ناتمایل داشته از غیضِ نگاهش خندهام گرفت.
خندهای که تهش به خجالت ختم شد و با تبسمی شرمگین به بیرون خیره شدم.
خدا عاقبتم با این قصهی هوس را به خیر کند.
-بهخدا که گرفتی مارو!
دستم را عقب کشیدم و هیچ ناضافه کردم.
بیتجربه بودم.
میخواستم برای زودتر صمیمی شدن، هر چه این چند سال در فیلم و سریالها مشاهده کردهام را یکساعته رویش امتحان کنم.
-تو اصلا قرار نیست به من زنگ بزنی. همواره انقدر خوش اخلاق نیستم حواست باشه.
اعتماد به نفسش ستودنی بود.
زیرا که این مرد به کل با واژهی خوش آشنا نبود.
-یه قرار داد داریم که هر وقت قلبم تمایل داشت تو تختم حاضر باشی. حالا اینکه این وسط تو اصرار به محرمیت داشتی اصل ماجرا و اسمی که روت میشینه و تغییر نمیده.
تلخ و سرد کف دست به سینه شدم.
امیدوار بودم روزگاری بتوانم این اسم و برچسب را از روی خودم بردارم.
محرمیت خواستم، که هرزه خطابم نکنند.
محال بود اجازه دهم سرنوشت شومم، با این اسم سیاهتر شود.
کنارِ خیابان پارک کرد و بیهیچ توضیحی از ماشین پیاده شد.
وقتی دیدم از خیابان گذشت، عجولانه داشبورد را باز کردم و کیف کوچکِ مدارکش را بیرون کشیدم.
به دنبالِ چیزی که میتمایل داشتم هر صفحهاش را ورق زدم، ولی دریغ…
نگاهی به آن کف دست خیابان انداختم و مردمکهایم خیلی تند هر نقطه را به دنبالش جستجو کردند.
نبودنش باعث شد ترسم بیشتر شود و بر لرزِ کف دستانم افزود.
ریسک نکردم.
شش ماه…
شش ماه فرصت داشتم و بهتر بود بیگدار به آب نزنم.
کیف را سرجایش برگرداندم و ساکت جای گرفتم.
به ظاهر ملایم، اما از درون شبیه به تکهای کاغذ در طوفان آواره و اسیر بودم.
برگشتنش بسیار مدت نبرد.
یک کیسهی رنگی دستش بود و خودش از چیزی ناراضی به نظر میرسید.
-میرسونمت خونه تا برگردم، به خودت برس.
بند دلم پاره شد.
منظورش از رسیدگی همان قراردادمان بود.
با کف دستپاچگی سرکی به داخل کیسه کشیدم.
یک جعبه حاوی اتوی مو بود و کنارش لنز و مقداری لوازم آرایش.
-اگر موی صاف و دیدهِ سیاه میخواستی، چرا چشم رنگی و موی فر انتخاب کردی؟
یک کف دستش به فرمان بود و آرنج دست دیگرش را به لبهی در تکیه زده بود.
-تنوع! زود زده میشم.
شش ماه!
شش ماه صیغهام کرده بود و روزگار اول حرف از دلزدگی و خستگی میزد.
کنارِ آپارتمانش از حرکت ایستاد و بیاینکه نگاهم کند، لب زد:
-قبلِ آماده شدن دوش بگیر. همیشگی دوش بگیر.
بزاقم را سخت پایین فرستادم.
در حرف خیلی برنامهها داشتم، اما به عمل که رسید بدجور هراسیده بودم.
-مگه نباید آزمایش بدم؟!
نگاه از مقابلش گراهی شد و به من دوخت:
-کاندوم و برای همین روزگارا گذاشتن.
تنم از حرارت میسوخت.
حرارتی که حرفها و نگاهِ او به جانم میانداخت.
دست به کف دستگیره بردم و خداحافظم آنقدر ملایم و بیجان بود که شک دارم متوجه شده باشد.
به محضِ پیاده شدنم، با سرعت دنده عقب گرفت.
تا وقتی ماشینش در پیچِ کوچه گم شود به تماشایش ایستادم.
اما وقت کُشی جایز نبود.
باید حداقل اامان رابطهولین برای او متفاوت و یادگار انگیز میشد.
آنقدر زیاد که شش ماهش تمدید شود و هر روزگار نشنوم زود قلبزده میشود.
خانه همانی بود که بعد از تصادفمان چند وقتی را ماندم.
یک واحد نقلی و کوچک که مشخص بود برای خوشگذرانی و شاید زنهای متنوع تدارک متوجه شده شده.
پذیرایی کوچک که ستِ راحتیِ نیلی رنگ را به زور در خود جای داده بود.
آشپزمنزلای دنج و دوستداشتنی که از آنجا به تمامِ خونه دید داشتی و دو اتاق خواب که با یک مسیررو از پذیرایی جدا شده بودند.
یکی از اتاق خوابها تختِ کینگ سایز و دو نفره داشت.
همانی که اگر خودش در اینخانه میماند آنجا میخوابید.
همانجا دوش گرفتم و هولهای که این مدت استفاده میکردم را از درون قفسه برداشتم.
جز چند کف دست لباسی که بعد از تصادف برایم آورد، هیچ وسیلهای اینجا نداشتم و باید در فرصتی مناسب از او میتمایل داشتم کمی برایم خرید کند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن