رمان عجین پارت ۱۳۵

مخفیانه به محمد پیام دادم و از حالِ سارا برایش گفتم.

من خودم نیاز داشتم کسی آرامم کند.

-آروم باش سارا. راحیل چند ساله که مرده. یه آدم مرده نمی‌تونه تاثیری تو زندگی آدم داشته باشه.

ولی خودم هم می‌خبر داشتم که بد تاثیری داشته و همچنان ادامه دارد.

کاش حداقل راحیل زنده بود و جواب ظلمی که کرد را می‌داد.

راحیل مرد و فقط یک کینه‌ی بزرگ برای فراز باقی گذاشت.

کینه‌ای که او بعد از این همه مدت فراموشش نکرده و من سیبلِ خشمش شدم.

کینه‌ای که فراز را مجاب می‌کند تا با پول، یک دختر برای خالی کردنِ خشمش بخرد.

یک دختر که نه… یک کیسه‌ی بکس.

و من در بدترین حالت و شرایط ممکن برایش ظاهر شدم.

دختری که از نظرش هیچ فرقی با زنش ندارد.

از آینه‌ نگاهی به کوچه انداختم.

کاش محمد زودتر می‌رسید.

باید می‌راهی شدم، کنج خونه می‌قرار گرفتم و به همه چیز فکر می‌کردم.

صدای گریه‌ی سارا یک دم قطع نمی‌شد.

ریز ریز اشک می‌ریخت.

-فراز می‌مرد برای راحیل. تو نمی‌دونی چقدر دوستش داشت.

نمی‌تمایل داشتم بدانم.

هر چه عمیق‌تر به همه چیز فکر می‌کردم بیشتر از زن بودنم خجالت می‌کشیدم.

اگر فراز پسر مرا برای خودش و راحیل می‌میل داشت.

اگر انقدر راحیل را عاشق شد که یک خانواده برای خودشان می‌خواست.

کاش بمیرم.

بمیرم برای فراز و غیرتش…

برای فراز و دردش…

برای دردی که نه می‌شد فریادش بزند و نه می‌شد خاکش کند…