لحظهای بعد در باز شد و با دیدنِ باغی که واردش شدیم، مات ماندم.
باغی که دیگر زمستانی نبود و درختانِ شکوفه زدهاش، نگاه را خیره میکردند صورتیهایش کم از بهشت نداشت.
باغی که اگر فرزندم کنار من میماند، هیچوقت به دیده نمیدید.
-خوش اومدی. امیدوارم اونقدر اذیتت نکنم که بخوای فرار کنی و قرار داد لغو کنی.
هممدت با هم از ماشینها پیاده شدیم.
خدایا!
با یک من عسل هم نمیشد خوردش.
-فرهاد. فراز چرا انقدر برآشفتهه؟!
فرهاد کوتاه خندید.
-چه بدونم خانوم! این بچه و تو تربیت کردی. مگه از هشت سالگیش سر از کارش درآوردیم که الان سی سالش شده بگه؟!
تا آرزو اخم کرد و خواست چیزی بگوید کف دستش را گحرکت کردم.
-آرزو جون مراقب باشید.
زن و شوهر مخم را خوردند انقدر از صبح برای هم خط و نشان کشیدند.
عاشقِ هم بودندها!
ولی اگر کنایه بارِ هم نمیکردند، ساعت برایشان نمیگذشت.
قدمهایِ آرزو بیجان و ساکت و چند روز خوابیدن در تخت بیمارستان حسابی ضعیفش کرده بود.
-سنگینیم افتاده رو تنت. ببخشید.
دیشب آنقدر با هم حرف زدیم و از هر دری اضافه کردیم، که حال بیشتر از پرستار و بیمار، دوستانه کنارِ هم بودیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن