کاش حداقل مقابل محمد این سوال را نمیسؤال کرد.
مقنعه را روی سرم مرتب کردم.
-تو حموم افتادم. گردنم خورد به لبهی وان!
سارا پر حرص چشم غرهای نثار فراز کرد.
-بشکنه اون وانِ بیصاحب!
خودم را از تخت پایین کشیدم و آرام زمزمه کردم:
-داشتیم راجعبه هوش کارِن حرف میزدیم. که به مولینش رفته. نمیدونم چرا یهو بیحال شدم.
مغزم نمیمیل داشت به این موضوع ادامه دهیم و قلبم برای اطلاعاتِ بیشتر جیغ میکشید.
ضعف بیجا و بیمکانی بود.
نمیخواستم وبال فراز باشم و با اینهمه مشغله بار روی دوشش شوم.
-من حالم خوبه. من و برسون خونه، از کارات عقب نیفتی.
سارا کمکم کرد تا چند قدم اولم را بردارم و از سستی که خارج شدم رهایم کرد.
-من میرسونمت.
فراز که تا این لحظه در خاموشی فقط تماشایم میکرد نزدیک شد و نمیدانم از چه خشمگین بود که به سارا توپید:
-لازم نکرده. شما مگه ناظهار کردی شامگاه قراره بری خونهی سیامک؟!
سیامک همان مردِ مهربانی بود که در مهمانی دیدمش، برادرِ سارا.
-واجب نیست یه وقت دیگه میرم.
فراز که نزدیکم شد.
بدنم پیش فرض به سمتش تمایل پیدا کرد و متوجه شدم، با وجود تمام پس زدنهایش به راستی او را تکیهگاه خودم میدانم.
فوری مخالفت کردم:
-ممنون سارا. ببخشید وقتتونم گرفتم. فراز من و میرسونه.
کف دستش را برای کمک گراهی شدم و خوشبختانه پسم نزد.
-پس شما برید. من و سارا میریم صندوق برای تسویه.
فراز با پیشنهادِ محمد مخالفت نکرد.
انگار دوست نداشت در این فضا بماند که بهشدت زود با هم از بیمارستان خارج شدیم.
حال و هوای قلبم شامگاهیه به یک غروب پاییزی و بارانی بود.
قلبگیر و پر از غم.
-فراز…
هومی اضافه کرد و در کمال تعجب درِ ماشین را برایم باز کرد.
کارش عادی بود، ولی نه برای من که از او جز نفرت نمیگراهی شدم.
-یه عکس از پسرت نشونم میدی؟
اخمش باعث شد کف دستپاچه شوم.
-وقتی ازش حرف میزنن هیچ تصوری ندارم. قلبم میخواد بدونم چه شکلیه.
به ماشین اشاره زد.
-لازم نکرده تصوری هم داشته باشی. بشین.
ملایم جای گرفتم و با غصه به بیرون خیره شدم.
شاید میشد از سارا یا محمد عکس درخواست کنم.
حتی شده یک عکس از راحیل. که حداقل مطمئن شوم او را در بیمارستان متوجه شده بودم.
آوای ناراحت آهنگ، مقاوتم را در هم شکست و اشکم جاری شد.
ملایم و بیصدا اشک میریختم و با انگشتانم سریع تند پاکشان میکردم تا او متوجهش نشود.
اسمِ مادر را یدک میکشیدم ولی فرزندی در کار نبود.
همانند بچهای بودم که میخواهد برای اسباب بازیِ مورد علاقهاش پا بکوبد و با اشک و آه طلبش کند.
-چته؟!
سریع اشکهایم را پاک کردم و فقط هقهای ریزی که ناتمایل داشته از سینهام خارج میشد، باقی ماند.
-قصد کردی بار دیگر برگردیم بیمارستان؟!
نه را آرام زمزمه کردم و او کنارِ منزل پارک کرد.
-میای بالا؟!
ماشین را خاموش و نگاهی گذرا روانهام کرد.
-میام برسونمت.
دلم از حرکت کردنش گرفت، ولی حفظ ظاهر کردم.
ممکن بود اصرارم برای بودنش، قلبزدهاش کند.
-نیاز نیست. رسیدم بالا خبر میدم.
لبخند بیجانی زدم و کیفم را از صنقلبی عقب برداشتم.
-مراقبِ خودت باش.
تمام مدت زیر نظرم داشت.
نگاهش با من بود، اما به نظر میرسید افکارش جای دیگر پرسه میزنند.
-حالت بد شد زنگ بزن.
برای من و او و شرایطمان، همین تعارف خشک و خالی هم جای شکر داشت.
-نگاه. فردا هم برای خیریه میآی دنبالم؟
نچی اضافه کرد.
-نه! دیگه کارا تموم شد.
همین روزها باید میمتوجه شدم کارش با من هم تمام شده.
تقریبا دو ماه از صیغهامان گذشته بود و از هیچ به پوچ رسیده بودم.
-خداحافظ.
در را بستم و کلیدهایم را از کیفم بیرون کشیدم.
هنوز آوای گازِ خشن ماشینش به گوش نمیرسید.
میشد نرود؟
ای کاش تب میکردم.
حداقل یک شب تا صبح کنارم میماند.
قدمهایم ملایم و بیجان بودند.
کمی سرگیجه داشتم و چشمانم گاهی سیاهی میرفت.
کف دست لرزانم بالا آمد و سعی کردم کلید را وارد قفل کنم.
اما نمیشد.
-برو اونور…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن