خنده بزنیم و او با همان خنده بیان کرد:
-مرد اگر واسه زن تلاش نکنه قدر نمیدونه. همون بهتر که سارا چند سال نگهش داشت. درسته؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن