تکهای جوجه برداشتم و خیلی تند داخل دهانش بردم.
با نگاهِ پر غیضش، پشت دیدهی نازک کردم و در خود جمع شدم.
-عطر داره خب. قلبم قبول نمیکنه نخوری.
نزدیک به عمارت کنار خیابان توقف کرد.
-اضافه کردی مادرم بهت نیاز داره. منم گفتم بمون. یه تاریخی بین ما بود که چیزی هم ازش نمونده. نمیخوام ادامه بدم متوجهی؟!
داشت تمامش میکرد.
چرا نمیفهمید تمامِ مسیرهای من به خودش ختم میشوند؟!
-اگه بخوام برای جفتمون تلاش کنم چی؟! اگه بخوام به خودمون فرصت بدی؟! من جز تو نمیتونم مردی و کنارم تصور کنم.
پوزخندی زد.
-تو اگه جفت میخواستی یه جور تا میکردی که همین یه ذره اعتمادمم به یغما نره.
آهی کشیدم.
-من فقط خودت و میخوام فراز. نه برای حساب بانکیت. نه برای کارخونه و خیریهت و نه حتی برای پدر و مادرت و چیزایی که وارثشی. من فقط هر بار که فکر میکنم میبینیم حتی رویای محبت دیدنم از طرف تو برام بسیار شیرینه. وقتی نگاه میکنم میبینم لمس تو برای اعتیاده، حتی اگر رد به جا بزاره. وسواس تو برام قشنگه…
کامل چرخیدم تا واضح به او منظورم را برسانم.
-من و داری میسپری دست سرنوشت و به قولی محترمانه تمومش میکنی؟! اما من حتی نمیتونم تصور کنم جز تو با مرد دیگهای باشم.
دیدهانش به آنی سرخ شد و نگاهش غره.
-وقتی میگی تموم، همهی اینا هست. به همهش اندیشیدی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن