دست روی شانهاش نهادم.
-هر اتفاقی اینجا بیفته، تو همین چهار دیواری میمونه. خیالتون راحت.
لبخند افسردهی زد.
-شاید از تنهاییه. اما من همون شامگاه تو بیمارستان بهت اطمینان کردم. به قلبم جای گرفتی و راستش ناتمایل داشته خیالم بابتِ بودنت تو این خونه راحته.
عذابِ وجدان بیخِ گلویم چسبید.
یک جایی از قلبم از اینکه نمیتوانستم قلبیلِ اصلیِ حضورم در زندگیاشان را بگویم، درد داشت.
-میگن از بیرون مردم و میسوزونه از درون خودش، مآواق منه. منی که درون زیستنم یک روز خوش ندارم و مردم خبر ندارن.
غصهی او فقط خودش نبود.
او فقط و فقط نگرانِ فراز بود.
فرازی که طبق شواهد به کل از جهان بریده و از عزیزانش فاصله گرفته بود.
و همین لحظه…
درست همین لحظه که او چرخید و با چشمان اشکی خیرهام شد، با خود قسم خوردم، که پسرش را به زندگی برگردانم.
همانطور که او راحت به من اطمینان کرد و راهم برای رسیدنم به پارهی تنم را، هموار.
-احساس میکنم حضورت خِیره و میخوام به احساسم اطمینان کنم.
تبسمی زدم و تا دهان باز کردم، نزدیک شد و به آغوشم کشید.
شوکه از حرکت یکبارهیاش کف دستم پشتش قرار گرفت.
-احساس میکنم وقتی تو این جهان ندارم و میخوام یه کاری برای آشفته بازارِ حیاتم کنم قلبین، اما…
-خانوم؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن