بهیکباره صدای جیغهای سارا، از پشت خط نا مفهوم به گوش رسید.
-فراز! تویی؟!
آهسته طوری که فقط خودش بشنود اظهار کردم.
-فقط نمیدونستم چی بپوشم. میمیل داشتم از سارا بپرسم.
رو گرفتم و به اتاقِ خودم راهی شدم.
تمام وسواسی که برای متوجه شدار با خانوادهاش داشتم پوچ شد و بیآبرویی، قدرتمندانه جایگاهِ ذوق و شوقم را غصب کرد.
لباسهایم را پوشیدم و تار به تارِ موهایم را آنقدر بین هوله فشردم، تا خشک شود.
-با سارا حرف زدن، مخفی کردن داره؟
شالی سرم انداختم و شارژر و وسایل مورد نیازم را درون کیفم ریختم.
-حرفای دخترونه داشتیم! ولی تو یه جور میای و میپرسی که آدم به خودش شک میکنه.
نزدیکش شدم.
-من آمادهام.
از کنارش گذشتم و هشدار داد.
-اظهار کردم فقط یه پرستار تا صبح. اونم زیرا مجبورم و گزینهی دیگهای ندارم.
کفشهایم را پوشیدم.
-متوجه شدم. نیازی به تکرار نیست.
بازویم را گحرکت کرد و مانع خروجم شد.
-چته؟! جدیدا هی ناز میکنی؟!
سر قد بلند کردم و خیره در دیدهانش لب زدم:
-یه بار بخرش! شاید مشتری شدی.
نمیدانم این جسارتم از کجا آمده بود.
ولی نمیتوانستم بیشتر از این شاهد تحقیرهایش باشم و دم نزنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن