دلم طپیدن را از یاد برد و بند دلم پاره شد.
-کارِن چیزیش شده؟!
هنوز بغضم نشکسته بود، که اخم کرد.
-خدا نکنه.
یک دور از نظر گذراندمش، که مبادا مشکلی برایش پیش وارد شده باشد.
-مراقبِ ک…کی؟!
کلافه رو گحرکت کرد و به اتاق خواب حرکت کرد.
مدلش بود.
کم حرف زدن و دق دادنِ اطرافیان در حدِ مرگ.
-اصلا نمیدونم چرا اومدم اینجا.
حرفش باید ناراحتم میکرد.
ولی برایم نتیجهی معکوس داشت.
میشد امیدوار بود، که اینجا آرام میگیرد؟
با این افکار، قیدِ غرورم را زدم و نزدیکش شدم.
-چی شده عزیزم؟! بعد از چهار روز که فکر میکردم پاریسی اومدی و کلافهای. تا حرف نزنی که من نمیفهمم چطور میتونم کمکت کنم.
لبهی تخت نشست و گوشیاش را از جیبش بیرون کشید.
-من به کمکت نیازی ندارم!
نزدیک به دهِ شب وارد شده بود، آن هم در ناچارترین حالتِ ممکن، ولی از رو نمیرفت.
-منم کمکت نمیکنم. همجادهیت میکنم.
قلبم برای موهای لخت و بههم ریختهاش لرزید.
چرا زودتر متوجه آشفتگیاش نشدم؟
-کی بیمارستانه؟!
تا به خود بجنبد، انگشتانم لابهلای موهایش خزید و با محبت شانهاشان زدم.
-از نزدیکانه؟
انگار تازه یادش افتاد که چرا به اینجا آمده.
سرش از دستانم فاصله گرفت.
-تا صبح، که یه پرستارِ خوب و مطمئن پیدا کنم، تو بیمارستان کنارِ…
سر بلند کرد و با تاکید ادامه داد:
-تو بیمارستان، به عنوانِ پرستار، کنارِ مادرم بمون!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن