سارا و محمد هر دو مضطرب بودند.
لبخندی زدم تا به آرامش دعوتشان کنم.
آرامشی که بسیار وقت بود در ذهن و دلم جایی نداشت.
-آقا محمد، میشه با فراز برید برای صبحانه کلهپاچه بگیرید؟!
خجول تبسمی زدم.
-بسیار وقته هوس کردم. حالا که دور همیم مزه میده.
نیشخندی زد.
-خبر نداری شوهرت خورهی کلهپاچهست؟!
همان لحظه فراز هم از اتاق خارج شد.
-نگو که یه مطبخِ آشنا این دور و بر نداری که برامون کلپچ بیاره آقا فراز!
لبخندِ محوِ ته چهرهش جان به دلم سرریز کرد.
همین حالا جر و بحث نمیکردیم؟!
-دارم!
او که به اخم و تَخمش ادامه نداد، با خیالی آسوده به آشپزخونه رفتم.
-پس تا زنگ بزنید بیارن، من یه چای زعفرون برای بعدش دم میکنم!
سارا هم به آشپزمنزل آمد.
-سارا لطفا فراموشش کن. همه چیز درست میشه.
آرامتر شده بود.
-فراموش نمیشه قلبینا. فقط کمرنگ میشه. بمیرم برای دلش…
مجدداً بغض کرد.
-بمیرم براش که سوخت و دم نزد.
لعنتی به دهانم فرستادم که بار دیگر یادآوری کرده بودم.
-ببین فراز ببینه هی گریه میکنی پیگیر شه بیخیال نمیشهها. مهم حالاست. من و نگاه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن