خانهی مادامی که تمام بدبختیهایم از همین جا آغاز شد.
جایی که فکر میکردم بعد از مرگِ پدر و مادرم مرا از آوارگی نجات میدهد و ویرانم کرد.
پشت درِ آبیِ رنگ و رو حرکت کرده توقف کردم و با کف دستی لرزان زنگ را فشردم.
مریم مثل همیشه زود آیفون را برداشت.
-بله؟!
لبی با زبان تَر کردم.
نیامده پشیمان شده بودم.
-منم مریم. قلبینا…
چند ثانیهای در خاموشی گذاشت تا او با آوایی بهت زده اظهار کرد:
-تویی قلبینا؟! الهی دورت بگردم. خوش اومدی.
در باز شد و قدمی به عقب برداشتم.
کاش میشد از سرنوشت فرار کرد.
کاش یک چیزهایی فقط خواب بود و بس.
-دلینا؟!
با صدای مریم به خود رسیدم.
دست مشت شدهام روی در نشست و با فشاری وارد شدم.
مادام در حیاط، رویِ ویلچرش قرار گرفته و ناباور به من خیره بود.
میدانست میآیم؟!
منتظرم بود؟!
کاش کمی از دردِ انتظارِ چند سالهی مرا چشیده باشد.
– باورم نمیشه بالاخره سر زدی قلبینا. این زن دق کرد.
در را پشت سرم بستم و انگار مادام تازه باورش شد که من باشم.
-تویی دخترکم؟!
لبهایم لرزید.
او را که میدیدم التماسهایم در ذهنم جان میگحرکت کرد.
زجههای شبانهروزگاری دخترکی که هیچ از جهان نمیفهمید و نمیخواست جز…
پسرش…
پارهی تنم…
همان موجودِ یک وجبی که عطرِ بهشتیاش فقط برای چند ثانیه نصیبم شد.
فرشتهی کوچکی که نگاهانِ بیرمقم مجال نداد تصویرِ درستی از او در حافظهام ثبت کنم.
-بچهم و چطور دادی بهش مادام؟!
درد و مشتاق دیداریام نالهای سوزناک شد و با پاهایی که به سختی وزنم را تحمل میکردند نزدیکش شدم.
-بیان کردی از واگذاری پشیمون شده بودی، اما وقتی متوجه شدن بیکس و کاریم و پدر نداره، به زور و با تهمتوجه شد گراهی شدنش. اضافه کردی نتونستی کاری کنی.
مریم نگران و بیقرار بینمان از حرکت ایستاده بود.
-قربونت برم قلبینا. توروخدا حالش خوب نیست. تازه یه سکته رد کرده.
من هم خوب نبودم.
حتما باید روی تخت بیمارستان جمعم میکردند تا بفهمند چقدر ویرانم؟
-این مردی که من مشاهده کردم و شناختم، محاله بچهی کسی و به زور بگیره. شوخی که نیست. از گوشت و خونِ من بود. نصف جونم حرکت کرد وقتی به جهان اومد. اصلا مگه میشه به زور بچهی کسی و گحرکت کرد؟!
پایین ویلچرش روی موزاییکهای لَق و شکستهی حیاط جای گرفتم و ملتمس دستم چنگِ پاهایش شد.
شاید هنوز امید داشتم که بتواند کاری کند.
خداوندا…
نوزادم را از این زن میل داشتم دریغ کرد…
از تو میل داشتم و رو گرداندی…
اصلا آن روز میوارد شد؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن