چرا احساس میکردم، تهِ کلامش یک خصومت شخصی با من دارد؟!
من و او هیچ شناختی از هم نداشتیم.
از طرفی فرهاد مرد بود، نمیشد مثل همسرش از درِ احساس وارد شد.
از حرف زدن پشیمان شده بودم، اما ناچار دمی عمیق گرفتم و ادامه دادم:
-همسرتون افسرده و ناامیده.
جملهی اولِ این مکالمه به مزاقش خوش نیامد که اخمش غلیظتر شد.
-توقع ندارید که آدمِ بیمار بلند شه و براتون بندری برقصه؟
انگار حدسم درست بود.
او از من خوشش نمیوارد شد و در تنهایی برخوردش بدتر هم میشد.
کف دستهایم روی رانم فشرده شد تا استرسم از مقابله با او را کنترل کنم.
-من طبق حرفایی که ازشون متوجه شدم میگم. ایشون دیگه هیچ شوقی به زیستن ندارن. ناامیدن و به نظر میرسه…
لبی با زبان تَر کردم.
از نگاهش میخواندم که چقدر همسرش را دوست دارد و امیدوار بودم حرفهایم آنقدری آزرده خاطرش نکند که به اخراج شدن برسیم.
درست است که هدف پسرم بود، اما نمیتوانستم قیدِ وجدان را بزنم و کاری که به خاطرش رسیدم را درست انجام ندهم.
-ایشون دور ازجونشون، منتظرِ مرگشون هستن.
از جا پرید.
به حدی سریع که من هم فوری بلند شدم.
-شما اومدی تو این خونه زیرا همسرم درمیل داشت یک پرستار داشت. وظایفتون هم که تو قرار داد لیست شده. فکر نمیکنم روانکاوی و تراپی جزوشون بوده باشه، هست خانوم؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن