با کف دست روی داشامگاهورد کوبید و وحشتزده شانهام پرید.
-با تو بودم… قرار و مدار داشتی؟! کی اونجا کاشته بودت که تهش بندِ من شدی؟!
با پشت کف دست اشکم را پاک کردم.
-اومده بودم برای… برا…
یک دستش بالای فرمان ماند و دست دیگرش را تکیهی صنقلبیام کرد.
با صورتی جهنمی مقابل صورتم غرید:
-برای…
به سختی نفسی گحرکت کردم و سفارشهای محمد در مغزم رژه حرکت کردند.
-برای کار. اما نشد. خسته بودم. مصاحبه بهشدت طول کشیده بود. برای همین یه کم قرار گرفتم کنارِ خیابون. دیر وقت بود و بارون که شروع شد دیگه کشیده شدم. میمیل داشتم بیام لبِ جاده مخصوص ماشین بگیرم که شما اومدی. سرعتت زیاد بود. افتادم… یعنی شما زدی…
با تقهای که به شیشه خورد جیغ خفهای از ترس کشیدم و او مشکوک نگاه از من گراهی شد.
-وسطِ بیابون چرا وایسامشاهده کرد پس؟!
محمد بود.
رنگِ او هم پریده بود و هراسان نگاهش بینمان میچرخید.
-فراز چکارش کردی؟! آبجی حالت خوبه؟ باز کن درو.
فراز ولی گازش را گحرکت کرد و با سرعت از کنار محمد گذشت.
-نصف شامگاه کدوم کارخونه مصاحبه داشتی؟! کارخونه دفتر نداشت که اونجا پیدات شد؟
خدایا! مگر کارمنزلها دفتر داشتند؟!
چرا از محمد اطلاعات دقیق نگراهی شده بودم؟
– اومده بودم اون کارخونهی کاشی. اضافه کرده بودن که کارگر برای خط تولید میخوان. ولی به من گفتن کار سنگینه و واجد شرایط نیستم.
سکوت کرد و با دستی لرزان کمی شیشه را پایین دادم.
-فکر کنم حالم خوب نیست.
اگر میمردم در همین بیابانها دفنم میکرد.
-الله و اکبر. درد که یکی دو تا نیست. تو رو صد نفر باید نذرِ سلامتیت کنن. اونوقت اومدی واسه من روزگاره نذر کردی. چیز دیگه نبود؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن