فراز هوفی کرد و در را که باز مانده بود محکم بست.
-بیان کردیم جفتِ سارا میشی عاقل میشی، از کف دستت در رفت شدی عین زنت قلبقک.
محمد از او به دل نمیگراهی شد که لبخند زد و مرا خطاب قرار داد:
-کارن پنج سالشه.
بچهام را اواخر چهارده سالگی به دنیا آوردم.
-عین عروسک خوشگله. یعنی اگر اون موهای فرفریش کوتاه نبود همه فکر میکردن دختره.
او حال چهار سال و شش ماه سنش بود.
-بسیار با نمک و مودبه. وَ البته باهوش.
با عشق به لبهای محمد خیره شدم تا بیشتر از فرزندم بدانم و ناتمایل داشته لب زدم:
-میگن هوش به مادر میره! به مامانش راهی شده.
زیر دیدهی نگاهی به فراز انداختم.
میتمایل داشتم عکسالعملش وقتی اسمِ مادر میآید را ببینم.
متفکر به لیوانِ چایِ درون دستانش خیره بود.
راحیل چرا خودش باردار نشد؟ مشکل از فراز بود یا راحیل؟!
-نه! یه وقت به قلب نگیری فراز. خدا بیامرزتش. اما راحیل اصلا باهوش نبود.
تبسم روی لبهایم ماسید!
آنها نمیدانستند کارن فرزندِ راحیل نیست؟!
یا نکند من تمامِ این چند سال اشتباه میکردم و فرزندم دست شخصِ دیگری بود؟!
نگاهِ حیرانم بینشان میچرخید.
انگار که میاطلاع داشتند چه چیز عین خورده به جانم افتاده، که از آنها توقع داشتم چیزی بگویند تا مطمئن شوم، یک عمر تصور و رویایم توهم نبوده.
-این اواخر چند وقتی حرکت کرده مهد کودک و مادرارو کنار بچههاشون دیده دائم از فراز مولین میخواد.
صداها گاهی گنگ میشدن و گاهی واضح.
-بس کن محمد. خودت میدونی این بحث به نتیجه نمیرسه. مولین و بابا و سارا کم بودن توام اضافه شدی؟!
محمد نگاهش را با مکث از منی که داشتم در سکوت جان میدادم گحرکت کرد.
-تو بس کن فراز. دو تا پرستار کاشتی تو خونه و خودت تو کار غرقی. اون بچه نیاز به مادر داره. اون حتی راحیل و یادش نیست. چطور هر روزگار نگاه پر حسرتش و میبینی و نادیده میگیری؟ جوونِ هجده ساله نیستی که پروسه ازدواج و برعکس رفتی. اول صیغه کردی که در شان هیچکدومتون نیست. لابد بعد شناخته؟! ها؟! این دختر سنش کمه، تو که سرد و گرم چشیدهای چرا؟!
لیوان چای در کف دستم چپ شد و روی پاهایم ریخت.
-یا ابوالفضل. خوبی دختر؟!
تنِ بیجانم کج شد و به راحتی پلکهایم روی هم افتاد.
***
صوتها را میگوش دادم.
اما نمیخواستم هوشیار باشم.
دلم خوابیدن میتمایل داشت.
اصلا کاش میمردم.
باورش سخت بود.
یعنی قبری که چند سال بالای سرش توقف کردم هیچ مردهای درونش نداشت؟
اگر پسرکم دست فراز نبود، پس کجای این دنیا نفس میکشید؟!
راحیل…
طبق مشخصاتی که داده بودند، من راحیل را در اتاق زایمان دیده بودم.
ممکن بود فراز به کسی ناظهار کرده باشد، که پسرش از خودش نیست؟!
خدایم را صوت زدم و با حسِ کشیده شدنِ یک تیزی کفِ پایم فوری نگاهانم باز شد.
-بفرمایید اینم مریضتون، سالم و زنده.
سارا با دیدهانی به خون جای گرفته یک طرفِ تخت توقف کرده بود و محمد و فراز طرفی دیگر.
تا نگاهم در چشمانِ فراز گره خورد، چانهام لرزید و اشکم چکید.
من فرزندم را از او میتمایل داشتم.
نکند پارهی تنم را به کسی دیگر داده بود؟
-چت شد یهو تو دختر؟!
پرستار سِرُم را از دستم خارج کرد و در جوابِ محمد پاسخ داد:
-دکتر که اظهار کرد شوکِ عصبی. الان حالشون خوبه. فقط تا جای ممکن تو جو متشنج قرار نگیرن و هر گونه اضطرابی براشون سمه.
تمام زیستنام سم بود. بیشتر از این؟!
-ببخشید نمتوجه شدم یهو چی شد.
تکانی به تنِ کرختم دادم و روی تخت جای گرفتم.
-چند سالته مگه که شوک عصبی و تجربه کنی؟ داشتید دعوا میکرمشاهده کرد دلینا؟ اینا راستش و به من نمیگن.
باورم نمیشد سارا به خاطر من اینگونه اشک بریزد و دیدهانش سرخ باشد.
-گردنت چرا کبوده؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن