سارا و محمد با نگاهشان همیشگی مرا تایید میکردند و به خیالم که دو حامی به زندگیام اضافه شده.
ولی امروز متوجه شدم که فقط فراز قلبخور نیست.
آن دو حتی نمیتوانستند مستقیم در چشمانم نگاه کنند.
شاید حق با آنها بود.
ولی صبر، بسیار وقت میشد که درونِ من به سر رسیده بود.
آنها نمیدانستند من سالها صبر کردهام.
شاید با طرد شدن، دلم کمی آرامتر از همیشگی میزد.
شاید بیقرارِ فراز و همان کم سرزدنهایش به منزلولین میشدم، اما من یک یوسف داشتم و برای مشاهده کردنش بیمنطق ترین جادهها را طی میکردم.
حال این وسط دائم حس کنم حفرهیِ درونِ قلبم عمیقتر شده.
یا مثل همین حالا که شامگاه شده و خواب از چشمانم فراریست کنارِ پنجره بایستم و با خیالِ او به خورشیدِ اول صبح سلام کنم.
بی طاقت عقب کشیدم.
تمام شامگاه دلهره و دل آشوبه تا پشتِ حلقم آمد و برگشت.
دلم یا نمیزد و یا به یکباره چنان میطپید که انگار فراز و دیدار با او یکی از حیاتیترین رگهایش باشد.
از اتاق خارج شدم.
وقتِ داروهای ناشتایِ آرزو بود و خودش خواب.
تقهای کوتاه به در زدم و چند دقیقهای وقت برد تا فرهاد، خواب آلود و پوشیده در روبدوشامبری که فقط در فیلمها میدیدی در را گشود.
-صبحتون بهخیر.
این مرد یا از من متنفر بود، یا کلا خوشرویی در مرامش جایی نداشت.
-صبحِ شما هم.
یک جوری بود که فکر کردم باید بابت بیماری همسرش و داروهای ناشتایش عذرخواهی کنم.
-آرزو جون باید این قرصا رو بخورن.
نگاهش به پیش کف دستی افتاد و ثانیهای بعد مردمکهایش بالا کشید.
-نیم ساعت پیش قرصاش و دادم. وقتایی که هستم خودم تمام و کمال مراقبش هستم!
و اینطور که بویش میآمد، او تمامِ وقت خونه بود.
-دیگه؟!
بزاقم را سخت پایین فرستادم.
-میدونم گفتید این چند روز و بمونم. اما همه چیز بهشدت بهسرعت اتفاق افتاد. اگر مشکلی نداره و شما هستید من یه سر برم وسایل شخصیم و بیارم.
کف دستی به چانهاش کشید.
-میتونید تشریف ببرید. شنبه اولِ وقت اینجا باشید!
فقط سر تکان دادم و نگاهم از شانهاش گذشت و درون اتاق به جست و جو پرداخت.
-آرزو خوابه! بیدار شد میگم خداحافظی کردی.
قدمی به عقب برداشتم.
این مرد مرا وحشت زده میکرد و حضور و برخوردش برایم عادی نمیشد.
-ممنون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن