رمان عبور از غبار پارت ۳

جوابی ازش نگرفتم
با خنده سرمو بالا اوردم و با خودم اضافه کردم :
-اندیشیده … باور کردم که تاجره ..پسره پرو
یه دفعه پیامش اومد که توش نوشته بود:
-بعد از بیمارستان بیا شرکتم ..اینم ادرسش …
با لب و لوچه اویزون به ادرس خیره شدم …امکان نداشت که اون به کار ازاد چسبیده باشه ..اونم
یوسفی که توی دانشکده از همه بهتر بود
اعصابم بهم ریخت و با عصبانیت گوشی رو پرت کردم توی کیف که راننده اضافه کرد :
-بفرمایید خانوم رسیدیم …
با حساب کردن کرایه از ماشین پیاده شدم و به ساعتم نگاهی انداختم …تا کارام رو می کردم و می
رفتم بیمارستان یکساعتی با تاخیر می رسیدیم …
لب پایینم رو گاز گحرکت کردم و به سمت بازار راهی شدم …رسیدن به این کارام واجب تر بود
بعد از چندتا مغازه بالا و پایین کردن …توی اخرین مغازه با توجه به دیر کردن بیش از اندازه ام … کیسه
کوچیک طلاهامو روی پیشخون شیشه ای مغازه گذاشتم و گفتم :
-همه اشو می خوام بفروشم
طلافروش که مرد جا افتاده ای بود طلاها رو ا ز توی کیسه در اورد و نگاهی بهشون انداخت و ازم
پرسید:
-فاکتور خریدشونم دارید؟
-بعضیاشونو
دست بندی که اخرین یادگاری هومن بود رو اول برداشت و شروع به وزن کردنش کرد..بقیه رو هم وزن
کرد و گفت :
-چهار و دویست
چشمام گخوشحال شد و گفتم :
-چرا انقدر کم ؟
چندتا از طلاها رو جلوم گذاشت و گفت :
-بعضیاش که نگین داره …. بعضیا رو هم که اجرت کارش زیادی بوده از روش کم شده ..می خواید می
تونید برید و از چندتا جای دیگه هم بپرسید
با حرص کف دست بندو برداشتم و بقیه طلاها رو به سمتش کشیدم و اظهار کردم :
-نه می فروشمشون
و دستبند رو توی کیفم انداختم
وقتی از مغازه در اومدم …گوشیم رو در اوردم و با خونه تماس گرفتم
آوای مادرم که توی گوشی پیچید با غمگینی و برای زود تموم کردن مکالمه گفتم :
-سلام ..به حمید بگو شماره حسابو برام اس ام اس کنه ..تا یه ساعت دیگه پولو به حسابش می ریزم
-جور کردی مادر؟دستت درد نکنه ..الان بهش میگم شماره حسابو برت اس ام اس کنه …سرکاری
مادر؟
اعصابم بهم ریخته بود برای همین با تلخی اظهار کردم :
-سرم شلوغه ..خیلی کار دارم ..باید برم ..کاری نداری..خداحافظ
و تماس رو قطع کردم ….باید زودتر به بیمارستان می رفتم …به اندازه کافی دیر کرده بودم
***
وارد محوطه بیمارستان که شدم ……ساعت و نیم شده بود …به اطراف نگاهی انداختم و با ندیدن
بچه ها بخش سرعتمو زیاد کردم …ولی هنوز وارد ساختمون نشده بود که هومنو دیدم که با دیدنم
داشت به سمتم می اومد..
همین طور که نزدیک می شد تصمیم گحرکت کردم مسیرم رو تغییر بدم که آوام زد و جلو جادهم رو گرفت و
گفت :
-باید باهات حرف بزنم ؟
نمی میل داشتم نگاهش کنم …ولی باید تکلیفم رو هم با هومن مشخص می کردم ..سرمو قد بلند کردم و تو
چشماش خیره شدم و اضافه کردم :
-چه مرگته هومن ؟از کف دستم می خواستی خلاص بشی که شدی …
چرا مسیر به راه مزاحمم میشی؟شدی عین این مزاحمای سر چهار جاده ..دیگه داره کم کم از دیدن قیافت
حالم بهم می خوره ..از ادا و اصولات متنفرم هومن ..می فهمی؟دست از سرم بردار..برو پی زندگی
شیرینت …برو به صنم جونت برس ..فقط منو راحت بذار…
با عصبانیت نگاهاشو بست و باز کرد و گفت :
– نمی خوام صنم چیزی از گذشته بدونه …
با تعجب پوزخندی زدم و اظهار کردم :
-برای همین یه راست برداشتیش و اوردی توی همون بخشی که من هستم ؟
جوابم رو نداد و بیان کرد :
-قضیه خونه رو هم باید مشخص کنیم
فهمیدم دردش چی بوده ..چه احمقی بودم که فکر می کردم که از روم خجالت زده است ..دست به
سینه شدم و گفتم :
-تمام سرمایه امو پای اون کاخ پوشالی که برام درست کرده بودی گذاشتم …حتی به اسم خودم وام
گراهی شدم ..
اما چی شد…این شد..که تو … زن جونتو بردی توی خونه ای که نصفش مال منه …
-پولتو پس می دم
-می دونستی من دارم پول قسطای اون وامو کذایی رو می دم ؟
-دفترچه رو بده من …از این به بعد من حساب می کنم …
با عصبانیت رومو ازش گحرکت کردم و بیان کردم :
-ازت متنفرم هومن …از این که شخصیت انقدر مزخرفه ازت متنفرم …از اینکه می خوای نقش ادمای
مظلومو در بیاری هم ازت متنفرم …
تحملم داشت از بین می رفت که با بغض و حرص برگشتم و تو چشماش خیره شدم و گفتم :
-باباش خیلی پول داشت که منو به راحتی یه اب خوردن انداختی دور ؟…من که از روزگار اول اظهار کرده بودم
پدر و مادرم چیکارن …فقط نمی دونم چرا سال منو بازی دادی …؟چرا با آبروم بازی کردی ؟
داشت اشکم در می اومد و اون خیره نگاهم می کرد
ولی نباید کوتاه می اومدم …اگه به حقم هم نمی رسیدم … باید ازارش می دادم :
-من خونه امو می خوام
با دلواپسی نگاهم کرد و اضافه کرد :
-هیچ می فهمی چی می گی؟
-اره جناب عاشق پیشه می فهمم که چی می گم …اینکه تو برای کم نیوردن زندگیمو تارج کردی و دو
کف دستی تقدیم زنت کردی رو خوب می فهمم …پس تا آوام در نیومده و آبروتو توی بیمارستان
نبردم ..خونه امو بهم برگردون …تمام و کمال
-آوا!!
به صورت اصلاح شده و نگاه متحیرش خیره شدم و اضافه کردم :
-دیگه آخرین بارت باشه که منو به اسم کوچیک صدا می زنی …بعد از اینم جلومو نگیر..ما دیگه
حرفامونو زدیم …هیچی برای اضافه کردن نمونده جناب دکتر کلهر
بهم ریخته سر جاش ایستاد و من به را افتادم …همونطور که زندگی برای من جهنم شده بود باید برای
اونم می شد…هر چی که خودگذشتگی کرده بودم کافی بود ..حالا نوبت اون بود که عذاب بکشه
وارد بخش که شدم با عجله برای عوض کردن لباسم رفتم … دقیقه بعد در حالی که لباسهامو
عوض کرده بودم …در کیفم رو باز کردم و چیزایی رو که می تمایل داشتمو برداشتم
و بدون معطلی مدارکو توی جیب روپوشم گذاشتم و از اتاق خارج شدم …امروز باید تکلیفم رو یکسره
می کردم …بین مسیر الهه رو دمغ و غمگین دیدم ..وقتی بهش رسیدم … ازش پرسیدم :
-دکتر موحد کجاست ؟
پوفی کرد ونگاهی به گونه ام انداخت و بیان کرد :
-همه امروز از کف دستش در می رن ..اونوقت تو می گی کجاست ؟معلومه دیگه … تو اتاقشه
خواستم از کنارش رد بشم که پرسید:
-خوبی ؟برای چی امروز پاشدی اومدی بیمارستان ؟
ایستادم و با مکثی بیان کردم :
-کار داشتم … باید می اومدم
-ولی اگه نظر منو می خوای ..بهتر امروزگار طرفش نری…مردک احمق معلوم نیست چشه ؟از صبح تا حالا
پاچه بیشتر بچه ها ی بخشو گرفته ….همین نیم ساعت پیشم حال منو گرفت
نگاهی بهش انداختم و بعد بدون حرفی به سمت اتاق موحد مسیر افتادم
الهه هنوز ایستاده بود و با کنکاش به من نگاه می کرد ..که نفسی بیرون دادم و ضربه ای به در اتاقش
که برخلاف تمام روزگارای دیگه …. بسته بود زدم …
با گذشت چند ثانیه و نگاه خیره ام به در با صدای عصبی اظهار کرد :
-بفرمایید
برای اخرین بار نگاهی به الهه انداختم و درو باز کردم و وارد اتاقش شدم .
عصبی و اخمو در حال نوشتن اطلاعاتی توی پرونده یکی از بیمارا بود که درو بستم و بهش بیان کردم :
-سلام
دست از نوشتن برداشت و تنها چشماشو به سمت بالا حرکت داد و بهم خیره شد…
از کار دیروزگارم غمگین نبودم …ولی یه حسی وادارم می کرد م*س*تقیم بهش خیره نشم به خصوص که
قرار بود چیزی رو جلوش بذارم که واقعا بد بود…ولی همه چیز بر می گشت به آبروم و حیثیتم
دست توی جیب روپوشم بردم و هممدت با در اوردن مدارک به سمت میزش رفتم و مقابل میزش
ایستادم
اول نامه پزشکی قانونی رو جلوش گذاشتم و با نهایت سختی و در حالی که رنگ به روم نمونده
بود از خجالت ..اما محکم اضافه کردم :
-من با دکتر کلهر رابطه ای ندارم …می دونمم که زن داره …هیچیم بین ما نیست …تمام حرفایی هم
که شنیدید…تنها خیال پردازیهای یه آدم سسته که توی زندگیش هر هدفی داره جز عزت و
احترام …من با ایشون هیچ رابطه ای نداشتم که حالا دو دستی بهش بچسم و بگم که چیکار کنه …که
کاری باهاش نداشته باشم
نامه رو با احتیاط توسط انگشت اشاره ام باز به سمتش هل دادم و اظهار کردم :
-پزشکی قانونی هم تایید می کنه که من با ایشون نبودم که بخوام عین بختک بهش بچسبم و
مرتب ازش باج بگیرم …چون مطمئنم که دختره ه*ر*زه ای نیستم که شما اون انگا رو بهم چسبوندی …
ولی اگه براتون سواله که چرا انقدر راحت جلومو می گیره و گاهی حرفای بی ربط می زنه ..جوابش
اینجاست ..
شناسنامه ای که توی کف دستم مونده بودو به طرفش گحرکت کردم و اظهار کردم :
-بگیردیش ..صفحه دومشو باز کنید..توش یه تاریخ عقد وجود داره و یه تاریخ طلاق …اسم کسایی رو
هم که اونجا می بینید …. هر دوتاشم براتون آشناست
عصبی بهم خیره بود و منم کف دست دراز کرده مقابلش ایستاده بودم
بار دیگر اون بغض سرکش داشت به سراغم می اومد …که بلاخره به حرف اومد:
-نیازی نیست درباره زندگی خصوصیت به من جواب پس بدی
جالب بود که دیگه ازش نمی ترسیدیم
-ولی این شما بودی که همین دیروز از زندگی خصوصی و رابطه هام … ازم سوال می پرسیدی
!!!نپرسیدید؟
عصبی چند لحظه ای بهم خیره شد بعد سرشو انداخت پایین و نفسشو بیرون دادو مجدداً مشغول
نوشتن شد و بهم بیان کرد :
-فروزگارش می تونی بری
حرصم گحرکت کرد ..دیدهامو با عصبانیت بستم و باز کردم و بدون در ذهنش گذراندن به عواقبش اظهار کردم :
-شما به من یه عذرخواهی بدهکاری
با پوزخند سرشو بالا اورد و پرسید:
-بابت ؟
با خشم شناسنامه رو باز کردم و صفحه دومو مقابل گذاشتم و اظهار کردم :
-بابت توهینی که به من کردید
فکش منقبض شد و خیره نگاهم کرد..و گفت :
-خانوم دکتر فروزگارش در زندگی گذشته اتون هر چی که بوده و هر چی که گذشته به خودتون و
شاید به اطرافیانتون مربوط و محدود میشه ….
رفتاری که ازتون .. توی محیط کاری اینجا دیدم …. اصلا حرفه ای و شایسته این محیط نبود ..وظیفه
ام ایجاب می کرد که بهتون تذکر بدم که یادتون نره که کجایید و چه وظایفی دارید
در ثانی من یادم نمیاد بهتون انگی چسبونده باشم که امروزگار با مدرک پاشدی اومدی اینجا…
تو همون رابطه استادی و شاگردیمونم انقدر کف دستگیرم شده که بدونم اگه شاگردی به اسم
فروزگارش دارم ..اگه حرفی بهم بزنه …راسته یا دروغ ..
هنوز وجودم پر از خشم بود و نمی تونستم بدون جواب دادن اتاقشو ترک کنم :
-دکتر شما تمام اون حرفای دیروزو بخاطر دکتر اقبالی بهم چسبوندید
ابروهاش رو با تعجب بالا داد و نگاهم کرد و گفت :
-دکتر اقبالی چه ربطی به تو داره ؟
نگاهمو ازش گرفتم و به گوشه میزش خیره شدم و گفتم :
-همون ربطی رو داره که به شما اجازه می ده درباره ام هر نوع فکری کنید
بار دیگر عصبی شد:
-فروزش این بحثو تمومش کن
باید تمومش می کردم ..اما نکردم :
-اگه اون چندین ماه پیش یه ک*ث*ا*ف*ت کاری کرده و رفته چرا به خاطر تهمتایی که بهم زدن …اون حرفا
رو بهم زدید؟..مگه غیر از اینه که شما هم مثل بقیه فکر کردید اون ادمی که هیچ وقت معلوم نشد
کیه … منم ؟منی که حالا چسبیدم به دکتر کلهر !!
عصبانی از روی صنقلبیش بلند شد و کف دستاشو به میزش تکیه داد و اضافه کرد :
-بدترش نکن …برو بیرون
دهن خشک شده ام رو به زور اب دهن تری کردم و گفتم :
-شما دیروزگار به من توهین کردی..حالا راحت برم بیرون ؟…اگه مرد بودم حرفی نبود و می حرکت کردم …ولی
من یه دخترم …دختری که راحت بهش گفتی
دیگه داشت قاطی می کرد سرشو تکونی داد واز پشت میزش اومد بیرون و مقابلم ایستاد و بیان کرد :
-تو جای من …وقتی ببینی دو تا ادم خیلی راحت باهم برخورد می کنن در حالی که می دونی
بینشون هیچی نیست ..چه برداشتی می کردی ؟
خیره نگاهش کردم …شاید باید درباره حرفاش فکر می کردم ..ولی خشم و عصبانیت مانع در ذهنش گذراندنم
می شد
-اینم برای اخرین بار..من به تو توهین نکردم .. فقط ازت سوال کردم …که اگه همین دیروزگار فقط می
اظهار کردی نه ..همه چی حل بود..دیگه نیازی به این همه دم و دستکی که به مسیر انداختی نبود
یه دفعه با همون حال عصبیش خم شد و نامه رو از روی میزو برداشت و با پاکتش ضربه ی
محکمی به سینه ام زد و گفت :
-تو اصلا روت شد این نامه برداری و بیاری جلوی من بنذاری ..؟مثلا می خواستی با این نامه چی
رو بهم ثابت کنی ؟
و توی چشم برهم زدنی نامه رو از وسط پاره کرد و انداخت روی میزش و به سمتم با حالتی تهدید
گونه خم شد و گفت :
-اخرین بارت باشه از این برنامه ها توی اتاق من مسیر می ندازی …فکر می کنی من از داد و بیداد و
اینکارات می ترسم ؟
قطره های اشک بی اختیاری از گوشه نگاهم سُر می خوردن و می افتادن پایین
-از امروزم می ری سر کارت …منم دیگه باهات هیچ کاری ندارم ..اصلا اگه دلت می خواد می تونی
قید تخصص گحرکت کردنتم بزنی و بری…اگرم می خوای بمونی بمون …فقط دیگه حق نداری … …
چنان غرورم داشت لگد مال میشد که احساس می کردم یه تریلی چرخ داره از روم رد میشه و
من زیر حرفای موحد داغونه داغون
ادامه حرفاشو یه دفعه قطع کرد…طاقتم داشت تموم میشد .. با پشت کف دست اشکای روی گونه ام
رو پاک کردم ..اونم قدمی به عقب راهی شد و چشماشو بست و کف دستی به گردن و موهاش کشید و به
زمین خیره شد
بینیم رو بالا کشیدم و به گریه ام ادامه دادم ….اگرم کارم اشتباه بود ولی باید حرفام رو می
زدم …نباید کف دست اخر …بازم من می شدم گ*ن*ا*هکار:
-بله حق دارید که هر فکری کنید …منم جای شما بودم همین فکرارو می کردم
سرم رو بلند کردم و با همون چشمای خیس ..خیره به نیم رخ عصبیش گفتم :
-اما من باید چطور از خودم دفاع کنم …وقتی مردی رو دوست داری که راحت به خاطر پول یا هر چیز
دیگه ای ولت می کنه و می ره ..وبرای راحت تر خلاص شدن از کف دستت …توی بیمارستان چو می ندازه
که من با اقبالی بودم که بهانه به دست خودش بده که زودتر طلاقم بده ..شما جای من بودی چی بر
می داشتی و می اوردی که از ابرو و حیثیت از کف دست راهی شده ات دفاع کنی ..هوم ؟؟؟
هنوز سرش پایین بود…
-منم جای خواهرت ..بگو دیگه …به نظرت به ادمایی که از روزگار اول میشناختمشون و حالا به دیده
بدکاره بهم نگاه می کنن ..می تونستم که با حرفام قانعشون کنم که من با هیچ کسی نبودم ؟من پاک
پاکم …در حالی که شرعا و قانونا زن مردی بودم که نباید روش اسم مرد می ذاشتن !!!
خاموشی بدی بود و نمی تمایل داشت شکسته بشه
-دکتر من یه ادم بدبختم که تنها گ*ن*ا*هم ..دلبسته شدن مردی بود که فکر می کردم دوستم داره ..
.خودمو به خاطر خودم می خواد نه خانواده ام …شاید پدرم یه اشپز ساده باشه …شاید مادرم یه
زن خونه دار دهن بین باشه ..اما هر چی که هستن و دارن .. اونقدر بی قید نبودن که منو طوری تربیت
کنن که راحت برم و به هر اشغالی بچسبم …
حسرت تو وجودم زبونه کشید:
-هرچند… خودشونم به تربیتشون شک کردن …و مثلا به روم نمیارن …
کف دستی به زیر چشمام کشیدم …از اینکه حالا موحد همه چیز رو می دونست ..حس بدی داشتم
…حسی که شاید به این زودیها خوب و درست نمی شد:
-اگرم در برابر حرفای دیگران ساکت شدم و چیزی نمی گم …به خاطر اینکه می دونم بی گ*ن*ا*هم و
حرف زدنم برای ادمایی که مدام خودشونو با حرفای دیگران گول می زنن بی فایده است …یه جور
گندابه که باهم زدنش بوش بدتر میشه …
کمی به عقب راهی شد و کف دست به سینه به میزش تکیه داد و نگاهی بهم انداخت و پرسید:
-برای همین خواستی از این بخش بری؟
سرمو پایین انداختم و به این اندیشیدم که کاش اصلا چندین سال پیش گول حرفای هومنو نمی
خوردم و زنش نمی شد…ودر برابر شوخی یوسف که بهم می بیان کرد :
-خر چیش شدی ؟
فقط تبسم نمی زدم و کمی منطقی تر برخورد می کردم ..تا روزگارگارم این نباشه
یا وقتی که بهم می گفت بیشتر فکر کن و زود جواب نده …با لحن خودش نمی گفتم که :
-به توچه ..تو سر پیازی یا ته پیاز ..؟
تا اونم با جزوه اش با تاسف به بازوم ضربه ای نزنه و جدی نگه که :
-تو فقط احساساتی شدی …
و جواب من بشه :
-حسود
با جواب مثبتم به هومن …. یوسف هم ازم دور شد…کسی که نمی ذاشت هیچ وقت کم
بیارم …چنان ازم دور شد که تبدیل به یه غریبه شد..غریبه ای که یادم رفت ..ماهی یکبار وادارم می
کرد که به کوه بریم و یا توی قلب سرما زم*س*تون بستنی به خوردم می داد که به حساب خودش ادمم
کرده باشه
چقدر دور شدم از پسری که بی منت جزوه هاشو بهم می دادو می بیان کرد ..هر جا که مشکلی
داشتی ازم بپرس …
کسی که هومن از وجودش بیزار بود و از من می تمایل داشت دیگه باهاش حرف نزنم …
به هرجایی از گذشته قدم می ذاشتم ..حضوری از هومن و حمایتهاشو نمی دیدم ..چه بسا که
حضور یوسف پررنگتر هم می شد…
کادوی های پنهانی تولدم …بعد از عقد با هومن که یوسف به هزار مصیبت به کف دستم می رسوند…
یکبار عروسک ..یکبار کتاب … یکبار هم کیک تولد …. چرا که فهمیده بود اصلا تولدی برای خودم
نگحرکت کردم .
از حرفهایی که به ناچار به موحد زده بودم حتی نمی تونستم سرم رو بالا بیارم …تازه می فهمیدم
چقدر باید پرو شده باشم که این نامه رو جلوش گذاشته بودم …
حالا درباره ام چه فکری می کر؟…ولی من مجبور بودم …چون فکر می کردم که مثل بقیه به رابطه
من و اقبالی شک داره …شایدم یقین داشته باشه
دکتر اقبالی که با اومدن یکباره و رفتن آنیش تمام زندگیمو زیرو رو کرد..همونطور توی افکارم غوطه
ور بودم بودم که با صوتش به خودم اومدم :
-هیچ دوست نداشتم این حرفا امروزگار و اینجا زده بشه …کاش حداقل اونقدر عزت نفس و اعتماد به
خودت داشتی که جلوی منِ مرد ….با این چیزا از خودت دفاع نکنی
چه کار بدی کرده بودم و به عمقش پی برده بودم …حالم بد شده بود و دیگه نمی تونستم روی
پاهام با یستم ..چند قدمی عقب عقب راهی شدم و به کُندی بر روی صنقلبی اتاقش جای گرفتم …دیگه هیچی
برای دفاع از خودم نداشتم
نفسش رو پر صوت بیرون داد و اروم به طرف اومد و درست روی صندلی کناریم نشست ..نگاهش
نکردم …خم شد و ارنجهاشو روی زانو گذاشت و کف دستاشو در هم گره کرد و خیره به دستاش اظهار کرد :
-هیچ وقت برای دفاع از خودت ، شخصیتت زیر سوال نبر…بعضی چیزا به همین راحتی به دست
نیومدن که با یه فکر نسنجیده به راحتی از کف دستشون بدی
حالا به نیم رخم نگاه می کرد و من هنوز به زمین چشم دوخته بودم …
-توی دوره دانشجویم خیلی کارا کردم و خیلی چیزا دیدم …مطمئنا اشتباهاتی داشتم ..خطاهایی
هم کردم ..به بیمسیره هم حرکت کردم …توی دردسرم افتادم …حماقتهایی هم داشتم که هنوزم که هنوزه
نتونستم جبرانشون کنم .
اما تنها چیزی که به قول خودت درست و حسابی انجام دادم …قضاوت نکردن الکی در باره دیگران
بوده …
من اگه برگردوندمت بخش …اگه به تقوی رو انداختم که این خودسریتو نادیده بگیره و یه فرصت
دیگه بهت بده ..همش برای این بود که به توانایی هات ایمان داشتم …قلبم نمی اومد کسی که می
تونه تو کارش بهترین باشه …به خاطر یه مشت حرف چرت خودشو کنار بکشه …حداقل جای شکرش
باقی بود که انصراف نداده بودی و فقط گم و گور شده بودی
درسته ماجرای اقبالی باعث شد که توی این بخش مشکلاتی به وجود بیاد و حرفایی مطرح
بشه ..ولی من به اونایی که اطمینان داشتم هیچ وقت به دیده بد بهشون نگاه نکردم و نمی
کنم …یکی از اونایی که درباره اشون دارم حرف می زنم تویی فروزگارش
جمله اخرشو با تحکم بیان کرد …کمی سرم رو بالا اوردم و از گوشه چشم بهش خیره شدم ..نگاهش
درست توی دیدهام بود
-بدترین اشتباهت می دونی چی بود؟خاموشیت …..همیشه و همه جا خاموشی خوب نیست …بعضی
وقتا باید ادم حرف بزنه ..در برابر ناملایمات بایسته ..تا خودشو ثابت کنه …ثابت کنه اونی نیست که
دیگران درباره اش فکر می کنن
اینکه یهوییِببری و از اینجا دور بشی..چاره کار نیست !!!…روش های بهتری برای متقاعد کردن
دیگران وجود داره فروزگارش …ولی خوب بعضیا هم هر چی بهشون بگی نمی فهمن ..
که در برابر اون جماعت سکوت کنی بهتره ..اما نه در برابر کسایی که تحصیل کردن و چند سالی رو
در کنار هم درس خوندید..زیرا مطمئنا اونقدر روت شناخت دارن که اگه از خودت دفاع درستی کنی
…باورت داشته باشن و باورت کنن
نگاهم رو ازش گراهی شدم و به نوک کفشام خیره شدم ..حرفاش منطقی بود……چند ثانیه ای گذشت
..خاموشی بود و سکوت که مسیر حرفو عوض کرد و پرسید:
-سرما خودگیت بهتر شد؟
شاید فهمیده بود چقدر دارم ازش خجالت می کشم و قادر به حرف زدن نیستم همونطور خیره به
کفشام با صدای گحرکت کرده و ارومی گفتم :
-بله
از حالت خم شده اش در اومد و راحت به صنقلبی تیکه داد و با تبسم مهربونی گفت :
-پس می تونی امروزگار سرپا وایستی؟
با تردید برگشتم و نگاهش کردم و باز اضافه کردم :
-بله
با همون تبسم پای راستشو روی پای چپش انداخت و خیره به من گفت :
-خیل خب … پس برو سر کارت
چند لحظه ای خیره نگاهش کردم ..هنوز اون تبسم رو لباش بود که بلاخره از جام کشیده شدم و بدون
حرف به سمت در راهی شدم که با تن صدایی که معلوم بود توش کمی خنده است ازم پرسید:
-ساعت چنده فروزش ؟
با تعجب برگشتم سمتش و به ساعت روی دیوار اتاقش نگاهی انداخت …و بعدم به صورت جدیش :
-بازم دیر اومدی …طبق معمول
خیره نگاهش کردم از جاش کشیده شد و به سمت میزش حرکت کرد و بدون نگاه کردن به من ..در حال
نشستن روی صنقلبیش بیان کرد :
-شیفت امشامگاه یادت نره
دهنم تا نیمه باز شد …خودکارشو برداشت و با صوتی جدیی ولی نگاهایی که می خندید بهم
خیره شد و بیان کرد :
-چیه ؟… نکنه ….انتظار داری بهت مرخصیم بدم ؟
وقتی دید حرفی نمی زنم و با تعجب نگاهش می کنم نگاهاشو باز و بسته ای کرد و محکم
اضافه کرد :
-برو دیگه …چرا وایستادی ؟
با صوتی بلندش تکونی خوردم و به خودم اومدم و با عجله درو باز کردم ورفتم بیرون و میل داشتم درو
ببندم که باز بلند بیان کرد :
– فروزگارش ؟
با نگرانی ایستادم و به سمتش چرخیدم …نگاهی به صورتم انداخت ..معلوم بود خنده اش گرفته
اما بروز نمی داد:
-درو نبند
نگاهی به در و بعد نگاهی به موحد انداخت و با احتیاط درو تا انتها باز کردم و ایستادم
خیره نگاهم می کرد که دو سه قدمی رو عقب عقب حرکت کردم و با ببخشیدی که نمی دونم برای چی
اظهار کردم … با عجله از جلوی چشماش ناپدید شدم و به سمت استیشن رفتم
الهه که قلب تو دلش نبود با بیرون اومدن از اتاق موحد به سمتم اومد و با دیدن نگاهای قرمز م
گفت :
-حالتو گراهی شد ..نه ؟..نبیان کردم نرو
بابا این دیوانه است ..روانیه …من نمی دونم چرا اینو گذاشتن این بخش …اصلا اخلاق که نداره
هیچ …هیچیم سرش نمیشه …
یک ریز داشت پشت سرش بد می اضافه کرد و بهش برچسب می چسبوند که به خنده افتادم و بیان کردم :
-اخلاقو که باهات پایه ام ..اما اینکه چیزی حالیش نیست و نه …
کف دستاشو توی جیب روپوش کرد و به دیدهاش حرکتی داد و اضافه کرد :
-خوب حالا…زیرا که چیزی بارشه که نباید با ما اینطوری راهی شدار کنه ..حالا چرا می خندی؟ ….نکنه
خل شدی از کف دستش ؟
به سمت پرستاری که پشت استیش ایستاده بود برگشتم و بیان کردم :
-دکتر کاظمی هنوز نیومدن ؟
-نه ..
-پس لطفا پرونده خانوم سماوی رو بهم بدید
پرستار برگشت تا پرونده رو بده که الهه کف دستشو رو شونه ام گذاشت و وادارم کرد به سمتش
بچرخم
-حالا سر چی حالتو گحرکت کرده ..که قرار گرفتی پا به پاش گریه کردی ؟
پرستار پرونده رو مقابلم گذاشت و من با برداشتنش به راه افتادم ..الهه با عجله به دنبالم اومد و
بیان کرد :
-برای قضیه دیروزگار ؟
پرونده رو تو کف دستم جا به جا کردم و اضافه کردم :
-الهه فکر کنم دم در کارت داشتنا
یه لحظه سرجاش وایستاد و گفت :
-با من ؟…کی ؟
وایستادم و به سمتش چرخیدم و با شیطنت گفتم :
-نمی دونم …یه اقای خیلی خوشتیپی بود…اومدنی یادم راهی شد بهت بگم …بنده خدا فکر کنم یه دو
ساعتی هست که زیر پاشهاش علف سبز شده
با تردید نگاهی بهم کرد و پرسید:
-شوخی می کنی ؟
شونه هامو بالا انداختم و گفت :
-خود دانی …من جای تو بودم معطل نمی کردم
وجودم پر از خنده شده بود…یه حس خوب تمام وجودمو فرا گحرکت کرده بود..حسی که بهم امنیت و
ارامش می داد…
حسی که از طریق موحد بداخلاق …به روح و روانم تزریق شده بود…حسی که منو داشت بر می
گردوند به خودم …حسی که داشت یادم می نداخت که اگه دنیا هم باهات بد باشه ..اما باز این خود تو
هستی که می تونی با اراده ات تغییرش بدی و به نفعت ازش کامی بگیری
چند قدمی عقب حرکت کرد و با تهدید گفت :
-وای با حالت دروغ گفته باشی
با گوشه پرونده به شوخی گونه ام رو خاروندم و اظهار کردم :
-عزیزم .. ساعت گذشته ..خوب ممکنه راهی شده باشه …این که دیگه کف دست من نیست …ولی هر وقت
ماهی رو از اب بگیری تازه است …شایدم نراهی شده باشه …
و برای تاکید و اذیت بیشترش گفتم :
-الهه خیلی خوش قیافه بود….
با اینکه هنوز تو نگاهاش موجی از تردید و شک رو داشت سری تکون داد و با عجله به انتهای
سالن پرواز کرد..
به حرکتش خندیدم و برگشتم و با خنده شونه هامو بالا انداخت و خطاب بهش گفتم :
-تا تو باشی که انقدر فضولی نکنی
و با همان خنده حرکت کردم توی اتاق بیمار
***
وارد رست که شدم از خستگی در حال سقوط بودم …به اولین صنقلبی که رسیدم به سمت خودم
کشیدمش و روش جای گرفتم .و دستی به دیدهای تب دارم کشیدم …
الهه اونطرف تر در حالی که از قضیه صبح …حسابی از کف دستم شاکی بود پشت بهم کرده بود و با
گوشیش ور می حرکت کرد …
لبخندی زدم و از جام کشیده شدم تا گوشیم رو از کیفم در بیارم …
وقتی بار دیگر سر جام جای گرفتم …به پیام رسیده شده از طرف یوسف تبسمی زدم و سریع
بازشون کردم
“-کارت کی تموم میشه ؟”
پیام بعدیشو باز کردم :
“-زغنبوت نگو که گوشی همرات نیست ”
بعدی رو با خنده باز کردم :
“نکنه مُردی و ما از دستت راحت شدیم که جواب نمی دی؟”
خنده ام بیشتر شد :
“آوا..آوا..آوا”
خندیدم و با خودم گفتم ..:
-دیوونه گروه کر جاده انداخته
“-تا یه ساعت دیگه جواب ندی خودم پا میشم میام اونجاها”
-اره ارواح عمه ات …تو پول در اوردنو ول می کنی بیای پی من
و همزمان شماره اشو گرفتم که سریع با آوای شوخش جوابمو داد:
-فعلا قادر به پاسخگویی نیستم …اما اگه زغنبوت باشه یه نیم ساعتی وقت دارم
با خنده بهش گفتم :
-سلام
-سلام و درد ..کجایی تو دختر ؟…داشتم کم کم به فکر سنگ قبرت می افتادم …البته دور از جونما
-خوب گل و خرما هم سفارش می دادی؟
-نه دیگه اون موقع خوشامگاهحالت میشد ..کجایی؟چرا جواب نمی دادی ؟
راحت تر به صنقلبی تکیه دادم و اظهار کردم :
-کجا می خوای باشم .؟.بیمارستان ..از صبح گوشیم تو کیفم بوده تازه پیولیتو دیدم
-کی میای شرکتم ؟
-امروزگار نمی تونم
خاموشی کرد و یه دفعه اظهار کرد :
-برای چی ؟
-شیفت شبم باید بمونم
به خنده افتاد و اضافه کرد :
-دو شیفته کار می کنی ؟
الهه که به مکالمه ام شک کرده بودکمی به طرفم برگشته بود و با دقت به حرفام گوش می داد
-نه بابا …تو فکر کن چقدر جون دارم که دو شیفتم وایستم ..جریمه دیر اومدنم به بیمارستانه
به خنده افتاد و با صدای پرخنده اش گفت :
-کی جریمه ات کرده که خودم بیام درستش کنم ؟
دوست نداشتم الهه زیاد فضولی کنه ..از جام بلند شدم و به سمت پنجره توی راهرو راهی شدم و اضافه کردم :
-دکتر موحد
خنده اش یهو قطع شد و گفت :
-نه دیگه حتما یه چیزی می دونسته که جریمه ات کرده …جوون مادرت منو با اون در ننداز
خندیدم ..با اینکه موحدو دوست داشت ..کم از کف دستش نکشیده بود…
چه خوب بود که یوسف بود..حال و هوامو همیشه عوض می کرد
-خوب دیگه ……مجبورم یه روزگار دیگه بیام …
-اشکالی نداره هر وقت که قلبت تمایل داشت بیا
بینیمو کمی بالا کشیدم و بیان کردم :
-من که باورم نمیشه تو شرکت داشته باشی
-چرا؟دُم دارم یا شاخ ؟
لب پایینمو گازی گراهی شدم و اضافه کردم :
-هیچ کدوم ..تو تخصص داری…چیزی که عمرا ولش کنی ..فکر کن یوسف سلحشور که عاشقه
دله بره پشت میز بشینه و دو سه تا چهارتا کنه
-اوه دختر ..داری خیلی بزرگش می کنی …حالا ناهار خوردی ؟
پوفی کردم و گفتم :
-نه
-پس بپر بیا پایین تا سرد نشده …برات پیتزا گرفتم
با تعجب گوشی رو از خودم دور کردم و بهش نگاهی انداختم و بار دیگر به گوشم نزدیک کردم و ازش
پرسیدم :
-کجایی یوسف ؟
یکم لحنش به شوخی سریع شد:
-سر قبرت …جلوی بیمارستان توی ماشینم دیگه
-خوبی تو..؟مگه شرکتت نیستی ؟
خنده ای کرد و اضافه کرد :
-وقت داری یه ربعی بیای پایین ؟
با همان حالت تعجب سری تکون دادم و گفتم :
-الان میام
با اینکه باورم نمیشد این پسره خل اومده باشه بیمارستان ..ولی با سرعت راهی شدم پایین ..جلوی
بیمارستان نگاهی به اطراف انداختم اما اثری از ماشینش نبود که با خودم بیان کردم :
-اینم از تلافی سرکار گذاشتن مردم …
به یاد الهه لبخندی زدم و میل داشتم برگردم که گوشیم زنگ خورد…
-یعنی تو با اون چشمای وزغت منو نمی بینی آوا؟
-کجایی یوسف ؟
-همونجایی که وایستای به راست بچرخ
به راست چرخیدم :
-حالا یه بیست قدمی حرکت کن و بیا سمت اون درخت بی خودی که هیچی نداره ..و دقیقا عین
خودته
وقتی به درخت رسیدم با بی حوصلگی اظهار کردم :
-یوسف بازیم نده …کجایی تو؟
-اگه به ماشین زیبا جدیدم یه نگاهی بندازی جمالت به جمال زیبام روشن میشه
به ماشین جلوی پاهام نگاهی انداختم که شیشه اش پایین اومد ..یوسف با خنده در حالی که
گوشیش هنوز دم گوشش بود از همون طریق بیان کرد :
-تو روخدا عین این ندید بدیدا به من و ماشینم نگاه نکن …می ترسم نگاهات اونقدر شور باشه که
منو بفرستی اون دنیا
خم شد و در جلو رو برام باز کرد
…از جوب اب پریدم و سوار شدم و نگاهی به ماشینش انداختم و اضافه کردم :
-بابا تو که انقدر وضعت خوبه ..یه نگاهی به ما بکن و دست مارو هم بگیر
با خنده دستشو به سمتم دراز کرد..سوالی نگاهش کرد که گفت :
-ای بابا چرا اینطوری نگام می کنی ..خودت اظهار کردی کف دستتو بگیرم دیگه
خنده ای کردم و اظهار کردم :
-دیوونه ..اینجا چیکار می کنی ؟
برگشت و دو جعبه پیتزا رو از صندلی عقب برداشت و بیان کرد :
-اومدم دوستم رو ببینم ..عیبی داره ؟
..بی تعارف جعبه رویی رو برداشتم و درشو باز کردم و بدون سس زدن اولین تکه اشو توی دهنم
گذاشتم و با همون دهن پر گفتم :
-نه اتفاقا کار خیلی خوبی کردی..همیشه از اینکارا بکن ..
و با چشمکی ادامه دادم :
-البته همیشه با خوراکی
جعبه خودشو روی پاهاش گذاشت و مشغول سس ریختن روش شد و گفت :
-اگه اینجا راحت نیستی می خوای برم یه جای دیگه ؟
-نه ..مشکلی نیست …
کمی خم شد و به نمای بیمارستان نگاهی انداخت و گفت :
-نه بدم نیست …با کلاسه
هموقت با برداشتن تکه بعدی بیان کردم :
-اره ..خیلی خوبه ..من که دوسش دارم
برخلاف من که اهمیتی به مرتب و اروم خوردن نمی دادم . یوسف .با طمئانینه و ارامش تکه ها رو
گاز می زد و با خنده به خوردنم نگاه می کرد که گفتم :
-اونطوری نگاهم نکن ..از صبح هیچی نخوردم …
-سرماخوردگیت چطوره ؟
-بهتره …سلام بهت می رسونه
خندید و همونطور که می خوردیم یه دفعه اضافه کرد :
-هیچ می دونستی ..از اون موقع ها صورتت با نمک تر شده
من که حرفش رو به پای تمسخر گذاشته بودم با خنده اظهار کردم :
-مگه اینکه تو ازم تعریف کنی …و مثل خاله سوسکه قوربون کف دست و پای بلوریم بری
به خنده افتاد و چیزی نبیان کرد و منم بی تفاوت اخرین تکه رو توی دهنم جا دادم
-بهتره برای خراشای روی صورت به یه دکتر سر بزنی ..
با کف دستمال دور دهنم رو تمیز کردم و گفتم :
– کم کم خوب میشه
-یه وقت رو صورتت نمونه ؟
متوجه لحن و تن آوای مضطربش نبودم و بی خیال جوابشو می دادم :
-حالا نه اینکه خیلی کشته و مرده دارم …که بخوام به خودمم برسم ؟
با لبخند محسوسی صورتمو از نظر گذروند و نفسشو بیرون داد و جعبه پیتزای نصفه نیمه اشو
..روی صنقلبی عقب گذاشت و گفت :
-حیفه صورتت از ریخت و قیافه بیفته
-ول کن تو رو جدت …موحد که مدام قرص شیفت صبح و شب می خوره ..هر بارم که منو می بینه
یه شیفت بی منت بهم تقدیم می کنه ..حالا من کی وقت کنم برم پیش دکتر …؟هوم ؟
کف دستمو بالا اوردم و به ساعتم نگاهی انداختم و بهش اضافه کردم :
-من برم ..می ترسم باز موحد منو ببینه که جیم شدم اونوقت بهم بگه تشک و بالشتتو بردار و کلا
بیا تو بیمارستان م*س*تقر شو
خنده ای کرد و بهم خیره موند
دروباز کردم و پیاده شدم و گفتم :
-ممنون واقعا عالی بود…حسابی چسبید
لبخندی زد و بیان کرد :
-خواهش
تمایل داشتم چیز دیگه ای بهش بگم که دیدم داره خیره به جایی نگاه می کنه
جهت دیدشو تعقیب کردم و به جلوی در بیمارستان رسیدم …
هومن خیره به من و یوسف ..با کت و شلواری خوش دوخت بی حرکت ایستاده بود…
کف دست به در…. به نگاه موندهِ هومن به یوسف رو ….نظاره می کردم که یوسف بدون اینکه نگاه از
هومن بگیره بهم اضافه کرد :
-جان تو الان یه پاره اجر گیرش بیاد پرت می کنه سمتم
نگاهمو از هومن گراهی شدم و به نیم رخ یوسف که محو هومن شده بود خیره شدم و بیان کردم :
-مثل اینکه هنوز قبول نکردی من و اون با هم نیستیم ؟
اینبار با گوشه چشم نگاهی بهم انداخت و تبسم قشنگی زد و اضافه کرد :
-عزیزم اینو به من نگو ..به اونی بگو که داره خون خونشو می خوره
به شیطنتش لبخندی زدم و گفتم :
-توام که بدت نمیاد
زد زیر خنده و اضافه کرد :
-خدا وکیلی توم عروسیه
سرمو پایین انداختم و خندیدم و بهش اظهار کردم :
-بسه می ترسم امشامگاهی رو سکته ناقص بزنه
خنده اش یهو قطع شد و جدی بهم بیان کرد :
-وقتی چیزی بینتون نیست ..غلط می کنه که بخواد سکته بزنه ..از همه مهمتر… غلط می کنه که
اونجا وایستاده و زوم کنه رو ما
دوباره با خشم به هومن خیره شد که فهمیدم اگه دو دقیقه دیگه اینجا وایسته ..یه مشکل جدی به
وجود می یاره
-خواهش می کنم یوسف ..ولش کن …من باهاش کاری ندارم ..ولش کردم …از توام می خوام بی
خیالش شی
کلافه دستی به چو نه اش کشید و اظهار کرد :
-تو رو نمی دونم ..ولی من میل عجیبی برای پایین اوردن فکش دارم
با ترس به یوسف که چشم از هومن بر نمی داشت خیره شدم و با مضطربی گفتم :
-یوسف ..خواهش می کنم
با دیدن نگرانیم ..کف دستاشو از روی فرمون برداشت و کمی بالا برد و اضافه کرد :
-خیل خب ..جوش این احمقو نزن …من دیگه برم …
سریع درو بستم و قدمی به عقب رفتم که شیشه رو پایین داد و اشاره کرد که جلوتر برم
اول نگاهی به هومن که حالا دست تو جیب شلوارش کرده بود و نگاه ازمون بر نمی داشت انداختم
و بعد به سمت یوسف رفتم
-اگه کوچکترین ازاری بهت رسوند باید بهم بگی وگرنه خودت می دونی که قاطی کنم ..دیگه خدا
رم بنده نیستم
برای اینکه زودتر ردش کنم شتاب‌زده شتاب‌زده بیان کردم :
-باشه ..باشه …الان که چیزی نگفته .. تو برو…اگه کاری کرد بهت می گم
دنده رو جا به جا کرد و بیان کرد :
-اره جون عمه ات …. این باشه ها رو به کسی بگو که تورو نشناسه …
دوباره نگاهش رو هومن بود:
-نه …از تو دیگی برای من نمی جوشه …باید خودم یه کاری کنم …اینطوری قلبم خنک نمیشه
می دونستم تمام حرصش برای منیه که بی رحمانه توسط هومن دور افتاده شده بودم ..
با بوقی که زد خداحافظی کرد و به مسیر افتاد و منم با تکون کف دستی به سمت در ورودی بیمارستان
رفتم و از کنار هومن گذشتم که به دنبالم راه افتاد و با پوزخند گفت :
-ناظهار کرده بودی برگشته ؟
جوابشو ندادم و دستامو توی جیب روپوشم فرو بردم که ول نکرد و اظهار کرد :
-نبایدم بگی…دوست فابریک خانومه ..برای چیه به بقیه بگی؟
نفسم با حرص بیرون دادم و اون راهی شد رو اعصابم :
-الان که برگشته باید رو ابرا باشی ..نه ؟
با انزجار سرجام ایستادم و به سمتش برگشتم و با صدایی تقریبا عصبی و ارومی اضافه کردم :
-اره ..خیلی خیلی خوشحالم که برگشته …
به صورتم خیره موند و گفت :
-از اولم اونو می تمایل داشتی
عصبی پوزخندی زدم و کف دست به سینه شدم و اضافه کردم :
-الان حرص خوردنت برای چیه ؟می خوای خودتو از چی خلاص کنی که این حرفا رو بهم می زنی ؟
خاموشی کرد و جوابم رو نداد و بیان کردم :
-من که یه اشغال ه*ر*زه ام …دیگه برای چی انقدر خودتو اذیت می کنی ؟تو که یه زن خوب و
خونواده دار و پولدار می تمایل داشتی که گیر اوردی !!!دیگه چی می خوای ؟
نابود شدنمو ….؟از اینجا رفتنمو؟….چی ؟
بازم خاموشیی که معلوم بود داره به زور نگهش می داره
ابروهام با تمسخر بالا انداختم و گفتم :
-تو که داشتی می رفتی بیرون …نکنه قلبت برای صنم جون تنگ شده که افتادی دنبالم …؟اخ اخ
نیای دنبالما..یهو یکی میبینه بهت برچسب می زنه ..
.اونوقت برای صنم جونتم بد میشه …تو که نمی خوای این رابطه عاشقانه و رمانتیکی که به این
زیبایی شکل گحرکت کرده رو با افتادن به دنبالم خراب کنی …؟هوم ؟افرین پسر خوب ..برو به زندگیت بچسب
…برو و انقدر خرمگس نباش
با اینکه از این حرفا و بدو بیجادهایی که بهش می گفتم سیر نمیشدم و وجودم غرق خشم و کینه
بود اما ترجیح دادم دیگه ولش کنم و برم دنبال کار خودم …
نباید بیش از این اعصابمو براش خرد می کردم …..ازش رو گحرکت کردم و تمایل داشتم برم که بلاخره حرف
دلشو زد:
-یوسف تو رو برای سرگرمی چند روزگاره اش می خواد
نتونستم خنده عصبیمو کنترل کنم وزدم زیر خنده ..طوری که باعث شد چند نفری که نزدیک به ما
بودن بهمون خیره بشن :
-چه بهتر…. اونم یکی مثل تو…مگه توام منو برای همین سرگرمی… سال دنبال خودت
نکشوندی ؟
عصبی شد و با حرص سرشو پایین انداخت که محکم و جدی اضافه کردم :
-یوسف اونقدر مرد هست که اگه واقعا منو برای همون چند روزگار بخواد ….بی رودربایستی بهم می
گه اوا برای چند روزگار می خوامت ..نه اینکه مثل تو بازیم بده و بعدم بی حثیتم کنه
دیگه زبونش بند اومده بود
قدمی بهش نزدیک شدم …نمی تمایل داشتم شکست خورده به نظر بیام …نمی تمایل داشتم فکر کنه که
تونسته نابودم کنه :
-صبحم بهت گفتم ..تکلیف خونه رو زودتر روشن کن …دیگه ام برام مهم نیست ..چرا اینکارارو باهام
کردی …زیرا شخصیتت برام پوچ شده …
در ضمن بهتره از این به بعدم … دوتامون مثل دوتا همکار باهم برخورد کنیم …
نه بیشتر نه کمتر…
در پایان حرفام هم با پوزخند مسخر امیزی سرتاپاشو براندازی کردم و تمایل داشتم برم که چیزی یادم
افتاد و برگشتم و بهش گفتم :
-راستی …جلوی من دیگه حق نداری درباره بهترین دوستم حرف بی ربط بزنی …می دونی که
درباره کی حرف می زنم …؟
ابروهامو با بدجنسی بالا انداختم و لبخندی بیان کردم :
-منظورم یوسفه …یوسف همون پسره ایکبیری که همش بهش می اظهار کردی پول ندیده …تازه به دوران
رسیده …هیچی بارش نیست …الحمداͿ اسامی نابی که براش گذاشته بودی رو که خوب یادته
…جهت اطلاع یادآوریشون کردم که بدونی دارم درباره کی حرف می زنم
توی نگاهامم با کینه خیره شد و بعد از چند ثانیه ای که معلوم بود سعی در اروم کردن خودش
داره بیان کرد ::
-فقط امیدوارم روزگاری که ازش ضربه خوردی و نابودت کرد… همینطور ی بازم ازش تعریف و حمایت
کنی
خیره بهش تبسمی زدم که با حرص بهم پشت کرد و به سمت در ورودی بیمارستان به جاده افتاد
می دونستم داره می سوزه ..می دونستم که چراکه کف دستش به جایی بند نیست تا می تونه حرص
می خوره …برای همینم داشت قلبم خنک میشد…برای تمام اون لحظه هایی که با بی معراهی شدی بعد از
امضای طلاق ..منو جلوی محضر رها کرد و حرکت کرد ..برای تمام اون ساعاتی که یه نگاهم خون بود و یه
دیدهم اشک ..ولی هنوز بسش نبود و قلبم می تمایل داشت ..تلافی تمام اون لحظه های تلخ رو سرش در
بیارم ..
کتاب بعدی رو هم تمیز کردم و توی قفسه بالا جا دادم
هنوز چندتا کتاب دیگه مونده بود برگشتم و به دور و برم نگاهی انداختم و با خستگی پارچه توی
کف دستم رو روی چند کتاب باقی مونده روی زمین رها کردم و به سمت اشپزخونه رفتم …بلاخره بعد از
چندین روزگار موفق شده بودم اسباب و اثاثیه امو جا به جا کنم و شکل و شمایلی به خونه کوچیکم
بدم …
از توی کابینت لیوانی برداشتم و مشغول ریختن چایی شدم ..بعد از ین همه کار اونم توی یه روز
تعطیل به شدت می چسبید
خوبی این خونه این بود که هرچند نقلی و کوچیک بود ولی شیک و تر و تمیز بود …عاشق شومینه
کوچیک گنج دیوار ش شده بودم …
شومینه ای که منو از کف دست بخاری راحت کرده بود ..
