رمان عبور از غبار پارت ۱۵

پدرش و یه زن مسن ..که احتمال دادم مادربزرگش باشه بودن
نگاه همه خیره به من بود …نگاهم …به نگاه پر کینه عمه افتاد……..می ترسیدم یهویی یه چیزی
بپرونه و ابرومو حسابی ببره …از اونجایی هم که اگه دعوتش نمی کردیم فردا کل فامیلو پر می کرد
که … یا من مشکل داشتم یا دولید… که بی سرو صدا تمایل داشتگار اومده و حرکت کرده …بلاجبار مجبور شده
بودیم که دعوتش کنیم …وگرنه همه امون می دونستیم اخلاق عمه چقدر بده و غیر قابل تحمل
نگاهامو با نگرانی باز و بسته کرد و با سینی به سمت پدرش رفتم …نزدیکش که شدم تازه متوجه
ویلچر ی که روش نشسته بود شدم ….کمی تعجب کردم ….مرد مرتب و شیکی بود
بهم تبسم می زد …جلوش خم شدم ..همزمان زن عموم هم وارد شد و کنار عمو جای گرفت ..تو اینجور
مجالس خوب حواسش به همه چی بود و درست همه چی رو اداره می کرد …مادرم که کلا کشیده
بود کنار و این اعصاب منو بدتر بهم می ریخت ….خیلی تحت فشار بودم
پدر موحد نگاهی مهربونی بهم انداخت و برای چای تشکر کرد….مادرشم همچنان با تبسم رضایت
نگاهم می کرد…از تو گرم شده بودم
به مادر بزرگش که رسیدم .قبل از اینکه چایی برداره ….سری به عقب داد و با اخم و خنده …نگاهی
بهم انداخت و بعد با خنده رو به موحد و البته به جمع گفت :
-این پسر ما حق داشت ..انقدر عجله داشته باشه که یه هفته ای قرار میل داشتگاری رو گذاشته
…ماشاͿ به دخترتون حاج اقا ..چیزی از خانومی کم ندارن
مادرم از تعریفش حسابی ذوق کرد و پدرم تبسمی زد …جو سنگینی بود …توقع این برخورد راحت و
دوستانه رو از خانواده موحد نداشتم ….همش می ترسیدم با این ازدواج مخالف باشن ….برعکس
خانواده ما همه اونا لبخند به لب داشتن ..طرف ما فقط این زن عموم بود که حرف می نداخت و با
لبخند جوابشونو می داد
بعد از تعارف چایی به پدر و عمو و عمه ام به سمت موحد راهی شدم ..چقدر از این مراسم چایی بردن
متنفر بودم …توی خانواده ما هرچقدرم که می گذشت رسم بود..نه اینکه که کلا این مراسم از بین
راهی شده باشه ..ولی من دوستش نداشتم …تازه اگرم نمی تمایل داشتم کس دیگه ای نبود که چایی
بیاره …مادرم که هول بود ..زن عمومم که حق داشت نیاره .. وقتی من حاضر و ولیده ..حضور داشتم …
به سمتش که خم شدم …تبسم محوی زد و فنجون چایشو برداشت ….حالم طوری بود که قادر به
لبخند زدن ظاهری هم نبودم ….و این بد بود …امیر علی و امیر مسعود نمی دونم چرا انقدر
تبسماشون پر از شیطنت بود ..حنانه هم بدتر از اونا که مادر بزرگش گفت :
-شهر زیبای دارید …باعث شادیه که قرار باهم فامیل بشیم ..
.بعد از تعارف چایی اروم رفتم و کنار زن عموم که کنارش خالی بود جای گرفتم …دقیقا میشدم رو به
روی موحد …احساس می کردم اصلا خانواده ها بهم نمیان ..از دو دنیای متفاوت ..با فرهنگهای مختلف
…ارتباط برقرار کردن بین خانواده به نظرم سخت می اومد..
کمی گذشت و حرفهایی رد و بقلب شد پدر و عموم با پدر موحد و حتی خود موحد حرف می زدن
..برادرشم کم نمی اوردن چیزیایی می گفتن ….خلاصه هر کسی چیزی می اظهار کرد …و جوابی می
شنید
تا اینکه بلاخره بحث اصلی شروع شد و پدر موحد به حرف اومد و به پدرم اظهار کرد :
-خوب از همه این حرفا و اب و هوا بگذریم … جناب فروزش …..ما امروزگار مزاحمتون شدیم که دختر
خانومتونو برای پسرمون خواستگاری کنیم …
نگاهم به موحد افتاد..فکر می کردم حوصله اینجور مراسما رو نداشته باشه …اما با دقت به پدرش و
پدرم نگاه می کرد که پدرم گفت :
-خیلی خوش اومدید ..قدم رو نگاه ما گذاشتید …ما که حرفی نداریم ..تصمیم گیرنده خود اوا است
..بلاخره همکار هستن ..توی یه بیمارستان کار می کنن ..بیشتر بهم شناخت دارن …دوتا ادم بالغ و
عاقلن …که فکر می کنم قادر به تشخیص درست و غلطشون هستن …حضور ما هم صرفا برای
رسمیت بخشیدن به میل داشته اشونه ….دیگه تصمیم گیرنده خودشونن
عمه با غضب نگاهم می کرد پدرش روشو به سمت چرخوند و ازم پرسد:
-خوب نظر شما چیه خانوم دکتر ؟
لفظ دکتر گفتنش عمه امو بیشتر عصبی کرد ..از نگاهش اتیش می بارید …نه اینکه دختراش تا همون
دیپلم بیشتر نخونده بودن ..دکتر بودن من اعصابشو بهم می ریخت ….که توی یه لحظه غیر قابل
کنترل شده ای اتیش زد به جونم و زهرشو ریخت :
-وا چرا انقدر ناز می کنی ..بار اولت که نیست دختر
زن عموم با دهنی نیمه باز به عمه و من مضطرب به موحد خیره شدم …از خجالت در برابر نگاههای همه
اشون مردم و زنده شدم …دیگه نمی تونستم به کسی نگاه کنم ..کاش از اولم این برنامه رو نمی
ریختیم …
حالا نگاه عمه پر از ذوق بود ..از خداش بود این مراسمو خراب کنه و نذاره که چیزی سر بگیره …
پدر و عموم جلوی اونا مجبور شدن زبون به دهن بگیرن …نمی شد چیزی بهش گفت …از دست زن
عموم هم کاری بر نمی اومد …که مادر بزرگش خیلی ریلکس اظهار کرد :
-عروس باید ناز داشته باشه خانوم …باید حجب و حیام داشته باشه …مگه هوله که بخواد زود جواب
بده ؟….
چه بار اول باشه چه بار دوم ..در ثانی به گذشته هم ما کاری نداریم …ما عروسمونو پسندیدیم که
اینجاییم …شما هم خواهشا بحث گذشته ها رو پیش نکشید ..مجلس میل داشتگاریه …بذارید مزه
شیرینیش تو دهن همه همچنان باقی بمونه …
عمه لبهاشو محکم بهم چسبوند..ذوقش پر کشید و راهی شد … سرم رو کمی با خجالت کشیده کردم و به
موحد که با لبخند ارومش بهم نگاه می کرد خیره شدم ..
.
خواستگارای دیگه بودن انقدر خجالت نمی کشیدم ..ولی حالا که خودمو به موحد تحمیل کرده بودم …از
اینکه یه بار ازدواج کرده بودم و عمه به واسطه اش تو سرم و توی جمع کوبیده بود…از خودم و از
انتخابم خجالت می کشیدم ….
همه منتظر حرف من بودن ..اروم سرمو به سمت پدر موحد چرخوندم ..چه با تبسم نگاهم می کرد
…کاش اصلا نمی اومدن …ولی اومده بودن و منتظر جوابم بودن …معلوم بود همه چی رم می
دونن ..همه اون چیزیایی که موحد می میل داشته بدونن و می دونستن …اخه هیچ کسی دربرابر حرف
عمه واکنشی از خودش نشون نداد …لبهامو با زبون تر کردم و سر به زیر گفتم :
-هر چه که پدرم بگن
لبخند به لبهاش اومد و نگاهش رو به لبهای پدرم دوخت …دلم نمی تمایل داشت مراسم زیاد کش بیاد ولی
موحد قصد داشت که کشش بیاره که با ببخشیدی رو به همه اظهار کرد :
-با اجازه جمع … قبل از هر جوابی می میل داشتم یه چند دقیقه با خود خانوم دکتر حرف بزنم
و هموقت نگاهی به پدرم انداخت و با ارامش و جدیت بهش بیان کرد :
-البته اگه اجازه بفرمایید
با استرس نگاهش کردم ..نگاهش به پدرم و اجازه اش بود که پدرم با تبسمی گفت :
-خواهش می کنم پسرم ..چه حرفیه …باید م حرف بزنید ..
توی مراسم خواستگاری هومن انقدر استرس نداشتم …ولی اینجا هر لحظه احساس می کردم داره
فشارم می افته ..نگران از حرفایی که عمه می پروند..خجالت زده از طلاقی که گحرکت کرده بودم …
بلاخره اینجا ایران بود ..وقتی مهر طلاق توی شناسنامه یه زن می خورد ..نگاهها به کل درباره اش
عوض می شدن ..حتی برخورد راحت و بی دغدغه خانواده موحد هم نتونسته بود ارامش رو بهم
برگردونه ..
پدرم روشو به سمتم کرد و بیان کرد :
-اوا جان جادهنمایشون کن دخترم …
گنگ متوجه حرف پدرم شدم و به اهستگی از جام کشیده شدم ..موحدم کشیده شد …نگاهی به سرتا پام
انداخت متوجه حال خرابم بود :
-بفرمایید …. از این طرف
سری تکون داد و پشت سرم اومد…. به سمت اتاق قدیمیم به مسیر افتادم ..حالا که ما بینشون نبودیم
..انگار راحت تر باهم حرف می زدن ..حتی صوتی پدرم رو هم می شنیدم ..در اتاق رو باز کردم و کمی
کنار کشیدم و اظهار کردم :
-بفرمایید
لبخندی زد و وارد اتاق شد ..پشت سرش وارد شدم و درو نیمه باز رها کردم که برگشت و اضافه کرد :
-لطفا دروکامل ببند..نمی خوام کسی حرفامونو بشنوه
سری تکون دادم و به سمت در راهی شدم و درو کامل بستم وقتی برگشتم ..جلوی پنجره ایستاده بود که
گفتم :
-ببخشید یکم اینجا بهم ریخته است …
به سمتم چرخید و اضافه کرد :
-خوب ؟
سرمو بلند کردم و بهش خیره شدم ..منظورشو نفهمیدم که بیان کرد :
-تو نمی خوای حرفی بزنی ؟..
نفسی تو دادم و به کندی بیرونش دادم و بیان کردم :
-خوب من هیچ شرط و شروطی ندارم
و غمگین سرمو پایین گحرکت کردم ..تبسمی زد و صنقلبی کنار پنجره رو برداشت کمی اینور تر گذاشت و
گفت :
-میشه بیای اینجا بشینی ؟
با تعجب سرمو بالا بردم
با تبسم بهم خیره بود :
-اخه اینطوری که توایستادی… اصلا من راحت نیستم
کف دستی به لبه روسریم و گونه ام کشیدم و به سمت صندلی رفتم …کف دستشو از پشت صندلی
برداشت و حرکت کرد و صندلی دیگه ای رو برای خودش اورد و درست مقابلم گذاشت و روش جای گرفت
…رو در رو و کاملا نزدیک بهم
انگشت وسط کف دست چپ رو بین انگشتای کف دست دیگه ام گحرکت کرده بودم و بدون جلب توجه فشارش می
دادم
-اما من شرط و شروط دارم
حقش بود داشته باشه …من خودمو بهش تحمیل کرده بودم …هر چی که می اضافه کرد باید دیده و
گوش بسته قبول می کردم
سرمو قد بلند کردم …نگاهشو رو روی کل صورتم چرخوند و اضافه کرد :
-اول اون اخماتو باز کن که از وقتی که دیده امت ..بدجوری تو چشمن
متعجب بهش خیره شدم :
-اخم نداشته باش لطفا ..منم خسته ام ….از دیروز تا حالا نخوابیدم …ولی سعی می کنم تبسم بزنم و
نشون بدم خرسندم ..لااقل برای اون جمع بیرون
سعی کردم به زور در مقابل نگاه خیره اش لبخند بزنم و بگم :
-یکم از استرسه وگرنه
ابروهاشو بالا داد و گفت :
-خوبه که میشناسمت ..
سرمو پایین انداختم و اونم سرشو پایین انداخت و انگشتای کشیده شو توی هم قلاب کرد و خیره
بهشون اضافه کرد :
-قراره زیر یه سقف زندگی کنیم …..حالا الان نه …یکی دو ماه دیگه ..نمی دونم ازم خوشت میاد یا
بدت ….ولی به هر حال قراره زندگی کنیم دیگه ….
بهش خیره شدم که سرشو کشیده کرد و خیره تو نگاهم ازم پرسید::
-اما قبل از حرفام …می خوام بدونم تو می خوای چطوری زندگیم کنیم ؟
سوالی نگاهش کردم …”چطوری می خوایم زندگی کنیم ؟”…راستش تا حالا بهش فکر نکرده
بودم …انگار داشت تازه یه در یچه هایی از سوالای عجیب توی ذهنم جا باز می کردن که اظهار کرد :
-جواب سوالم انقدر سخت نیست ..توام دختر گیجی نیست که منظورمو نفهمیده باشی
سرخ شدم و انگشت وسطمو بیشتر فشار داد و اظهار کردم :
-طور خاصی قرار نیست زندگی کنیم ..مثله …
یه لحظه با خودم در ذهنش گذراندم و اولین چیزی که به ذهنم رسیدو در نگاه م*س*تقیمش گفتم :
-مثله ..همه زن و شوهرای دیگه
دیدهاشو کمی تنگ کرد و پرسید:
-معنی ححرکت کردو می دونی چیه دیگه ؟
اب دهنمو قورت دادم ..اره که می دونستم …خوبم می دونستم :
-بله
خودشو کمی عقب کشید و اظهار کرد :
-شاید من و تو هیچ وقت مثل بقیه نتونیم با علاقه یا عاشقانه در کنار هم زندگی کنیم ..ولی نمی
خوامم فقط نقش بازی کنیم ..جلوی دیگران خوب باشیم و توی خونه دوتا غریبه .. از این نوع زندگی
بدم میاد ..نمی خوام تجربه قبلیم بار دیگر تکرار بشه …لطفا خودت باش …هر اتفاقیم افتاد فقط خودت
باش ..و چیزی رو از من پنهون نکن ..به هیچ وجه ….نمی خوام تو زندگیمون اخرین فردی باشم که از
چیزی مطلع میشه …زندگی خصوصی من و تو به خودمون مربوط میشه و به هیچ کس دیگه ای
مربوط نیست که بخوای براش توضیحی بدی و یا قلبیل بیاری ……
می دونستم چی تو فکرش می گذره برای همین اضافه کردم :
-منم دنبال ارامشم ..شما تو حقم خیلی بزرگواری کردید ..مطمئن باشید بعد از عروسیمون قرار
نیست مثل دوتا همخونه زندگی کنیم ..منم یه زندگی خوب می خوام … و تمام تلاشمو هم می کنم
نگاه خیره اش معذبم می کرد که گفت :
-خوب من همشم به اجبار اینجا نیستم …قبلا یه بار ازت تمایل داشتگاری کردم ..و همه چیمو بهت بیان کردم
..یادته که
مثل یه معامله سخت و نفس گیر بهش نگاه دوختم …
-پس لطفا اینطور فکر نکن که باید تحمل کنی ..باید قبول کنی ..هنوزم هیچی عوض نشده ..می تونی
اون چی رو که توی دلته عملی کنی …به هر حال حق انتخابو نمیشه از کسی گراهی شد
چقدر اون انگشت بدبختم داشت درد میکشید زیر فشارهای کف دستای بی رحمم
-خوب من راستش فکر نمی کردم که برای کمک به من چنین پیشنهادی بدید ..من حتی بار اولم
..صراحتا جواب رد بهتون دادم ..و باعث ناراحتیتون شدم
نفسی گرفتم و ادامه دادم :
-شاید قبلا دنبال چیزی به اسم دلدادگی بودم ..ولی الان می بینم عشق مال قصه هاست ..مال ادمایی
که هیچ مشکلی تو زندگی ندارنه …شما هم می تونید تا دیر نشده نظرتونو عوض کنید ..به هر حال
شرایط زندگی من و خوانواده امو می بینید …وضعمون مثل شما خوب نیست …مطمئنم از نظر خیلی
چیزا بین خانواده ها مشکل پیش میاد ..شما هم لطفا این چیزا رو نظر بگیرید و بعد تصمیم بگیرید
لبهاشو بهم فشاری داد و پرسید:
-به نظرت منو توام مشکل پیدا می کنیم ؟
اب دهنمو قورت دادم …یکم سردرگرم وبی قرار بودم …معمولا توی اولین گفتگو ها خودمو نمی باختم
ولی اینجا ..دست و پامو کمی گم کرده بودم ..ولی هنرمندانه نقش بازی می کردم …هرچند بازیم جلوی
موحد رو شده بود
-فکر نمی کنم مشکی بین من و شما باشه
تبسم بدجنسی گوشه لبش جای گرفت …و من حقیقتی رو برای بارو کردن حرفام در موردش بیان کردم :
-راستش ..من ..من اخلاقتونو دوست دارم ..مثل من زود تسلیم هر چیزی نمی شید ..اخلاقای
فردیتونو دقیق نمی دونم …ولی تا اونجایی که چند ساله باهاتون همکار بودم و قبلش دانشجوتون …
باید بگم ..نسبت به همه اونایی که توی زندگیم بودن چه نزدیک چه دور …شما بهترین فردی بودید
که تو مواجه شدن با مشکلات برخورد مناسبی از خودش نشون داده ..ادمی هستید که میشه با
اطمینان بهش تکیه کرد و مطمئن بود که با وجودتون میشه به ارامش رسید
از تعریفم تبسم به لبهاش نشست …کاش اونقدر خیره نگاهم نمی کرد
-پس مشکل دیگه ای نیست …. درسته ؟
چند ثانیه ای بهش خیره شدم و گفتم :
-نه ..هیچ مشکلی نیست دکتر
لب پاینشو گازی گراهی شد و پرسید:
-نظرت با اینکه عقد و عروسی رو باهم بگیریم چیه ؟
همه فکر می کردن ما توی این اتاق داریم در مورد علایق هامون باهم حرف می زنیم و می خواییم به
تفاهم برسیم ..ولی هیچ کس نمی دونست فقط عجله داریم خودمونو زودتر خلاص کنیم از حرفایی و
تهمتهایی که مدام پشت سرمون بود
-نه اتفاقا خیلیم خوبه ….
تمایل داشت چیز دیگه ای بپرسه که سریع اضافه کردم :
-فقط یه چیزی؟
سرشو تکونی داد و پرسید:
-چی ؟
-من …
نفسم بیرون دادم :
-نمی خوام مراسمی گرفته بشه …اگه امکانش هست همه چی تو محضر باشه
ابروهاشو بالا داد و با تعجب بهم خیره شد..نگاهمو ازش گرفتم و به کف دستام خیره شدم که صداشو
شنیدم :
-ولی
زود دیدهامو بالا بردم تا ببینم چی می خواد بگه :
-منظورت چیه ..یعنی فقط تو محضر و
-بله توی محضر ..بدون مراسم و بدون لباس
به خنده افتاد و بیان کرد :
-مگه میشه دختر ؟
انگشتمو تا اخرین حد فشار دادم
-البته برای منم فرقی نمی کنه …ولی اگه خودتم نادیده بگیری ..یعنی پدرت ..مادرت ..ارزو ندارن
دخترشونو توی لباس عروس ببینن ؟..فکر نمی کنی از اینکه دخترشونو خشک و خالی بخوان بفرستن
خونه بخت … چقدر غمگین میشن ؟ تو که تا حالا عروسی نگرفتی
میگم برای من فرقی نمی کنه ..به هر حال من یکبار ازدواج کردم ..مراسمم داشتم …
سرمو پایین انداختم و اون با شیطنت بیان کرد :
-ولی می دونی چیه ؟… من برعکس … تو دوست دارم که مراسم داشته باشیم
با نا امیدی بهش خیره شدم :
-چیه خوب ؟..قلبم می خواد دیگه
وقتی دید باورم نمیشه که تصمیم گرفته مراسم بگیره با تبسم گفت :
-قول می دم مراسم زیاد سنگینی نباشه ..البته من از طرف خودم قول می دم ..از طرف پدر و مادر و
برادرام هیچی قولی نمی تونم بهت بدم
با نامردی شونه هاشو بالا داد …داشت از اذیت کردنم لذت می برد :
-چیکار کنم دیگه دوسم دارن ..می خوان سنگ تموم بذارن
مجبور شدم تسلیم بشم …کوتاه بیا نبود…این وسط تصمیم گیرنده هم من نبودم ..ادم تحمیل شده
که تصمیم نمی گیره ….هرچند بدم نمی گفت من توی ازدواج اولم ..حتی یه لباس مجلسی ساده هم
نپوشیده بودم …و مطمئن بودم پدرم دوست داره منو توی لباس عروسی ببینه
با ذوق از تسلیم شدنم و گفت :
-حرف دیگه ای باقی مونده ؟
داشت همه چی تموم میشد
سری تکون دادم و اظهار کردم :
-نه
تبسم دندون نمایی به لبهاش اومد و از جاش کشیده شد و اضافه کرد :
-پس قد بلند شو بریم …خیلی وقته که اون بیرونیا رو منتظر گذاشتیم
از روی صنقلبی به ارومی بلند شدم ..به سمت در حرکت کرد و درو باز کرد و منتظرم شد که به سمتش برم
آوای امیر علی که حرف می زد و باعث خنده جمع می شد واضح می اومد ..موحد با تبسم بهم
خیره بود ..به سمتش راهی شدم سرش رو با محبت تکون داد و گفت :
-بریم
اول من از اتاق خارج شدم و بعد اون ….. به هال که رسیدیم اول از همه امیر علی سر چرخوند و ما رو
دید اول به من خیره شد و بعد به موحد که پشت سرم ایستاده بود که لبهاش به خنده از هم باز شد
و اضافه کرد :
-وقتی اون تبسم روی لبای خان داداش ماست یعنی دیگه همه چی تمومه ..
همه زدن زیر خنده
پدرش با تبسمی که کل صورتشو پوشنده بود بهم خیره شد …از اینکه همه نگاهها به سمتم بود
معذب بودم و کمی خجالت می کشیدم :
-دخترم اگه جوابت بله است لطف می کنید یه بار دیگه به ما هم بگی که همه بشنویم
همه با ذوق به من و لبهام چشم دوخته بودن ..کف دستامو از جلو توی هم گرفته بودم ..پدرم با محبت
بهم خیره شده بودم ..مادرم همچنان اضطراب داشت ..عمه هم که کوره اتیش ….نمی دونم چرا اینبار
برای دادن جواب بله خجالت نکشیدم :
-بله
با بله من …. خنده ها و تبریک بیان کردنا شروع شد و امیر علی با خنده بیان کرد :
-پس این شیرینی که از دو ساعت پیش داره بهم دیدهک می زنه ..خوردن داره
و قد بلند شد ظرف شیرینی رو برداشت و شروع به تعارف کردن به بقیه کرد ..همه از شیطنتش به خنده
افتاده بودن هممسیر موحد به سمتشون راهی شدم و تمایل داشتم برم سمت زن عموم که مادر بزرگش با خنده
و محبت اظهار کرد :
-کجا عروس خانوم ؟ …دیگه نوه امو نباید تنها بذاری
منو و موحد که سراپا ایستاده بودیم با تعجب بهش خیره شدیم
امیر علی با خنده صاف ایستاد و گفت :
-غصه نخورد داداش من ..مادر جون قبلا این بلا رو سر من و حنانه هم اورده ..نگران نباش الان
راهنماییتون می کنم
و رو به حنانه که روی یه مبل دو نفره قرار گرفته بود کرد و اضافه کرد :
-پاشو خانومم ..پاشو ..من و تو همیشه اضافه ایم
حنانه با خنده از جاش قد بلند شد و امیر علی رو به ما دو نفر اظهار کرد :
– بنده خدا امیر حسین تقصیری نداره ..اخه تو مراسم تمایل داشتگاری من بدبخت …من فلک زده ..من تک
داداش … نبود که …. اون موقعه ایشون …سفر خارج تشریف داشتن …..و داشتن دل اون اجنبی ها
رو تکه تکه می کردن …والا
همه زدن زیر خنده …همونطور که امیر علی می خندید با اشاره به من و مبل اضافه کرد :
-بفرماید خانوم دکتر …
کمی صورتم قرمز شده بود نگاهم به زن عموم افتاد که با حرکت سر و خنده بهم بیان کرد برم بشینم
سر به زیر در برابر تبسمای بقیه همجاده موحد روی مبل قرار گرفتیم
پدرش رو به پدرم کرد و بیان کرد :
-اگه اجازه بفرمایید یه صیغه محرمیت بینشون خونده بشه ..تا مراسم اصلی که دو سه ماه دیگه
است
رنگ صورتم پرید و زود به موحد خیره شدم که بار ارامش رو به پدرش و پدرم اضافه کرد :
-ببخشید…اگه میشه صیغه ای خونده نشه
همه یه دفعه ساکت شدن و با تعجب به موحد خیره شدن ..امیر علی و امیر مسعود انقدر متعجب
نگاهش کردن که انگار این حرف یه چیز غیر طبیعیه و گفتنش از زبون موحد غیرممکن
توی دلم چند تا صلوت فرستادم و از خدا صبر و ارامش خواستم
که باز صداش تنها صوتی حاضر تو جمع بود :
-راستش حاج اقا ..با عرض معذرت از شما..من از صیغه خوشم نمیاد..ما هم که قراره دو ماه دیگه
عقد کنیم …پس فکر نمی کنم نیازی به صیغه باشه …باز م از جمع معذرت می خوام
همه داشتن یه جوری نگاهش می کردن که امیر علی زودی برای تغییر حال جمع با خنده گفت :
-من و حنانه هم صیغه محرمیت نخوندیم اخه اونقدر هول بودیم که هفته بعد از میل داشتگاری رفتیم و
عقد کردیم ..یعنی تو فامیل کسیم به گرد پامون نرسید
مادرم خوشش نیومده بود و یه فکرای دیگه می کرد که پدر موحد دلواپس از نگاههای مادرم رو به پدرم
بیان کرد :
-چیزی نمونده که حاج اقا ..دو ماهه …. بچه ها هم که همش درگیر بیمارستان و کاراشون هستن
..انشاͿ دو ماه دیگه عقد می کنن ..بیان کردم که امیر حسین تا کاراشو جفت و جور کنه ..برای عقد و
عروسی دو ماهی وقت می خواد
خانواده موحد کمی گرفته به پدرم و اجازه اش دیده دوخته بودن …عمه ام ارزوش بود که پدرم بگه نه
…مادرمم بدتر از اون که
پدرم لبخندی زد و به چهره نگرانم نگاهی انداخت و گفت :
-مبارک باشه ..به پای هم پیر شن
تبسم بار دیگر به لبهای همه برگشت …انگار این اجازه برای همه یه نفس مجدداً ای بود….. ولی مادرم
همچنان دلخور و گراهی شده بود ….ولی بقیه که به مراد دلشون رسیده بودن دیگه به نگاه مادرم توجه
نکردن ….که مادر بزرگش در کیفشو باز کرد و گفت :
-من تا مراسم طاقت ندارم …هدیه امو همین امروزگار به عروس گلم می دم
جعبه مخملی مشکی رنگی رو در اورد و کشیده شد و به سمتمون اومد و بیان کرد :
-من کادومو الان می دم
درجعبه رو باز کرد ..گردنبند ظریف و دلنشینی بود که روش حسابی کار شده بود..جعبه رو داد کف دست
موحد و گردنبند و برداشت و گفت :
-اجازه می دی عروس خانوم ؟
با تبسم میل داشتم از جام کشیده شم که نذاشت و مشغول بستن گردنبند دور گردنم شد ..کارش که
تموم شد ..منو ب*و*سید و همه کف دست زدن ..بعدم موحدو ب*و*سید
هرچند همه از اینکه موحد نذاشته بود صیغه ای خونده بشه یکم دلخور بودن ..به هر حال با نبود
محرمیتی بینمون راهی شد و امدا… کمتر…. و برخوردا رسمی تر باقی می موند
چقدر از این شرایط دلخور بودم ..شرایطی که خودم مسببش بودم ….
با غمی که توی قلبم بود به پدرم و تبسمش خیره شدم …که موحد کف دست کرد توی جیب کتش و جعبه
کوچیکش رو در اورد که امیر علی با خنده بیان کرد :
-اصل کار اینه ..اینجاست ..این داداش ما چقدر اب زیر کاه …
موحد بهش خندید و در جعبه رو باز کرد .. یه حلقه کاملا زیبا و چشمگیر که یه نگین روش بود ..فوق
العاده قشنگ بود
حلقه رو از توی جعبه اش در اورد و رو به جعبه اظهار کرد :
– با اجازه
و میل داشت کف دستمو بگیره و حلقه رو توی کف دستم کنه که مادرم با آزردهی قدمی اومد جلو …یه جوری
که مانع بشه که عمه دیگه تحملشو از دست داد و از روی همون صنقلبی که نشسته بود و تکونم
ازش نخورده بود قد بلند شد و بیان کرد :
-اقا داماد ..شما هنوز محرمش نیستی ..پس برای چی می خوای دستش کنی ؟وقتی نمی خوای
صیغه ای خونده بشه ..حقم نداری دستش کنی
رنگ صورت موحد چنان پرید و بهش خیره شد که من از حرف عمه خجالت کشیدم …که سریع
اظهار کرد :
-بله حق با شماست ببخشید ..مادرم زحمتشو می کشه
و قد بلند شد که حلقه رو بده مادرش
برادراش و خانواده اش کمی ناراحت شدن که پدرم جلو اومد و گفت :
-نه بابا کف دستش کن ..دو ماه دیگه که قراره زنت بشه …کف دستش کن پسرم ..هیچ اشکالی نداره
عموم پشت سر پدرم در اومد:
-دستش کن اقای دکتر …شما دستش نکنی که مزه نداره ..همه لطفش به الانه
عمه ام صورتش قرمز شد ..
ناراحت از حرکت کردار عمه با حرکت سر پدرم که می گفت کف دستتو بلند کن … کف دستمو به سمت موحد بلند
کردم ..سعی کرد لبخند بزنه که امیر علی اظهار کرد :
-همه کف دست بزنید شاید این خان داداش ما قلبش بیاد کف دستش کنه …پسره خسیس ..زود باش دیگه
موحد بالاجبار به خنده افتاد و بدون کوچکترین تماسی با کف دستم حلقه رو توی انگشتم کرد ..چهره اش
ناراحت بود ولی به زور می خندید
عمه زحمت یه خاطر بد رو برای مراسمم گذاشته بود…عجب سنگ تمومی گذاشته بود برام …
همه کف دست می زدن و خرسند بودن …و تبریک می اضافه کردن …درباره مهریه و مراسم مدتی که من و
موحد تو اتاق بودیم هم به توافق رسیده بودن …
دیگه برای شام نموندن ..چراکه راه دور بود و باید با ماشین بر می گشتن …زود قد بلند شدن که برن …
موقع حرکت کردن همه کمی خودمونی تر شده بودن ..همه جلوتر از ما به سمت در رفته بودن ..موحد کمی
تو فکر بود که همونطور که اروم به سمت در می راهی شدیم اضافه کردم :
-من ازتون معذرت می خوام
تبسمی زد و اظهار کرد :
-برای چی معذرت می خوای ..من باید حواسمو جمع می کردم
به سختی بهش لبخندی زدم که کمی از خودش در بیاد و آزرده نباشه :
-عمه ام توی همه مراسم فامیل یه یادگاری می ذاره ..شما به قلب نگیرید
به سمتم برگشت و اظهار کرد :
-به قلب نگحرکت کردم ..کی میای تهران ؟
برای اینکه از دلش در بیارم و ناراحت نباشه ..سعی کردم کمی تبسم و لحن خودمونی تری به کار
بگیرم :
-برای فردا بعد از ظهر بلیط دارم ..پس فردا بیمارستانم …برای شیفت شبم ولیدگیمو اعلام می کنم
-لبخندی زد و اضافه کرد :
-خوبه ..موقع حرکت تماس بگیر و ساعت اومدنتو بگو …که بیام دنبالت
-نه ممنون دیگه شما رو زحمت نمی ندازم …
اهی کشید و نفسی بیرون داد و اظهار کرد :
-یادت نره ..زنگ بزن و بگو کی می رسی
قانون موحد همین بود ..حرف حرف خودش بود …بهش تبسم زدم
-راستی ادرس اینجا رو راحت پیدا کردید ؟
با یاداوری ادرس اینجا به خنده افتاد و گفت :
-ادرسی که داده بودی خیلی سر راست بود..فقط دوتا میدونو اشتباه رفتیم پایین …یه بنده خدام تا
می تونست ادرس غلط بهمون داد..خلاصه یه یه ساعتی داشتیم دور خودمون می چرخیدیم
با خنده سرمو پایین انداختم و همراه هم به سمت ماشینا حرکت کردیم
همه کم کم سوار شده بودن و از هم خداحافظی می کردن و منتظر من و موحد بودن
بعد از سوار شدن همه … موحد با پدر و مادرم هم خداحافظی کرد… و قتی پدر و مادرم و عمو و زن
عموم داخل خونه شدن به سمتم برگشت و اضافه کرد :
-زنگ بزن … یادت نره
سرمو تکون دادم
تبسمی زد و گفت :
..مراقب خودتم باش …خداحافظ
خیلی خشک و خالی منم بهش اضافه کردم :
-خداحافظ
دوباره تبسم زد و به سمت ماشینش حرکت کرد ..امیر علی و امیر مسعود و حنانه توی یه ماشین بودن و
موحد و پدر مادرش و مادر بزرگش یه ماشین دیگه ..ته قلبم هنوز اروم و قرار نداشت
نگاهی به حلقه توی دستم کردم و بعد به موحد که ماشینو روشن کرده بود….چقدر غمگین بود و
سعی می کرد به روش نیاره … به راه که افتاد …. برام بوق زد و حرکت کرد …تا از کوچه خارج بشن
..بهشون خیره شده بودم ..انقدر عصبی بودم که حاضر بودم حال عمه رو همین امشامگاه حسابی بگیرم
…
به یاد چند وقت پیش افتادم که به شوخی به یوسف گفته بودم من عمه ندارم تا می تونی فحش
بوده و ای کاش نداشتم ..توی قلب تمام اعضای خانواده موحد اون خوشحالی اولیه رو خشکونده بود
..همه به احترام موحد و من و خانواده ام در برابر ش خاموشی کرده بودن و به روی خودشون نیورده بودن
…
عصبی به سمت در حرکت کردم و داخل حیاط شدم
وارد مسیررور که شدم …. حوریه رنگ پریده به سمتم اومد ..صوتی پدرم کشیدهشده بود…نگاهی به حوریه
انداختم و از کنارش گذشتم
وارد هال که شدم …. دیدم پدرم مقابل عمه که روی مبل قرار گرفته بود ایستاده بود و با عصبانیت
بهش می اضافه کرد :
-به چه حقی مراسم دختر منو خراب می کنی ؟
به عمو م چشم دوختم ناراحت روی یه مبل دیگه جای گرفته بود و به اون دوتا نگاه می کرد … دوباره به
پدر و عمه ام که عمه اظهار کرد :
-بده می خوام حساب کار کف دستشون بیاد که بفهمن دخترت بی کس و کار نیست
پدرم یه دفعه صداشو برد بالا:
-لابد تو کس و کارشی ؟..ماهم همه برگ چقندریم ؟..تو برو حساب کارو به دولیدات نشون بده که هر
روز دختراتو با نگاه گریون نفرستن دم در خونه ات …برو حساب کارو کف دست اونا بده
نگاه عمه که بهم افتاد …با حرص از جاش بلند شد و گفت :
-چیه نکنه چراکه اندیشیدی یه دکتر پا به سن گذاشته اومده تمایل داشتگاری دخترت ..دیگه کلاست حرکت کرده
بالا…؟
نه اقا …کلاهتو بالا تر بذار..طرف زن داشته …همچین عاشق جمال تو و دخترتم نبوده که به پاتون
بیفته ..معلومه که فقط دنبال یه مورد جوونن ..یه دختر خام و ساده مثل اوا …که بشه راحت خرش کرد
ندیدی اصلا به وضع زندگیتون اهمیت نداد؟..زیرا فقط می خواد دخترتو بگیره و ببره …مطمئن باش
همین که زنش بشه دیگه عمرا پاشو اینجا بذاره … اونم توی خونه یه اشپز ..که حقوقش کف دستمزد یه
روزگار اونم نمیشه
با حرص لبهامو بهم فشار دادم و به سمتش رفتم ..دیگه داشت زیاده روی می کرد..این یکی رو نمی
تونستم کوتاه بیام :
-عمه ..اگه احترام منو نداری …اصلا مهم نیست ..ولی بهت اجازه نمی دم … رو در روی من … توی
خونه بابام ..به پدرم توهین کنی
اشپزه که اشپزه …از دیوار مردم که بالا نحرکت کرده ..با همون اشپزی منو دکتر کرده ….زندگیشو چرخونده
..کف دستشم جلوی هر کس و ناکسی کشیده نکرده …که انقدر راحت بی احترامش می کنی
رنگ صورتش پرید
-اونیم که اومده خواستگاریم ..اگه پا به سن گذاشته باشه …اگه دنبال یکیه که فقط خرش کنه … بهتر
از اینکه یکی باشه مثل پسرت که هر روزگار با داشتن یه زن و دو تا دختر تا دیدهش می افته به یه
دختر و عشوه اش ..خراب میشه سر زنش و زندگیش که می خواد باز زن بگیره
پدرم از پشت سر بازومو گراهی شد و با عصبانیت صدام زد
اما من داغ کرده بودم ..اعصابم بهم ریخته بود صدامو بردم بالا..مولین و زن عمو از اشپزخونه بیرون
اومدن
-چرا نمی ذاری حرفو بزنم بابا ؟…چون یه عوضی طلاقم داده .. باید به خودش اجازه بده به همه امون
توهین کنه ؟..به خودش اجازه بده تا شما هستی برای مهمونامون تعیین تکلیف کنه ؟
چهره عمه هر لحظه برافروخته تر میشد که یه دفعه گفت :
-کرم از خود درخته دختر جون …اون پسری که طلاقت داده …مطمئن باش الکی طلاقت نداده
..شایدم به این یاور پا می دادی که فهمیده و طلاقت داده
حرفش اونقدر بد و سنگین بود که نمی دونم چی شد که یهو ساکت شدم و با ناباوری و بهت
دیدهامو حلقه های اشک فرا گرفت ..خیلی وقیحانه حرف زده بود که عموم از جاش کشیده شد و
بهش گفت :
-خجالت بکش اذر ..داری درباره دختر برادرت حرف می زنی
عمه هم که گویا از حرفی که زده باشه کمی پیشمون شده باشه قدمی به عقب حرکت کرد و یهو گفت :
-خوب اگه دروغ میگم … چرا از خودش دفاع نمی کنه …؟
با دیدهای پر اشک به صورتش خیره شدم و با تبسم تلخی بیان کردم :
-به احترام مهمون بودنتون هیچی نمی گم …زیرا خونه پدرمه حق بیرون کردنتم ندارم ..چون خواهر
پدرمی …مجبورم سکوت کنم …ولی عمه …قدیمیمای مثل خودت .. یه مثال خوب دارن ….که اضافه کردن
…خلایق هر چه لایق …یه نگاه به دولیت بنداز بعد انقدر تهمت بزن
به خاطر حرفی که امشامگاه بهم زدی هیچ وقت ازت نمی گذرم عمه ..هیچ وقت
…
عمه که خودشو گم کرده بود سعی کرد چیزی بگه :
-به دولید من چیکار داری ؟…انقدر خودتو مثل این مظلوما نشون نده که
-درباره دختر من درست صحبت کن
صدای عمه با صوتی قد بلند پدرم خاموش شد و عمه با دهنی نیمه باز به پشت سرم و پدرم خیره موند
-اونی که فکر می کنی پا به سن گذاشته و دنبال خوش گذرونی با دختر جون منه ..اونقدر شرف داره
که وقتی دو سه بار حالشو تو جمع می گیری به خاطر دخترم چیزی به روی خودش نمیاره و بهت
نمیگه ..
فکر می کنی نگاه و گوش بسته دخترم بهش دادم ؟ ..اصلا می دونی اون کیه ؟چیکاره است ؟پدرش
کیه ؟یعنی اونقدر دخترای رنگ و لعاب دار دورش کم بود که بیاد شهرستون و دختر منو بگیره …انقدر
احمقه ؟
چرا وقتی چیزی رو نمی دونی همین طوری برای خودت حرف می زنی ؟
حتما یه چیزی توی دخترم دیده که اومده …اونقدر که سختی مسیرو تحمل کنه و حرفای بی سر و ته
تو رو بی خیال شه ….
همه که عین دختر و دامادت نمیشن که دو سال قایمکی دوست باشن و بعد برای جلوگیری از
ابروریزی… زود دوتاشونو بهم برسونی که اخرم همه بگن دخترش شب عروسی.. ماهه حامله بود
تو که توی زندگی خودت و بچه هات مشکل داری ..چرا سر ماها خالی می کنی …؟تو به فکر و سر و
سامون دادن به زندگی خودت باش …بچه هات باش …منتتو از سر من و دخترم کم کن ….
به احترام بزرگ بودنت توی این مجلسی ..نه حرفای بی حساب و کتابت …بس حد خودت بدون خواهر
من ..که اخر سر مجبور نشم جلوی زن و بچه هام و برادرم …اینطوری باهات حرف بزنم و سکه یه
پولت کنم
عمه اونقدر رنگش پریده بود که دیگه صوتش در نمی اومد
-قلب دخترمو شکستی ..اشکال نداره …ارزو هم نمی کنم که دل بچه ها تو خدا بشکنه …اما ارزو
می کنم یه روزی از حراهی شد پشیمون بشی …یه روزگاری که خیلی دیره خواهر من …
چند لحظه ای به هم خیره موندن و پدرم با لبخندی تلخ از ش نگاه گحرکت کرد و به سمت اتاقش پناه برد
…
حال همه امون گرفته شده بود
با رفتن پدرم نگاه پر کینه عمه بین همه امون می چرخید … ….همه منتظر بیرون حرکت کردنش بودن
…اخرین نگاهش روی من بود که با خشم و کینه اضافه کرد :
-دیدی بین من و برادرمو خراب کردی..قلبت خنک شد ؟
یه ادم چقدر می تونست حقیر باشه و برای بالا کشیدن خودش به این اون چنگ بندازه
منم مثل پدرم نگاهمو از ش گحرکت کردم و به سمت اتاقم راهی شدم …دیگه تحمل دیدنشو نداشتم …
اعصاب همه امون بهم ریخته بود ..خیلی هم بهم ریخته ….عمه نذاشته بود چیزی از مراسمو بفهمیم
…تا تونسته بود زهرمون کرده بود
***
فصل هفدهم :
جلوی اینه در حال سر کردن مقنعه ام بودم …داشتم برای راهی شدن به بیمارستان اماده میشدم
دیروز که از شهرستان برگشتم …موحد دنبالم اومده بود…خودش همون صبح باهام تماس گحرکت کرد و
ساعت حرکتمو ازم پرسیده بود…
وقتی رسیدم ترمینال …در کمتر از پنج دقیقه خودشو بهم رسونده بود …..تمام طول راه فکر می
کردم که باید چطوری بعد از نامزد شدنمون باهاش برخورد کنم ….و با خودم کلنجار راهی شده بودم …اما اون
با برخوردش خیلی کارو راحت کرد……
به محض دیدنم ..فقط یه سلام کرد و خیلی رسمی…. درست مثل یه غریبه ..اومدنموخوشامد اظهار کرد
……..حتی راحتی گذشته رو هم کنار گذاشته بود …گذشته ای که گاهی توش به شوخی منو زری
صوت می زد
می دونستم همه اش به خاطر حرف عمه است ..ولی به روی خودم نیورده بودم …مشکل اصلی
طبقات فرهنگی تازه داشت خودنمایی می کرد ..
ولی انگار یادش حرکت کرده بود من هیچ مشکلی ندارم ..یادش حرکت کرده بود که من چندین سال و به دور از خانواده
ام توی این شهر و در نزدیکی اون زندگی کردم ..یادش راهی شده بود که به تمام اخلاقاش واقفم و باهش
مشکلی ندارم ..
اون عمه بود که می میل داشت سنگ بندازه و مانع تراشی کنه ..حضورش تنها به عنوان یک بزرگتر بود نه
کسی که حرفش برای ما حجت بشه برای همه چیز …
اونقدر رفتار عمه روش تاثیر گذاشته بود که بی حرف و در حد یه سلام و علیک ساده منو تا خونه
رسونده بود …می دونستم ادم کینه ای نیست ..ولی این حرکت کردارشم دوست نداشتم ….مثلا می
میل داشت مراعات کنه …
رفتار سرد دوتامون کاملا دور از انتظار بود و با افکاری که توی راه برای خودم داشتم زمین تا اسمون
فرق می کرد …..
کف دست از مقنعه ام کشیدم و کمی سرمو به عقب کشیدم و به اینه چشم دوختم
باید امروزگار باهاش حرف می زدم ..این وضعیت تا دو ماه دیگه غیر قابل تحمل بود …می دونستم برای
خودشم عذابه و داره تحمل می کنه ..ما که شهرستان نبودیم …من همون حرکت کردار گذشته رو می
خواستم …همونی که گاهی شیرین می شد و گاهی زننده …اما تهش رو خوب می دونستی که
خوبه و توش قلبخوری وجود نداره
.صوتی زنگ گوشیم که در اومد …انگشتی به زیر خط لبم کشیدم و سریع جواب دادم …:
-سلام ..الان میام پایین
به خنده افتاد و اضافه کرد :
-سلام …عجله نکن …منم تازه رسیدم
صوتی راحتش که توش ته مایع های خنده رو هم داشت لحظه ای متعجبم کرد …ولی کمی بعد
..خیالم رو راحت کرد که شاید بار دیگر شده همون موحد ….موحدی که هنوز صوت زدن اسم کوچیکش
برام ثقلین و سخت بود
اخرین بار به سر و ضعم نگاهی انداختم …حسابی به خودم رسیده بودم …و پالتوی جدیدمو که تازگیا
گرفته بودم پوشیده بودم ..
باید از این به بعد به ظاهرم بیشتر می رسیدم …دیگه یه دختر مجرد نبودم که نگاههای دیگران برام
بی اهمیت باشه ..لااقل به خاطر موحد باید از این به بعد خیلی چیزا رو مراعات می کردم ..
ادم کمی نبود …باید در برابر دیگران نشون می دادم که انتخاب خوبی کرده …باید از نظر ظاهری هم
که شده بود در حد اون می بودم که بعد ها باعث شرمندگیش نشم
پله ها رو با عجله یکی دوتا کردم و حرکت کردم پایین ..ماشینشو درست جلوی در خونه پارک کرده بود ..
مرتب و اراسته مثل همیشه ..به سمت ماشین راهی شدم و دروباز کردم ….
سخت بود راهی شداری از خودم داشته باشم که نشون بده از این نامزدی خیلی خوشحالم …مشکل اینجا
بود که نمی دونستم باید چه حسی نسبت بهش داشته باشم …همه کارام تظاهر بود ..حسی هم
که موحد به منو داشتو هم نمی دونستم و این از همه بدتر بود
با تبسمی رو صندلی نشستم و اظهار کردم :
-سلام …صبح بخیر
اونم تبسم داشت …دعا می کردم مثل دیروزگار حرکت کردار نکنه
-سلام …اضافه کردم که عجله نکن
سری تکون دادم و گفتم :
-اماده بودم …
تبسم کوچیکی زد و فرمون چرخوند ..کف دستامو روی کیفم گذاشتم ..زیر چشمی نگاهی به حلقه توی
کف دستم انداخت و دوباره به رو به رو خیره شد
کمی که گذشت خواستم در مورد عمه باهاش حرف بزنم ولی سکوت حاکم بر فضای ماشین اونقدر
سنگین بود که به لبهام مهر خاموشی زد
کاش می دونستم شوخ طبعی روز میل داشتگاریش کجا راهی شده بود که بلاخره حرفمو زدم :
-میشه ازتون خواهش کنم عمه امو و حرکت کردار اون روزشو فراموش کنید ؟>
متعجب سرشو چرخوند و نگاهم کرد..سرم پایین انداختم و اضافه کردم :
– از اون روز تا حالا از حرکت کردار عمه ام …. همه اش دارم خجالت می کشم ..شرمنده شما و خانواده اتونم
شدیم
نگاهم رو ازش گرفتم و به بیرون خیره شدم ..حالا که شرایط طوری شده بود که باید در کنار هم می
موندیم ..دلم نمی خواست این جو سنگین باقی بمونه …
-امروزگار که عمل نداری نه ؟
نگاهم رو از بیرون گراهی شدم و نگاهش کردم …با دقت رانندگیشو می کرد با صدای ارومی گفتم
-نه
دنده رو جا به جا کرد:
-عوضش من دوتا دارم …بخش شلوغه وگرنه می گفتم برای عمل دومی بیای …عمل جالبیه
از اینکه داشت میشد مجدداً همون موحد قبل تبسمی دزدکی به لبهام اومد و زود گفتم :
-اگه کارامو زود انجام بدم ..فکر کنم بتونم برای عمل حاضر بشم
سری تکون داد و اظهار کرد :
-نه ..نمیشه ..سه روز نبودی …باید به بیمارات سر بزنی …از همه مهمتر حواست به بچه های تازه
باشه …تو که حواست باشه ..خیالم راحت تره …دیروز..یکیشون اشتباهی بیمار یکی دیگه رو داشت
معاینه می کرد و فکر می کرد بیمار خودشه …اونم با یه تشخیص اشتباه …نمی دونم چرا انقدر بخش
بهم ریخته ..عین مدرسه شده ..مدام باید بالا سرشون باشم …
تازه هنوز شیرینیم نگراهی شدیم …
وقتی گفت شیرینی ….یادم افتاد که داریم کجا می ریم ..یهو نگاه بچه های بخش جلوم شکل
گرفت ..نگاههای متعجبشون …کمی اضطراب گحرکت کردم و با دلواپسی پرسیدم :
-همه بخش می دونن ؟
نیم نگاهی به من انداخت و گفت :
-کل بیمارستان می دونن
دیدهامو با استرس بستم و باز کردم ..موجی از وحشت از رفتارها و عکس العمل های بچه ها و
کارکنان بیمارستان بهم هجوم اورد
به عقب تکیه دادم ..در حق موحد چقدر بدی کرده بودم …سرمو پایین گراهی شدم …و دیگه چیزی ناضافه کردم
..بین جاده شیرینی گحرکت کرد …انقدر حالم بد بود که از ماشینم پیاده نشدم …اونم چیزی ناظهار کرد
وقتی جلوی در بیمارستان رسیدم و نگهبان مسیرو برامون باز کرد تازه نگاهی بهم انداخت و اضافه کرد :
-چرا انقدر ساکت شدی ؟
محیط بیمارستان همیشه روی راهی شدارم تاثیر می ذاشت ..همیشه حرکت کردارمو خشک و سخت می
کرد.مخصوصا بعد از جدایی از هومن
ماشینو به داخل و به جای همیشکیش روند ..وقتی روی ترمز زد ..به اهستگی گفتم :
-متاسفم که به خاطر من …
چشمامو با باری از گ*ن*ا*ه بستم و باز کردم که با لحن شوخی گفت :
-چقدر تو متاسفی؟ ..چقدر تو معذرت می خوای…چقدر تو شرمنده ای ..چقدر تو خجالت می کشی
..چقدر چقدر چقدر ……تو اینطوری بودی و من نمی دونستم ؟
سرمو قد بلند کردم و نگاهش کردم ..با خنده داشت نگاهم می کرد :
-به جای متاسف بودن ..که برام نون و اب نمیشه ..یه لطفی کن و یه لبخند چاشنی لبات کن که
حداقل ظاهریم شده فکر کنم از این نامزدی مسروری
حرفشو با همون لحن شوخشم بهم انداخته بود…طوری که قارد نبودم واکنشی از خودم نشون بدم
کامل به سمتم چرخید..یه کف دستشو روی فرمون ودست دیگه اشو روی پشتی صنقلبی من گذاشت و
سرشو کمی بهم نزدیک کرد :
-بذار قشنگ روشنت کنم خانوم دکتر ……چیزی نزدیک به چهار روزگار اینجا نبودی …خبر نامزدی من و تو
به اندازه سرعت نور که کمتر از اونم نه … توی کل بیمارستان … همون روزگار اول پخش شده ..
.دقیقا مثل یه بمبی که وسط بیمارستان انداخته باشن ….خبر نامزدی من و تو تاثیرشو گذاشته و
پخش شده ..از ریز و درشت همه یه جوری نگاهم می کنن که انگار از کره مریخ اومدم …شایدم ماه
…حالا هر کدوم که برای اونا جالب تر باشه
به خنده افتاد…:
-نمی دونم چرا انقدر این خبر واکنش داشته ؟ …انقدر براشون مهم بود ه که تا منو می بینن یه جوری
میشن …طوری که فکر می کنم یه زامبیم
شیطنت صداش بیشتر شد :
-راستش برای خودمم جالبه ..اخه نمی دونستم انقدر مهمم که خبر ازدواجم اینطور تکونشون داده
با تعجب نگاهش می کردم که با انگشت اشاره اش که روی فرمون گذاشته بود مسیر مسیر و پله ها
رو نشونم داد و اضافه کرد :
-حالا قراره من و تو از این پله ها بالا بریم ..بعد به اسانسور برسیم ..بعدم همزمان از اسانسور خارج
بشیم و وارد بخش بشیم ….حالا فکر می کنی ..چی میشه ؟ چی در انتظارمونه ؟
اصلا منظور حرفاشو نمی فهمیدم ..گنگ سرمو تکون دادم و پرسیدم :
-منظورتونو از این حرفا نمی فهمم دکتر ؟
توی همون وضعیت با خنده سرشو پایین انداخت و لب پایینشو گاز گراهی شد و بار دیگر سرشو بلند کرد و
اضافه کرد :
-اخه اونقدر اون رنگ و روت پریده که منم ترسوندی که یعنی اون بالا چیه ؟..قراره چه اتفاقی بیفته
؟دختر خلاف شرع که نکردیم ..نامزد کردیم ..اخه به مردم چه ؟تو مثل همیشه باش ..بی خیال ..بی
تفاوت ..اصلا می خوای مثل این کلاس اولیا که مادرشون تا اخر کلاس پیششون می شینن همجادهت
باشم تا اخر وقت ؟
ناراحت از لحن تمسخر امیز ی که برام به کار گرفته بود..با گلگی نگاهش کردم خندید و بیان کرد :
-بین اصلا یه قراری می ذاریم ..نه ام نمی گی ..من رفتار عمه اتو فراموش می کنم ..توام این رنگ
پریدگی و استرستو فراموش کن ..مثل قبل باش ..هوم ؟معامله پایا پایی دیگه ؟
در همون حال انگشت اشاره و شستشو رو دو طرف لبش گذاشت و با شیطنت کشی به لبهاش
اورد و اظهار کرد :
-اون لباتم یکم بخندون که نگن چه زن اخمالویی گرفته
دیگه نتونستم جلوی خنده امو بگیرم ..سرمو پایین انداختم و سعی کردم نخندم ..با خنده نگاهم می
کرد …که کمی جدی شد و بیان کرد :
-هرجایی که حرکت کردارم اذیتت می کنه بگو..نمی خوام همیشه معذب باشی
حرفش خنده امو جمع و جور کرد .. جدی شدم و اظهار کردم :
-رفتارتون معذبم نمی کنه ..یعنی اگه راهی شدارتون مثل گذشته باشه ..من ..معذب نمیشم
تبسم ی زد و گفت :
-من مثل همیشه ام …اینو مطمئن باش …حالا اجازه می فرمایید بریم ؟ ….الان اون بالاییا از کی
منتظرن تا با شوک زدگی نگاهمون کنن …دل تو دل بدبختا نیست ..یعقوبی تا الان فکر کنم هزار بار این
پله ها رو بالا پایین راهی شده ..به فکر پاهای اون بیچاره باش
یوسف می گفت موحد شوخه ..اما من باور نمی کردم …مرد شوخی که فقط …. لحن شوخ و خنده
هاش داشت کم کم متعلق به من میشد و من هنوز قدر این تبسم ها رو نمی فهمیدم ونمی
دونستم
سر راه از یکی دوتا از بچه های خدمه خواسته بود ..شیرینا رو توی بخش و قسمتایی که خودش
گفته بود پخش کنن …نگاههای عجیب و غریب از همون بدو ورود شروع شده بود …از دکتر احمدی
ساکت و مهربون تا سمیه ای که توی اورژانس از من متنفر بود …
شوخی اول صبحی موحد تونسته بود تبسم رو به لبهام بیاره و چهره امو شاد و بشاش نشون بده
..لااقل با ارایش کمی هم که کرده بودم ..بیشتر خودنمایی می کرد … وارد اسانسور که شدیم
..کیفشو توی دستش جا به جا کرد و بیان کرد :
-مراقب دکتر سهند باش …از روزگاری که برگشته چند بار خرابکاری کرده ..نمی دونم حواسش کجاست
…توی یه عالم دیگه سیر می کنه ..حواست به مریضای اونم باشه ..من امروزگار زیاد توی بخش نیستم
…دکتر علیان و محمودی هستن …تو فقط حواست به اون بچه ها باشه
سرمو تکون دادم …چقدر بهم اعتماد داشت ..که اونا رو به من می سپرد …از اینکه مورد اعتمادش
شده بود…حسی خوش به زیر پوستم دونده شد ..در اسانسور که باز شد با چشمکی بهم اظهار کرد :
-لبخند فراموشت نشه …و با روی باز از همشون استقبال کن
این تکه اخر جمله اش دقیقا متلکی بود به اونایی که روی دیدنمو نداشتن …همراهش از اسانسور
خارج شدیم …
اولین نگاهی که ما دوتا رو باهم دید..نگاه صنم بود …نگاهی که یک دفعه به شعله های اتیش تبدیل
شد …
نگاهی خیره و پر از تهدید و حرف …در عوض نگاه اون …نگاه من به خنده و تبسم تبدیل شد..
به یه لبخند از اون تبسمایی که یوسف می گفت …دوسشون داره و قلبش می خواد همیشه رو لبام
باشه ..
.چند نفری که جلوی استیشن بودن برگشتن و به ما نگاه کردن …بهشون لبخند زدم …شوک زده از
نزدیکی من و موحد نه تبسم می زدن و نه حرفی می زدن ..
فکر این که من با بد اخلاقترین و سختگیر ترین مرد بیمارستان نامزد کرده بودم …داشت دیوونه اشون
می کرد
که هنگامه از یکی از اتاقا بیرون اومد …با دیدنم ..برخلاف همه ادمایی که از صبح سعی می کردن
که فقط تبسم بزنن …..از ته دل لبخند زن ..یه لبخند دندون نما….
از اونایی که ادم از هفت فرسنگی هم می فهمید ..بی غل و غشه و از خرسندیه …به سمتمون به
راه افتاد..
معلوم بود از موحد می ترسه و نمی دونه باید چطور ابراز احساسات کنه
..سر و کله چند نفر دیگه از بچه ها پیدا شد ..بعضیا با ناباوری و بعضیا با تبسم نگاهمون می
کردن ….هموقت یکی از خدمه ها با جعبه شیرینی از پله ها بالا اومد
موحد که خنده اش گرفته بود..زیر اون نقاب جدیش اروم بهم گفت :
-امروزگار به جای اینکه به بیمارا برسیم …بهتر به وضع اینا برسیم …همشون دارن کم کم دچار
انفارکتوس میوکارد(ایست قلبی) می شن .
سرمو چرخوندم …. نگاه پر شیطنتش روم بود .
بچه ها نا خودگاه نزدیک هم داشتن جلوی استیشن جمع می شدن که موحد همزمان با خدمه ای
که داشت شیرینی رو به طرف بچه ها می برد… کف دستشو اروم روی شونه ام قرار داد و به سمت
بچه ها حرکتم داد
فکر می کردم از روی قصد این کارو کرده …برای اون کسی که اون صیغه نامه رو پیداکرده بود..این
حرکتش برای اولین بار جلوی بچه ها کمی معذبم می کرد …اگه یه عشق و علاقه واقعی بینمون بود
انقدر معذب نمی شدم …
فقط تلاش می کردم تبسممو حفظ کنم و نشون بدم که مسرورم
خدمه که به بچه ها رسیده بود با خوشحالی رو به همه اشون گفت :
-بفرمایید… شیرینی نامزدیه دکتر موحد و خانوم دکتره
با احتیاط نفسمو بیرون دادم هر دو نزدیک بهم حرکت می کردیم ..خیلی نزدیک ..اگه از دور کسی ما
رو می دید فکر می کرد کاملا بهم چسبیدیم ..
هنوز به بچه ها نرسیده بودیم که هومن از انتهای سالن درو باز کرد و وارد شد ..نگاهم بهش افتاد و
هموقت فشار سر انگشتای موحد روی شونه ام بیشتر شد …توی یه قدمی بچه ها ایستادیم
صنم سریع سر چرخوند و به هومن خیره موند …این ازدواج به قصد انتقام و تلافی نبود ..پس نگاه
ازش گحرکت کردم و به بچه ها خیره شدم ..می دونستم داره دیوونه میشه ..اخلاقشو بعد از پنج سال خوب
می شناختم … که هنگامهِ شر و شیطون …دیگه طاقت نیورد و با خوشحالی بیان کرد :
-وای مبارک باشه …تبریک می گم اقای دکتر …
و سریع با همون خنده شیرینش به من خیره شد و بیان کرد :
-اوا جون تبریک
بیچاره … اگه موحد نبود بالا و پایین هم می پرید …موحد از کارش خنده اش گراهی شده بود و در برابر
تبریکیش ازش تشکر کرد..بچه ها هم یکی پس از دیگری به من و موحد تبریک می بیان کردن …ناخودآگاه
لبخند رو لبام خیلی بیشتر از قبل شده بود..
هومن با قدمهای اروم و با چهره ای که توش پر از ناباوری بود… خیره به من .. خیره به کف دست موحدی
که روی شونه ام مونده بود بهمون نزدیک میشد …
بچه ها که از خوشی و لبخند موحد سر ذوق اومده بودن گاهی حرفی و شوخی می پروندن و باعث
خنده جمع می شدن …
صنم دیگه طاقتش تموم شد و از پشت استیش در اومد و با عصبانیت به سمت هومن که تو جاش
خشکش زده بود رفت ..
موحد نگاهی بهشون انداخت و بعد در حالی که خنده اش گرفته بود.. مثلا جدی شد و گفت :
-زنگ تفریح تموم شد بچه ها ..شیرینیاتونم که خورید ..زود باشید برگردید سر کارتون
بچه ها که از لحن موحد خنده اشون گحرکت کرده بود ..اروم شروع کردن به خندیدن و باز تبریک گفتن
..موحد هم کمی همراهشون خندید
خیلی خوش اخلاق شده بود…اونقدر که اصلا سابقه نداشت توی این همه مدت که توی بیمارستان و
طی دوره ام باهاش بودم این لبخندا و خنده ها رو ازش ببینم
چند نفر از بچه ها که قضیه من و هومنو می دونستن …گاهی نگاهی به من و گاهی نگاهی به
هومن رنگ و رو پریده می نداختن …ولی من دیگه توجه نمی کردم …
توی اون همهمه و حرف زدنا که همه فقط ما رو می دیدن و صوتی اروممونو نمی شنیدم موحد کمی
سرشو به سمتم خم کرد و بیان کرد :
-یکساعت دیگه عملم شروع میشه ….من دیگه برم …..چیزیم که بهت گفتم یادت نره …حواستم به
این خرابکونا باشه
تلاش می کرد خوب باشه ..شایدم خوب بود…و من فکر می کردم داره تلاش می کنه …اگه واقعا توی
نقشش فرو حرکت کرده بود..جلوی جمع باید منم حفظ ظاهر می کردم ..
تازه اگه بازیم در کار نبود …دربرابر محبتش ..دربرابر لطفش ..لطفی که تا اخر عمر قادر به فراموش
کردن و جبران کردنش نبودم ..باید بهش محبت می کردم ..باید نشون می دادم منم می فهمم که در
حقم چه خوبیه کرده ..برای همین تلاش کردم از اون تبسمایی که با دیدن یوسف می زدم بهش بزنم
و فعل های جمع رو از بین ببرم و بگم :
-امیدوارم روزگار خوبی داشته باشی
در جوابم چنان تبسم شیرینی زد که از خودم برای اینکه فقط سعی کرده بودم تبسم بزنم بیزار شدم
و اون بیان کرد :
-توام روز خوبی داشته باشی ..
کم کم بچه ها داشتن می حرکت کردم دنبال کاراشون …که کف دستشو از روی شونه ام برداشت و با لبخند
دیگه ای ازم جدا شد
نفسی بیرون دادم و برگشتم و به چند نفری که هنوز کنار استیش ایستاده بودن خیره شدم ..از
بینشون هنگامه با خنده خودشو بهم رسوند و اظهار کرد :
-کشتمت اوا..چرا اصلا بوشو در نیورده بودی کلک بلا ؟بخدا خیلی زبر و زرنگی
بهش خندیدم …نگاهشو ازم گحرکت کرد و به کف دستم خیره شد و اظهار کرد :
-اوه … حلقه ات چقدر خوشگله …وای خدا جون …تا حالا همچین حلقه ای رو ندیده بودم ..واووووووووو
همین حرفش باعث شد که چند نفر از خانوما هم بهمون نزدیک بشن و به حلقه ام نگاهی بندازن
همونطور که دستم توی کف دستاشون بود …برگشتم و نگاهی به موحد که حالا داشت با دکتر سخاوت
حرف می زد انداختم …که با شنیدن آوای الهه نگاهمو ازش گرفتم
الهه که می میل داشت پوست کله امو بکنه بهم نزدیک شد و قایمکی بشکونی ازم گحرکت کرد و گفت :
-ای بترکی آوا که همه امونو سرکار گذاشته بودی …اخه تو؟..دکتر؟ …باور می کنی هنوزم باور نکردم
…اخه چطوری ؟همه امون الان هنگیم …به خدا تا امروزگار فکر می کردیم همه اش حرفه … شایعه است
…ولی با این اومدنتون …من یکی که تا شامگاه گنگم
خندیدم و چیزی ناضافه کردم که با عصبانیت بیان کرد :
-کوفت نخند …بله منم باشم می خندم ..همه سرکار بودیم ..بگو خانوم چقدر طرفدار موحد بود ..بگو
پس خبرمبرایی بوده ..اون همه تیپ زدنا …ای بترکید دوتاتون که خوب نون بعضیا رو اجر کردید
و همرنان با من شروع به خندیدن کرد
منظورش همون دختر دیده زاغ بود …اصلا هم معلوم نبود کجا بود که نمی دیدمش ..همونطور که می
خندیدیم نگاهم به هومن افتاد که رنگ پریده به من خیره شده بود ..اصلا از جاش تکون نمی
خورد…صنم همش داشت دم گوشش چیزی می اظهار کرد ..اما هومن فقط به من نگاه می کرد .
