جانِ عمهی نداشتهام!
کف دستش روی کف دستم قرار گرفته بود که پَس بزند، ولی با این حرفم مکث کرد و انگشتانِ داغش کمی از استرسم کاست.
-اما این مدت و شوهر باش! من زنتم. تو نیاز نداری من دارم. تو محبت نمیخوای من میخوام!
سارا بیان کرده بود این حرفها را بزنم و امیدوار بودم نتیجهی معکوس ندهند.
-مگه واسه مهر و محبت، قول و قرار گذاشتیم؟
لعنت به قول و قرارمان!
-واسه تنم قرارداد بستم. یعنی شش ماه تنها نخوابم. شش ماه حداقل خوابم آروم باشه. اما من هر شامگاه تو تخت تنهام. من هر روزگار با در و دیوارِ خونه حرف میزنم.
به بیرون نگاه دوختم و غصه بر وجودم چیره شد.
-خوب نیست وقتی خودم شوهر دارم، دیدهم تو زیستن مردم باشه و حسرت مهر و محبت بینشون و بخورم.
نزدیک به ورودی بودیم که لب زدم:
-میدونم دوم مسافری و پرواز دارید. اصلا میدونم که حرفام هیچ نتیجهای نداره. اما نمیدونم چرا نه میخوام و نه میتونم باور کنم که این زیستن مدت داره و نمیشه ازت توقعی داشته باشم.
ماشین را پارک کرد و خودش گلها و حلوا را برداشت.
-سبزهها یکیش برای اینجاست.
یکی را برداشتم و به سمتی که باید میحرکت کردیم اشاره زدم.
-یکیش واسه خونهی خودته. میگن شگون داره که برای بهار چیزی تو خونه سبز بشه و رشد کنه.
نزدیک به مزار پدر و مادرم صدایم تحلیل راهی شد:
-هر روز صبح با آب پاش بهشون آب بده و پشت پنجره بزار نور بخورن. بسیار کوچیکه. مراقبش باش. بهش توجه نکنی میمیره!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن