رمان عجین پارت ۱۹۵

اما می‌اضافه کردند هر کاری اولین بارش سخت است و من تجربه ‌ی ماندن در خیابان‌ها را از قبل داشتم.

پشت درِ خانه‌اشان که رسیدم مضطرب کمی از عطرِ نرگس‌ها بوییدم.

حال می‌فهمم چرا مادرم این گل‌های ریزه را دلبسته شد.

برای آرامشی که از عطرش می‌گحرکت کرد.

زنگ را فشردم و در ذهن، بهانه‌ام برای زودتر وارد شدن را دوره کردم.

-بفرمایید.

مردی ناشناس سؤال کرد و عجولانه اظهار کردم:

-سَ…سلام. بنده سلیمی هستم. پرستارِ آرزو جون.

بعد از مکثی کوتاه در باز شد و وارد محوطه‌ی عمارت شدم.

دفعه‌ی قبل با ماشین مسیرِ ورودی تا ساختمانِ اصلی را طی می‌کردم و متوجه مسافتش نبودم.

لعنتی یک مسیرِ تاکسی خورِ درست و درمون بود و با این حجم از اضطراب انگار تمامی نداشت.

-سلام! آقا بیان کردن شنبه تشریف میارید.

حدس می‌زدم مردِ مقابلم آقا محمدعلی، خدمتکارِ عمارت باشد.

لبخند دستپاچه‌ای زدم.

-بله مشکلی پیش اومد زودتر اومدم. اگر قبول نمی‌کنن می‌رم و شنبه برمی‌گردم.

نا امید ساکم را در کف دستم جابه‌جا کردم.

با لحنی مهربان گفت:

-آقا مهمان از خونه‌اش برنمی‌گردونه. تا شنبه مهمانشون باش و از شنبه پرستار.

خودش خندید و همجادهی‌ام از سرِ آسودگی بود.

-خودشون نیستن؟!

نه را کشیده زمزمه کرد.

-ولی نسا و مهلا داخل دارن یه تکونی به خونه می‌دن. بیا تو بابا جان.