بعد از اون روز و رفتن یوسف …تنها تلفنی چند باری باهم حرف زده بودیم که به خاطر کار زیاد من و
اون مدت مدت این مکالمه ها هم به یک دقیقه نمی رسید…
حتی وقت نکرده بودم به شرکتش هم سری بزنم …جالب این بود که اونم دیگه هیچ اصراری به
رفتنم نکرد…
هرچند اگه وقت داشتم حتما می حرکت کردم …به سمت شومینه حرکت کردم و روی صنقلبی راک کلاسیکم که
تنها منبع ارامشم در این چند وقت گذشته بود جای گرفتم و کف دستهام رو به دور لیوان قاب گراهی شدم ..بخار
بیرون اومده از چای حس خوبی رو بهم می داد…
به تلفن خونه و گوشیم که روی میز کوچیک نزدیک به در قرار داشت نگاهی انداختم …زیادی خونه
سوت و کور بود…دلم می خواست این روز تعطیل رو بیرون و در کنار دوستانی می گذروندم که مدتی
دوستم بودند…دوستانی که خیلی راحت منو از بودن در کنارشون حذف کرده بودن …
هرچند صمیمت چندانی هم نبود..و هر چه که بود دوستی بود که همجاده هومن برام به وجود اومده
بود…
دختر دیر جوشی نبودم ..برعکس زود هم با دیگران اخت می شدم …ولی گوشه گیری این چند وقته
و محل ندادن به دوستان … اونها رو هم از من دور کرده بود …واقعیتم این بود که بچه های بخش هم
ترجیح می دادن کمتر با من بگردند…مشغولیت کاری و درسی هم باعث شده بود کمتر به این فکر
کنم که باید یه دوست خوب صمیمی در کنار خودم داشته باشم …
خانواده امم .. هم جای خود داشسریع …سالی – بار بیشتر نمی دیدمشون …البته کاش اونها می
تونستن بیان …اما نمی اومدن ..سختی راه رو هر بار تحمل نمی کردند و نمی اومدن …پدر بیچاره ام
اونقدر درگیر کار بود..که حتی وقت سرخاروندن هم نداشت ..مادرم هم گلایه دوری مسیر و پا درد تنها
بهانه هاش بودن برای نیومدن ..حمید هم که در صورت نیاز …من به یادش می افتادم …
عجیب بود که بعد از ریختن پول ..مادرم مجدداً همون هفته ای یکبار با هام تماس می گرفت …و من
دیگه عادت کرده بودم به این نوع حرکت کردارها
به یاد قدیم و روزهای جمعه هایی افتادم که با هومن هزارتا نقش می کشیدیم برای پر کردن تمام
ساعتاش ..روزهایی که دوتامون تا نصف روزگار از خستگی به خواب می رفتیم و قید برنامه ریزیهامونو می
زدیم …پوزخند زدم و به لیوانم خیره شدم و صنقلبیمو حرکت دادم ..قلبم گرفته بود و می تمایل داشت با
کسی حرف بزنم
دلم یه تغییر اساسی می تمایل داشت …یه تغییری که منو از این وضعیت خارج کنه
توی افکارم فرو راهی شده بود که با شنیدن صوتی زنگ گوشیم ..با عجله بلند شدم و به طرف گوشیم
رفتم و با دیدن اسم یوسف چنان شادی وجودمو فرا گرفته که زود تماسو برقرار کردم و گفتم :
-سلام
چقدر عاشق شدم توی این تنهایی و خاموشی …تنها یه صدای اشنا رو بشنوم …و چه خوب بود که
این آوا …متعلق به یوسف بود
-وای ببخشید مثل اینکه اشتباه تماس گراهی شدم ..شرمنده
هیچ وقت این رگ موزی گری و شیطنتش از کار نمی افتاد
-یوسف !!!
-نه ..نه درست گرفتم ..داغ نکن
تبسمی زدم و با نامردی اضافه کردم :
-تو خواب نداری؟
-تو خواب بودی مگه ؟ساعت چنده ؟
-والا شما شرکت داری..با اون اتاق مخفی و اون تا ناناز… منم باشم کله صبحی پا میشم و
مزاحم مردم میشم
-منو با ش که می خواستم بهت لطف کنم ..کله صبحی چیه دختر ؟ساعت ست …
قلپی از چایمو خوردم و با گله ازش پرسیدم :
-کجایی که خبری ازت نیست ؟
تن صداش ذوق زده شد:
-نگووو….قلبت برام تنگ شده ؟
-من ؟..عمرا…
خنده ای کرد و با پرویی گفت :
-نه معلومه که قلبت برام تنگ شده …منم که نمی تونم دل کسی رو بشکنم …کوه احساسم آخه .
با قلپ دیگه چاییم گفتم :
-می دونم احساس جان
-افرین حالا که می دونی …برای شامگاه یه شام دو نفره با کلاس درست کن تا از دوریم نمردی بیام
و بهت سر بزنم
نگاهامو با حرص و خنده گسرخوش کردم و گفتم :
-امر دیگه ؟
-از اون سالادی مخصوصتم یادت نره ..غذای چینیتم تا یادم میاد بدک نبوده …ولی من فسنجونو بیشتر
ترجیح می دم ..البته نمی خوام به زحمت بیفتی ..ولی خیلی وقته زرشک پلو با مرغم
نخوردم …مدیونی فکر کنی دارم بهت کف دستور غذا می دما
-اهان ؟خوب دیگه ؟
-نوشابه که ضرر داره ..همون دوغ خونگی خوبه …از اونایی که کلی توش سبزیای خشک شده اجق
وجق می ریزی
با خنده لبامو با زبونم تر کردم و اون کف دستور بعدیشو صادر کرد:
-می دونم شامگاهه ها…ولی دسرم باشه ..چیزی از کمالاتت کم نمیشه
سری تکون دادم و گفتم :
-بیچاره زنت
-وا..چرا بیچاره …اتفاقا… خوشبخترین ادمه روی زمینه ..باور کن
خنده ای کردم و اون گفت :
-هنوز یه دو سه ساعتی وقت داری که کپه اتو بذاری… بعدش می تونی قد بلند شی و بیفتی پی
تدارکات شام …
-اونوقت تو این وسط چیکار می کنی ؟
-من ؟
– بله ..شما
-عزیزم کار مهمتر از اینکه بیام و طعم غذاهاتو تست کنم و بهت افلین افلین بگم
با خنده ادامه داده :
-این افلین افلینا رو تازگیا از این دخترای سوسول اطرافم یاد گرفتم …البته چندتا دیگه هم هست
که بعدا برات رونمایی می کنم
خندیدم و بعد از چند ثانیه ای جدی بیان کرد :
-شام امشامگاه مهمون من ..همون رستوران همیشگی…هستی ؟
لیوانو روی میز گذاشتم و با خستگی اضافه کردم :
-بیا یه چیزی درست می کنم
-نه …کل هفته سر کاری..نمی خواد به خودت زحمت بدی
-لازم نکرده مهربون بشی…شاید فسنجون و مرغ پیدا نشه ..ولی یه نون و پنیر ساده گیرت میاد
با شادی بیان کرد :
-مرگ من
با خنده بیان کردم :
-مرگ تو
-خیل خوب ..پس ساعت ولیده باش که بیام و باهم بریم همون رستوران
کوتاه بیا نبود..پس اصرار نکردم و با بیان کردن باشه ای دعوتشو قبول کردم
توی همون رستوارن همیشگی رو به روی هم جای گرفته بودیم ..فضای رستوران کمی تغییر کرده
بود…و با اون چیزی که توی ذهن دوتامون ثبت شده بود ..کلی فرق کرده بود…
-می اومدی خونه گشنه نمی موندی که مجبور کردی بیایم رستوران ؟
خیره به من ..تبسمی خسته ای زد و گفت :
-حالا وقت زیاده
شونه هامو بالا انداختم و چیزی ناضافه کردم که غذاهامونو اوردن
برخلاف صبح که اونقدر شنگول بود کمی گرفته و خسته به نظر می رسید
قاشق و چنگالمو برداشتم و گفتم :
-والا من از صبح دارم اثاث خونه جا به جا می کنم ..تو چرا خسته ای ؟
با بی میلی قاشق و چنگالشو برداشت و خیره به بشقابش بیان کرد :
-تازه اسباب کشی کردی؟
قاشقی از غذا رو توی دهنم گذاشتم و بعد از بلعیدن غذا اظهار کردم :
-یه چند وقتی میشه
هنوز لب به غذاش نزده بود که بی مقدمه ازم پرسید:
-یه سوال ازت بپرسم ؟
لحظه ای نگاهش کردم و بیان کردم :
-بپرس
با چنگالش گوشت درون بشقابشو جا بجا کرد و اضافه کرد :
-اونروزگار چرا دوست نداشتی با هومن رو درو بشم ؟
خیره به یوسف که حالا داشت با دقت نگاهم می کرد لقمه بعدیمو قورت دادم و با پایین گراهی شدن
سرم به بهانه غذا اضافه کردم :
-خوب محیط بیمارستانه ..نمی میل داشتم حساسیتی به وجود بیارم
-من که نمی تمایل داشتم دست به یقه شم باهاش
خاموشی کردم …دلخور شد و با تردید گفت :
-نکنه هنوز دوسش داری؟
کفری چنگالو توی تکه ای از جوجه ام فرو بردم و اظهار کردم :
–تو فکر کن که چقدر باید احمق باشم که هنوز اون نامردو عاشق شده باشم
-ولی بعد از حرکت کردنم ..کمم باهاش حرف نزدی ؟
موشکافانه نگاهی بهش انداختم و پرسیدم :
-تو نحرکت کرده بودی ؟
پوفی کرد و با انزجار گفت :
-نمی تونم تحملش کنم
عصبی شدم و با اینکه نمی میل داشتم باهاش بد حرف بزنم گفتم :
-خوب به توچه ؟…این مشکل منه ..ربطی به تو نداره
عصبی چنگال و قاشقشو توی بشقاب رها کرد و ارنجهاشو روی میز گذاشت و کف دستاشو کمی
جلوتر از صورتش توی هم قلاب کرد و با صدای تقریبا عصبی بیان کرد :
-چرا اتفاقا…وقتی یادم میاد ..اون موقع ها..فقط به خاطر یه سلام و احوال پرسی ساده …مثل این
لاتا…بلبشو جاده می نداخت ..می خوام سر به تنش نباشه …می خوام انقدر بزنمش که زیر کف دست و پام
به غلط کردن بیفته و التماسم کنه
هیچ وقت یادم نمی ره که اونروزگار توی محوطه دانشکده جلوی بچه ها چطور با ابروم بازی
کرد..چطور حرف منو سر زبونا انداخت
با دلخوری سرم رو پایین انداختم و اون با عصبانیت اضافه کرد :
-وقتی می بینم اون همه ادعای عاشق شدنش ..شده کشک ….خونم به جوش میاد
یادته که چی بهم می گفت ؟
-بس کن یوسف ..گذشته ها گذشته
-برای تو شاید ولی برای من نه …
تو دیدهای پر کینه اش خیره شدم :
-وقتی اونر وز و یادم میارم که تو جمع فقط به خاطر دادن یه جزوه به تو بهم اظهار کرده بود که دنبال اینم
که زنشو هوایی کنم ..
عصبی حرفشو قطع کرد و به بیرون خیره شد…نگاه ازش بر نمی داشتم
لحظه ای بعد صدایش پر از گلایه شد:
-توهم هیچی ناضافه کردی …انتظارم ازت این نبود …
بغض کرده چنگالمو گوشه بشقاب گذاشتم و خیره به وسط میز اظهار کردم :
-حمایتت می کردم …بدترش می کرد..دنبال بهانه بود…نمی تمایل داشتم این فرصتو بهش بدم …جلوم
قسم خورده بود که کاری کنه که تورو از دانشکده بندازن بیرون …من اینو نمی تمایل داشتم یوسف …اون
اونروز می خواست واکنش منو ببینه …فکر می کرد عاشقتم ..دوست دارم …می تمایل داشت مطمئن
بشم
از کوره در حرکت کرد و عصبی تو چشمام خیره شد و بیان کرد :
-با ریختن ابروی من می خواست به این نتیجه برسه ؟..پس خاک توی اون سر بی خاصیتش … که
بدون شناخت اومده بود تورو گراهی شده بود
عصبی از جام بلند شدم و گفتم :
-خوب می تمایل داشتی شامو کوفتم کنی… لااقل توی همون خونه اینکارو می کردی..دیگه چرا این
همه منو اوردی تا اینجا ؟…من که دیگه با اون عوضی کاری ندارم …اصلا تو برای چی انقدر یاد گذشته
ها می کنی ؟
بغض کرده با چشمانی که پر اشک شده بودن بهش خیره بودم که اروم از جاش بلند شد ..و عذر
خواهانه بیان کرد :
-معذرت می خوام …ولی ازت انتظار نداشتم که اونروزگار انقدر مسالمت امیز باهاش راهی شدار کنی
…حداقلش این بود که دلم می خواست بی محلش کنی …خواهش می کنم بشین
با ناراحتی بهش خیره شدم که بار دیگر ازم خواهش کرد…اروم سرجام قرار گرفتم و اظهار کردم :
-ما توی یه بیمارستان کار می کنیم ..به اندازه کافی باهاش مشکل دارم …دیگه نمی خوام بدترش
کنم ..در ثانی خودم شرایطمو بهتر درک می کنم و می دونم که باید چیکار کنم
به زور تبسمی زد و اظهار کرد :
-درست می گی ..حق با توه ..من یکمی سریع رفتم ..منو ببخش
بغضمو به سختی قورت دادم که جعبه ای از جیب کتش در اورد و مقابلم گذاشت و بیان کرد :
-عروسکت توی ماشینه …اینم خوشم اومد برات گرفتم
وقتی دیدم می خواد جو عوض کنه .. با تبسمی منم سعی کردم همین کارو کنم و با گحرکت کردن جعبه
بهش بیان کردم :
-خوبه همش به یاد من بودی و هی برام گراهی شدی
راحت به صنقلبیش تکیه داد و اضافه کرد :
-دوتا تکه وسیله که به یاد بودن نیست دختر
در جعبه رو باز کردم و به کف دستبند ظریف و دلنشینی که به زیبایی روش کار شده بود خیره
شدم …واقعا دلنشین بود
-این خیلی قشنگه
-قابل تو رو نداره
در جعبه رو بستم و به طرفش گحرکت کردم و گفتم :
-ولی نمی توم قبولش کنم
با ناراحتی پرسید:
-چرا؟
-معلومه یوسف ..این خیلی گرونه …هدیه ..یه چیزی مثل همون عروسکیه که گراهی شدی ….به این
نمیشه اضافه کرد هدیه ..البته برای یه دوست
-ول کن توروخدا…از این اخلاق خرکیت بدم میاد..من اینو برای تو گرفتم
-اما یوسف
-شاید دوسش نداری؟
-چه حرفیه …خیلیم دلنشینه ..فقط
-پس لطف کن کف دستت کن
-اما
-کف دستت کن دیگه
می دونستم اگه ردش کنم ..ناراحت میشه ..بالاجبار دروش باز کردم و حین برداشتن کف دستبند گفتم :
-پس دیگه از اینچیزا برام نگیر
-خیل خب ..حالا تو کف دستت کن ..کی دیگه از این به بعد می خواد چیزی برات بگیره …تفحه
-خوب معلومه تو
خنده ای کرد و بیان کرد :
-سورپرایز اصلی فرداست
با تعجب اضافه کردم :
-فردا؟
خنده شیطنت باری کرد و اظهار کرد :
-مطمئنم سورپرایز میشی
-با شوخی گفتم :
-نکنه می خوای یه خونه بزرگ برام بخری؟
با حالت با نمکی قیافه ای به خودش گرفت و گفت :
-انقدر مال پرست نباش بچه
به خنده افتادم و کف دستبندو توی دستم چرخوندم …به کف دستم می اومد..اینو از نگاه و برق دیدهاش
موقع ور راهی شدن با دستبند می تونستم بفهم ..فقط مونده بودم که سورپرایز فرداش چی می تونست
باشه
***
با ورود به بخش و دیدن ساعت ..نفسی از سر اسودگی کشیدم و جواب سلام دو پرستاری رو که
از کنارم می گذشن رو دادم و برای تعویض لباسم حرکت کردم …
از اتاق که بیرون اومدم ..گوشیم رو دور گردنم انداختم و برای یه روز پرکار دیگه ولیده شدم ..بخش
نسبتا به چند روز گذشته کمی خلوت تر و ارومتر شده بود.
البته توی این چند روزگار ه هم کمتر با موحد برخورد داشتم ..و همین که به موقع به بیمارستان می
رسیدم جای شکرش باقی بود که دیگه شیفت شبی ندارم …برعکس بعضیها که عاشق شیفت شامگاه
بودن من به شدت بیزار بودم و تمایلی به شامگاه موندن نداشتم
نزدیکای ساعت بود که بعد از سر زدن به چندتا از بیمارا میل داشتم برای کمی استراحت به
سمت رست برم که در حال گذشتن از استیش اتنا و نیلوفر و رو دیدم که با دو پرستار دیگه در حال
بگو و بخند هسشتاب‌زده…
به سمتشون راهی شدم و بیان کردم :
-همیشه به خوشی و خنده ..به ما هم بگید بخندیم
-خبر نداری؟
شونه ای بالا انداختم و بیان کردی :
-خبر چی؟
-دکتر جدید بخش
با تعجب سر تکون دادم و اضافه کردم :
-دکتر جدید بخش …نه چیزی نشنیده بودم
اتنا با سرخوشی به سمتم چرخید و بیان کرد :
-شاید قراره جای موحد بیاد..ای خدا یعنی میشه ؟
این حرفش باورم نمیشد برای همین بیان کردم :
-ول کن تورخدا…هر کی بیاد و بره موحد عمرا بره ..در ثانی بنده خدا چه گ*ن*ا*هی کرده که انقدر
ارزوی رفتنشو داری؟
-بس کن اوا …هر کی که نخواد تو که باید بیشتر بخوای انقدر بهت شیفت شامگاه می ده …
-حالا کی هست این دکتر که داری براش بال بال می زنی ؟
با ذوق ابروهاشو بالا انداخت و بیان کرد :
-حدس بزن
-وا.. خوب چه کاریه ..خودت بگو کیه
با شیطنت نگاهکی زد و اظهار کرد :
-د نمیشه دیگه ..مزه اش به اینکه حدس بزنی ..من خودمم هنوز باورم نمیشه
عین این خنگا ازش پرسیدم :
-من میشناسمش ؟
-ای بابا یه ملت میشناسنش …منظورم همون بچه های دانشکده ان
لبامو تری کردم و گفتم :
-پس از اساتید اونجاست
-نه
-نه ؟
نیلوفر با تعجب از من پرسید:
-ببینم مگه تو از صبح تو بخش نیستی؟
-چرا…نمی بینی همش می رم این اتاق و اون اتاق
خنده ای کرد و گفت :
-خوب تقصیر خودت نیست ..چشم و گوشت زیاد نمی جنبه …اتفاقا همین نیم ساعت پپیش تو
بخش بود
-ای بابا می گید کیه یا برم ؟
پرستار شیطونی که از بحث ما لذت می برد رو به من گفت :
-اسمشون دکتر سلحشوره
با شنیدن سلحشور…لحظه ای مخم هنگ کرد و با تعجب بهشون خیره شدم که اتنا اضافه کرد :
-شنیدم تازه برگشته …نفله فوقشم گراهی شده …از اون قدیما جذابتر شده …ادم کیف می کنه باهاش
حرف می زنه
-شوخی می کنید بچه ها؟
نیلوفر که توی فکر بود با پرونده توی دستش ضربه ارومی به شونه ام زد و بیان کرد :
-نه دیوونه ..اخرین بار… که راهی شده بود ccu…احتمالا الان اونجا باشه …موحدم که ماشاͿ فقط ما ادم
نیستیم ..با اقا همچین خوشه که انگار برادرشه ..نه اخمی نه تخمی
اتنا چینی به پیشونیش داد و به نیلوفر اظهار کرد :
-خوب بدبخت اون که عین ما دوره اشو نمی گذرونه ..دکتر بخش شده ها…گحرکت کردی دکتر …
نیلوفر خنده ای کرد و بیان کرد :
-ولی خیلی نازه من که خیلی دوسش دارم
با دلخوری و حسی عجیب …بی حرف ازشون جدا شدم و به سمت ccu به جاده افتادم ..تازه متوجه
سورپرایزش شده بودم …
این همه مدت یعنی منو بازی داده بود…؟
وارد بخش ccu که شدم دیدمش بالاسر یکی از مریضا ایستاده بود…از کف دستش حسابی عصبانی
بودم ..خوب عین ادم می اظهار کرد می خوام بیام ..پس حرف از شرکت و رها کردن پزشکی چی بود…؟
به سمتش رفتم و با ناباوری در دو سه قدمیش ایستادم …محو کارش بود…که متوجه نگاه سنگینم
شد و برگشت و با تبسم بهم خیره موند
-سورپرایزت این بود؟
با همون تبسم تخت و دور زد و مقابلم ایستاد و خیلی اروم و موقر اضافه کرد :
-اینجا نه … بریم بیرون
با عصبانیت خارج شدم و اونم به دنبالم اومد…تمام ناراحتیم از سرکار گذاشتنم بود …اخه چه لذتی
می برد انقدر منو سرکار می ذاشت ؟
..اتنا و نیلوفر با دیدن یوسف سریع به سمتمون اومدن یوسف ایستاد ولی من به راهم ادامه
دادم ..آوای خنده و حرف زدناشون و می شنیدم …که پرستار صوتم زد و بیان کرد :
-ببخشید خانوم دکتر ..مریض اتاق …کمی درد داره ..میشه بیاید و بهش یه سری بزنید
سری تکون دادم و هممسیر پرستار وارد اتاق شدیم …کمی بعد پرستار برای انجام کاری بیرون راهی شد و
من با بیمار تنها شدم ..و وضعیتشو چک کردم که کسی از پشت سر گفت :
-از کف دستم آزرده نباش …توی این یه هفته هم دنبال ریست و راست کردن کارام بودم
بهش محل ندادم و از مریض چندتا سوال پرسیدم
که با شیطنت بیان کرد :
-الان قهری؟
خنده ام گراهی شده بود که اضافه کرد :
-اندیشیدم خوشحال میشی…باشه اگه مسرور می شی من میرم …از کل این بیمارستان هم
می رم ..خوبه ؟
می دونستم داره شوخی می کنه به سمت در راهی شد که همونطور پشت کرده بهش در حال چک
کردن وضعیت بیمار اضافه کردم :
-میمردی از اول می اضافه کردی دارم سرکارت می ذارم ؟
با خوشی برگشت و گفت :
-باور کن شرکت دارم ..منتها مال بابا جونمه ….منشیم تا داریم ..ولی نه ناناز بلکه تا
نگاهی به پیرمرد انداخت و با شیطنت به پیر مرد گفت :
– البته دور از جون شما ها..تا چپر چلاق …
فقط می مونه اون اتاق مخفی که شکل انباریه ….
خنده ام گراهی شده بود…صداشو مظلوم کرد :
-دیگه قهر نباش دیگه …من که بهت ادرس دادم ..خودت نیومدی …می اومدی همه چی رو می
فهمیدی
برگشتم ..با نگاهای شیطونتش بهم خیره بود که یه دفعه اتنا وارد اتاق شد ..یوسف سریع به
خودش حالت جدی داد و با صوتی محکمی بیان کرد :
-دقت کنید دیگه خانوم …چندبار تذکر بدم ..اه
با چشمای از حدقه بیرون زده بهش خیره شدم ..در حالی که پشتش به اتنا بود..چشمکی برام زد
و گفت :
-دیگه تکرا نشه ها
و از اتاق خارج شد
اتنا با رفتن یوسف به سمت اومد و گفت :
-می دونی من مطمئنم تو مهره ماری… چیزی….. داری که کسی دوست نداره
مریض که یه پیرمرد ساله بود به خنده افتاد..بهش تبسمی زدم و اظهار کردم :
-تا بوده قسمت من همین بوده اتنا جون ..تو خودتو دلخور نکن
-حالا چرا سرت داد زد؟
پیرمرد که خنده اش پرنگتر شده بود نگاهی به دوتامن انداخت و من به اتنا اضافه کردم :
-چیکار کنم عین تو که زبون خوب ندارم ..برا همه تلخه …اونم زد تو برجکم
با تعجب شونه هاشو بالا انداخت و اضافه کرد :
-اهان
و از اتاق خارج شد
با خروج اتنا من و پیرمرد شروع به خندیدن کردیم ..خندیدنی که برای من از ته قلب بود برای برگشتن
یوسف به همچین محیطی…توی یه بیمارستان و در کنار من ..به یاد تمام اون گذشته های شیرین
…فراموش شده
تا ظهر به شدت سرم شلوغ بود…یوسفم بدتر از من …البته برخورد انچنانی باهم نداشتیم …چون
دوتامونم ترجیح می دادیم که توی محیط بیمارستان …چنین برخوردایی نداشته باشیم …هر دو تجربه
بدی از گذشته داشتیم و به هیچ وجه حاضر به تکرارش برای فرصت طلبها نبودیم ….
یوسف که از همون بدو ورودش کلی خاطر خواه پیدا کرده بود…حتی لحظه ای هم تنها نمی
موند…البته این هم از نعمتهای خوش چهره و خوش پوش بودنش بود…
از اتاق مریض که اومدم بیرون ..خسته و گشنه ..با چشم دوختن به ساعت تصمیم گحرکت کردم سری به
سلف بزنم …
سلف کوچکی که مخصوص پزشکها و پرستارها بود…. البته ..پزشکها توش کمتر دیده می شدن …
با ورودم به سلف و گرفتن غذام …نگاهی به صنقلبی ها انداختم که اکثرشون پر بودن ….با بلند
شدن یکی از هم دوریهایم از روی صندلی…. میز کاملا خالی شد و من فرصت پیدا کردم و حرکت کردم و
غذامو روی میز گذاشتم و برای اینکه راحت باشم روی صنقلبی که رو به پنجره بود جای گرفتم
– دقیقه ای نگذشته بود که آوای سلام و علیکهایی رو شنیدم …معلوم بود کس خاصی وارد
شده که به احترامش بهش سلام می کنن ولی از اونجایی که پشتم به در بود ترجیح دادم ..مشغول
غذای خوردنم باشم و زیاد کنجکاوی نکنم که کیه
در همون بین گوشیمو از جیب روپوشم که کمی اذیتم می کرد در اوردم و روی میز گذاشتم و اولین
قاشق غذا رو توی دهنم گذاشتم که صوتی یوسف مانع از قورت دادن لقمه ام شد:
-ببخشید تمام صنقلبیها پره ..ایرادی نداره اینجا بشینیم ؟
با فعل جمعی که به کار برده بود تازه متوجه حضور موحد در کنارش شدم ..برای همین کمی نیم
خیز شدم و سریع غذامو قورت دادم و با حالتی معذب اظهار کردم :
-خواهش می کنم بفرمایید
یوسف که از هفت دولت ازاد بود برای احترام به موحد اولین صنقلبی که می تونست برای خودش
داشته باشه رو به موحد تعارف کرد و خودش کمی دورتر..یعنی درست رو به روی من و موحد کاملا
ب*غ*ل دستم نشست .
…از حضور بی موقع دو نفرشون کمی کلافه بودم که متوجه گوشیم شدم که ما بین من و موحد
بود ..
تمایل داشتم برش دارم ولی با خودم فکر کردم …موردی نداره همونجا بمونه
برای همین بی خیالش شدم و مثل دوتاشون مشغول خوردن شدم
امروزگار انگار عجیب ترین روز زندگیم بود…مخصوصا موحد…اومدنش به سلف کمی دور از انتظار بود..
حالا جا قحط بود که بیان و کنار من بشینن ؟…اصلا برای چی امروزگار اومده بودن سلف …؟اینا که هیچ
وقت به این جور جاها افتخار نمی دادن …
مگه غذا از گلوم پایین می راهی شد … الهه که چشم ازم بر نمی داشت … امروزگار احساس می کردم
نفس کشیدنم برام سخت تر شده …چنگال و قاشقم رو حرکتی دادم و سعی کردم که خونسرد
باشم ..ولی زیر نگاهای شیطنت بار یوسف و بی توجه موحد ..هر لقمه به یه زهرماری تبدیل می شد
که قارد به بلعیدنشون نبودم
-خوب خانوم دکتر اوضاع و احوال چطوره ؟
تنها چیزی که تو ذهنم و رویاهام در اون لحظه ها رژه می حرکت کرد ..گیر اوردن یوسف بعد از بیمارستان
و تلافی کردن اذیت کردناش بود…
موحد زیر نگاهی نگاهی به من که کمی تعجب کرده بودم و حرفی نمی زدم انداخت و قاشقشو
توی دهنش گذاشت که نفسی بیرون دادم و گفتم :
-خیلی ممنون …
یوسف تو دور اذیت کردن افتاده بود:
-می دونستید شما تنها کسی هستید که امروزگار به من ..برای اومدنم تو بخش … خوشامد
نگفتید؟
موحد تبسمی زد و با شیطنت کمی ریز خندید..پنهانی دیده غره ای برای یوسف راهی شدم و بیان کردم :
-شرمنده …همین الان زیارتتون کردم …خیلی خیلی خوش اومدید به این بخش …
می دونست دارم حرص می خورم و حسابی داشت لذت می برد ..بعد از چند لجظه ای که
خندید… رو به دکتر موحد اظهار کرد :
-دکتر اگه می دونستم همه از اومدنم انقدر خوشحال میشن زودتر می اومدم
موحد کبابشو تکه ای کرد و با لبخندی اضافه کرد :
-حالا زیاد خرسند نباش ..بذار یه مدت بگذره …بعد اگه تونستی انقدر ذوق کن
یوسف خندید نگاهی به من انداخت و بعد مسیر حرفو به بیمار یکی از اتاقا و عمل فرداش عوض
کرد
در این بین گاهی چیزایی هم از منم می پرسید و منم جوابای کوتاهی می دادم …حتی یکبار هم
موحد سوالی درباره یکی از عملاش کرد و من با اینکه در شرایط راحتی نبودم سعی کردم جوابشو رو
بدم
کم کم داشتم از اون خفگی وحشتناک جون سالم به در می بردم که گوشیم زنگ خورد…زنگی که
همراه ویبره بود…ویبره ای که تمام جودم رو به لرزه انداخت و با سخاوت صفحه اش کمی متمایل کرد
به سمت دکتر موحد…
موحدی که هر کی جای اون بود بی برو برگرد نگاهی به صفحه می نداخت
اسم هومن …درست مثل خود دیدن جهنم بود…جهنمی که هر لحظه داغتر و اعصاب خرد کن تر
می شد..خیره به صفحه گوشی بی حرکت مونده بودم که یوسف گفت :
-تلفنتونو جواب نمی دید خانوم دکتر؟
نگاهم به موحد افتاد..در حال خوردن دوغش بود…و اخمی که معلوم بود برای چی داره روی
صورتش خودنمایی می کنه
نگاه خیره یوسف همچنان ادامه داشت که صدای زنگ گوشی قطع شد…
یوسف با تردید نگاهی بهم انداخت …ولی تمام حواسم پیش موحد وخاموشی معنا دارش بود
که اینبار آوای رسیدن پیامکی به گوشیم مجبورم کرد که سریع دست دراز کنم و گوشی رو بردارم
ولی از شانس بدم و هولی که کرده بودم سر انگشتام به گوشی بر خورد کرد و گوشی درست توی
ب*غ*ل موحد افتاد
با ترس سرم رو کشیده کردم …چراکه این اتفاق کاملا یک‌بارهی افتاده بود در لحظه اخر …به علت لمسی
بودن گوشی…صفحه پیام باز شده بود…موحد طبق اون ارامش همیشگیش به ارومی گوشی رو از
روی پاهاش برداشت و خیر به صفحه با مکثی نسبتا طولانی گفت :
-امیدوارم چیزیش نشده باشه

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان میراث

مشاهده و دانلود ←