آهی از سینهی سوختهام برتمایل داشت و از اتاق خارج شدم.
در آشپزمنزل دور هم جمع بودند و کارِن بغ کرده و خواب آلود روی صنقلبی مخصوصش قرار گرفته بود.
-اومدی دلینا جان؟! بیا دورِ ما بشین.
واژهی خجالت برای تعریفِ حس و حالی که داشتم کم لطفی بود.
-ممنون.
میترسیدم برای پسرکِ مظلومم که از چیزی آزرده به نظر میرسید توجه خرج کنم و اینبار فراز در جمع متذکر شود.
-آقا کارِن بیان کردم مهلا همونطور که دوست داری مرغِ طلایی برات درست کنه. نمیخوری؟
کارِن سری به نشانهی نفی تکان داد.
-نه ممنونم. من سیلَم.
مولین آرزویش با غصه نگاه به من دوخت.
-میبینی. همون میوه و خورد دیگه تا آخر شامگاه لب به غذا نمیزنه.
برای این حالتش هم ایدههایی داشتم.
اما با توجه به اخلاق فراز باید از طریق مادرش وارد عمل میشدم.
-بابا الان بِلَم؟!
فراز چند تکه مرغ در پیش دستیاش نهاد.
-نه! یه خانواده کنار هم میشینن و غذا میخورن.
چنان جدی و با صلابت عنوان کرد که کارن لب فشرد و مجدداً دست به سینه قرار گرفت.
-خاله پرستال! شما نینی دالی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن