ابرویم بالا پرید.
-دین اسلام انقدر احادیث و روایتای زیبا قشنگ برای محبت مرد به زن اظهار کرده. برات ازونا نقل کنم مؤمن؟!
اخم کرد و ملیح خندیدم.
-آشتی شدی؟!
با گوشیاش مشغول شد، ولی من آنقدر حرف میزدم تا شاید معجزهای رخ میداد و میبخشید.
-اون روزگار که اومدم خونه حالت بد بود. خیلی تب داشتی. وحشت کرده بودم. از ترسم برای سلامتیت سه روز روزگاره نذر کردم.
سر که بلند کرد، کمی شوکه به نظر میرسید.
یا شاید هم اخم و نگاهِ پر سوالش، از احساسم بود که درکش نمیکرد یا حداقل نمیتمایل داشت باورش کند.
یک لقمهی دیگر برایش گرفتم و ردش کرد.
همان اولی هم غافلگیر شده بود.
-دو روزگار دیگه بدهکارم. راضی باش.
زیر نگاه خیرهاش بیشتر از نان و عسل خوردن، خجالت قورت دادم.
-دور و برم نباش قلبین. میخوام یادم بره یه کف کف دست موها و یه وجب قد چطور نفوذ کرد به زندگیم!
کف دست از خوردن کشیدم.
-بین همهی اینا یه نخود دلم و در نظر بگیر که به هوای تو میتپه و انقدر بیمعراهی شد نباش.
از جا که بلند شد، ناچار مشغولِ جمع کردن وسایل شدم.
این هم از نقشهی پیک نیک یک روزه و سورپرایز کردنش در خیریه.
مسیر نمیداد.
-نمیخوام ببینمت. نمیخوام باشی. از اعتمادم سوء استفاده کردی. نمیخوام…
کف دست بالا بردم تا ادامه ندهد.
-نگو! یه وقت دیگه فراز. شاید آروم شدی. شاید تونستی ببخشی. نمیل داشتن بیان کردن نداره. پس فریادش نزن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن