حرارت مهمانِ سلول به سلولِ تنم شد، ولی با حرفش حسِ سایه انداختهی بینمان از بین راهی شد.
-من سه سال زن نداشتم! تو این مدت قد موهای سرت، سفر خارج از کشور حرکت کردم. اگه قرار بود با یه دامن کوتاه و نوکِ سینهی کسی وا بدم، الان تو هر کشور به بچه داشتم!
از خجالت سرخ شدم.
اما خود را نباختم و از تک و تا نیفتادم.
-سه سال زن نداشتی، الان داری! دمت گرم که چشمت هرز نحرکت کرده. ولی اگه واسه زنتم مقاومت کنی، یه وقت خدایی نکرده…
لبی با زبان تر کردم.
نگاهانش جنگ طلبانه ریز شده بود.
-خدایی نکرده، چی؟!
کاش خدا خفهام کند!
-می…میگن لابد مرده مشکل داره!
برعکس تصورم به جای خشم و غضب، نیشخند زد.
-مردم گه خوردن! ضمن اینکه تو هستی بگی، تا سیر نشم، دست نمیکشه.
با غرور تنم را از نظر گذراند.
-کبودیا پریده، زبونت دراز شده!
با کف دستی لرزان فنجان قهوهام را برداشتم.
یک جورهایی انگار فنجان محافظی بود برای دور نگه داشتنش!
-من از مسائل خصوصیم با کسی حرف نمیزنم. قهوهت و بخور! برای س.کس دعوتت نکردم که راجع بهش بحث میکنیم!
در حفظ ظاهر استاد شده بودم و سعی کردم ضعفی از خود نشان ندهم.
بیمِیلیِ سوال برانگیزش نسبت به من عجیب دردناک بود.
-اینا فقط هدیهی ساراست. منم لباس زیادی ندارم، که حق انتخاب داشته باشم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن