رمان عجین پارت ۱۶۶

بی‌شک به زودی او هم از یک زنِ ضعیف و تو سری خور خسته می‌شد.

بالاخره رهایم کرد.

-خریدارش نیستم!

دکمه‌ی آسانسور را زدم.

نمی‌دانست دارد مرا یک قدم به هدفم نزدیک‌تر می‌کند و شاید دیگر مثل گذشته، از خودم به خاطرش نگذشتم.

هدفی که هر چه به آن نزدیک‌تر، از فراز دورتر می‌شدم.

شاید وقتش شده بود، که کمی هم او از نبودنم بترسد.

البته اگر اصلا جایگاهی در حیات‌اش داشته باشم.

این‌طور که او بی‌تفاوت پیش می‌راهی شد، بعد از به کف دست آوردنِ فرزندم، باید با غمِ از کف دست دادنِ وسواسِ دوست‌داشتنی‌ام کنار می‌وارد شدم.

ولی…

من یک مادر بودم، که عمری پاره‌ی تنش را از جدا کردند و چند سال با قلبی ناقص زندگی کرد.

من زنی بودم که پدر و مادرش را از کف دست داد و سال‌ها با داغِ از دست دادنشان سر کرد.

شاید باید می‌ترسید.

شاید باید کمی، با زنی که از کف دست دادن برایش عادت شده بیشتر مدارا می‌کرد.

-مراقب باش هر حرفی پیش مادرم نزنی. زیادی تیزه.

خیابان‌های خلوت شهر را با سرعت پشت سر می‌گذاشت و پشت هم سفارش می‌کرد.

-کاملا متوجهم که چه احترامی برای پدر و مادرت قائلی. مطمئن باش قصد ندارم حرمت بینتون و بشکنم و انقدر شخصیت دارم که نخوام اینجوری بند حیاتت شم.

کنارِ بیمارستانِ تریتا متوقف شد و قبل از پیاده شدن لب زد:

-نمی‌فهممت! دختری که باهاش تصادف کردم یه شخصیت داشت. دختری که صیغه‌اش کردم یه جور بود و الان…