الهه رد نگاهمو دنبال کرد که با دیدن هومن پوزخند صدا داری زد و چیزی ناظهار کرد
هممسیر الهه و هنگامه برای عوض کردن لباسم به راه افتادم …حالا که کسی اطرافمون نبود الهه با
ایما واشاره طوری که هنگامه نفهمه گفت :
-اخلاقش این چند روزگاره سگ شده …دیروزم توی بخش سر زنش داد زد
هنگامه با اشاره یکی از بچه ها که کارش داشت با ببخشیدی ازمون فاصله گرفت و الهه با خیال
راحت تری اضافه کرد :
-این پسر یه مرگش هست آوا ..مراقب باش …
شونه هامو بالا انداختم و اظهار کردم :
-به من چه …من با اون چیکار دارم
وارد اتاق که شدیم بازومو از پشت گحرکت کرد و متوقفم کرد و مقابلم ایستاد و اظهار کرد :
-این نامزدیتون چرا انقدر پنهونی و یه دفعه ای شد ؟
بهش خیره شدم و با اخم گفتم :
-ببخشید که نمی دونستم باید اول از شما اجازه بگیریم
چشماشو بست و باز کرد و اضافه کرد :
-حق بده ..همه تو شوکیم …حالا ادم قحط بود؟ ..اونم با موحد …؟با کدوم اخلاقش می تونی کنار
بیای؟…عصبانیتاش ؟بد اخلاقیاش ؟گیر دادناش ؟توبیخ کردناش ؟ضد حال گراهی شدناش ؟کدومش ؟به خدا
دیوونه ای
چرا بعضیا به خودشون اجازه می دادن به تصمیماتم خرده بگیرن و نظر بدن ..البته تصمیم من نبود ..ولی
واقعا موحد چنین ادمی نبود ..بهم اثبات شده بود
-درست صحبت کن الهه
وقتی اخم و تخم و جدیتم رو دید …کمی رنگ به رنگ شد و اضافه کرد :
-معذرت می خوام ..اما دیروزگار می دونی بچه ها پشت سرت چی می گفتن ؟
شروع کردم به در اوردن پالتوم :
-می اظهار کردن ..به خاطر پولش زنش شدی وگرنه هیچ ادم خری با این ادم گند اخلاق نمی سازه
عصبی استین پالتومو بیرون کشیدم و بیان کردم :
-بچه ها همیشه حرف می زنن
الهه امروز می میل داشت مزه خوب این نامزدی رو بهم زهر کنه :
-فقط همین نبوده که …میگن تو باعث جدایش از همسرش شدی ..تو کاری کردی اونو طلاق بده
وبعد بیاد تو رو بگیره
دیدهامو با عصبانیت بستم و باز کردم روپوشمو تنم کردم که باز تمایل داشت حرفی بزنه که با عصبانیت
برگشتم و تو چشماش براق شدم
وقتی نگاه پر اخممو دید خاموشی کرد و سعی کرد تبسم بزنه
-لطفا دیگه جلوم در برابر من و یا دکتر حرف بی ربط نزن ..هرچیم که می شنوی ..پیش خودت نگه دار
…هیچ علاقه ای به شنیدنشون ندارم …
دیگه اجازه نمی دم کسی توی این بیمارستان برام حرف در بیاره …اینو به همه بگو ..اینبار در برابر
حرفای مزخرفشون خاموشی نمی کنم …فقط برخورد می کنم اونم قاطعانه
الهه وحشت زده به عصبانیت که ناشی از حرف همه و اتفاقای چند وقت اخیر بود …بهم خیره شده
بود..اخرین دگمه روپوشمو بستم و اضافه کردم :
-حالام می خوام به مریضام سر بزنم …اجازه می دی یا باز می خوای حرفای این و اونو برام بگی ؟
غمگین از برخورد تندم ..سریع سرشو پایین انداخت و از اتاق خارج شد
اونقدر عصبانی بودم که مرتب نفسمو تو بیرون می دادم ..گوشیمو دور گردنم انداختم …و چند لحظه
ای دیدهامو بستم و بعد با ارامشی ظاهری از اتاق خارج شدم
تا ظهر حسابی درگیر مریضا و بچه های جدید بودم …بعد از خروجم از اتاق ..دیگه هومنو ندیده
بودم ..اثری هم از صنم نبود
همراه یکی از بچه های جدید که یکی از اقایون بود داشتم وضعیت یکی از بیمار رو تو توی پرونده ثبت
می کردیم …همزمان هم سوالایی ازم می پرسید …خیره به پرونده با دقت جوابشو می دادم که
احساس کردم کسی کنارم ایستاد..نیم نگاهی به کنار کف دستم انداختم و با دیدن دکتر سهند …بهش
لبخندی زدم رو به اون یکی گفتم :
-داروها کم کم تاثیرشو می ذاره …
…
پرونده رو بستم و اون برای معاینه بیمار بعدی ازم فاصله گرفت …به سمت تخت رفتم ..سهند بی
حرف فقط نگاهمون می کرد
کمی که گذشت کلافه از نگاهش سرمو چرخوندم و گوشیمو دور گردنم انداختم که نگاهش میخ حلقه
توی دستم شد …
از نگاه خیره اش کف دستام یه لحظه تو همون وضعیت باقی موند و بهش خیره شدم که زود فهمید داره
چیکار می کنه …شتاب‌زده سرشو تکونی داد و با رنگ پریدگی اضافه کرد :
-یکی از بیمارارو تازه از بخش مراقبتهای ویژه اوردن ..وضعیتشو چک کردم ..میشه شما هم بهش یه
سری بزنید ..دکتر علیانو پیدا نکردم
دکتری که کنارم بود نگاهی به سهند انداخت و صاف ایستاد که به سهند بیان کردم :
-اگه وضعیتش خوبه ..پس نیازی نیست که من بهش سر بزنم ..در ضمن پزشک متخصص حضور
داره ..تا ایشون هستن بهتره ایشون سر بزنن نه من
دوباره لحظه ای بهم خیره خیره شد ..نگاهی بهش انداختم و به سمت اون یکی دکتر رفتم که دیدم با
غمگینی از اتاق خارج شد .
پزشک که خیالش راحت شده بود که من هنوز پیشش هستم بار دیگر معاینه اشو از سر گرفت …که یه
چیزی توی ذهنم جرقه خورد ..چند روز پیش که با اون حال خراب بیمارستانو ترک کرده بودم ..هنگامه
حرفایی رو در مورد یکی می زد ..یکی به اسم سهند
سرمو قد بلند کردم و به در خیره شدم …کمی گیج شده بودم که دکتر یه سوالی ازم پرسید و مجبور
شدم برای جواب دادن بهش فکرم رو از دکتر سهند دور کنم
از اتاق پرونده به دست خارج شدیم .. و اون یکی دست ازادم رو توی جیب روپوشم فرو بردم و به
سمت استیش به مسیر افتادم …
هممدت به ساعت وسط سالن هم خیره شدم ..و با دیدنش فهمیدم که موحد حتما برای عمل دومش
داره ولیده میشه
با اینکه از صبح خیلی گذشته بود ولی هنوز بعضی از بچه ها یه جور خاص نگاهم می کردن …و گاهی
دم گوشی با هم پچ پچ می کردن
کم کم دیگه داشت وقت ناهار میشد …حوصله غذا رو نداشتم ..از صبح هم توی بخش بودم …ترجیح
دادم برای هوا خوریم که شده …برم بیرون و یه لیوان چای از کافی شاپ بیمارستان بگیرم
حسابی خسته شده بودم ..وارد محوطه شدم ..هوا نسبتا خوب بود و میشد یه لیوان چای رو بیرون و
روی یکی از این نیمکتا خورد …
چای رو که از کافی شاپ گراهی شدم به دنبال یه جای دنج برای خوردنش سرجام ایستادم و اطرافم رو
جستجو کردم …یه جایی که راهی شد و اومد توش کمتر بود…امروزگار خیلی بهم نگاه می کردن ..می
خواستم دقایقی بدون این نگاهها فقط چایمو بخورم
لیوان به کف دست به سمت محوطه خلوت که مخصوص بازی بچه های بیمار بیمارستان بود حرکت کردم ..
این موقع از فصل هیچ وقت بچه ها نبودن ..و کمتر کسی اونور می رفت …به محوطه که رسیدم یه
سرسره کوچیک با یه تاب زنگ زده که با وزش باد کمی تکون می خورد تنها چیزایی بودن که می شد
دید..
به سمت نیمکت رو به روی اون وسایل رفتم و اروم روش نشستم ..سرد بود.دستامو دور لیوان کاغذی
حلقه کردم و به حلقه ی توی دستم خیره شدم
با اینکه از صبح خودمو به بی خیالی زده بودم ولی حرفای الهه لحظه ای رهام نمی کرد و بدجوری اذیتم
می کرد .
..ناراحت لیوانو کنارم روی نیمکت گذاشتم ..کمی خم شدم و ارنجامو روی زانوهام قرار دادم و صورت
و دیدهامو با کف دستام پوشندم
هر طرفو جمع می کردی ..بازم حرف می زدن ….تا ته توی ماجرا رو در نمی اوردن ول کن نبودن
نفسی بیرون دادم که با شنیدن صوتیی در چند قدمیم … با وحشت سرمو کشیده کردم و کف دستامو
پایین اوردم
هومن عصبی در حالی که سیگار نصفه ای توی دست اویزونش بود و تهشو با عصبانیت فشار می
داد بهم خیره شده بود
و اون یکی دستشو توی جیب شلوارش فرو برده بود و جلوی روپوشش باز گذاشته بود
چند بار پلکامو باز و بسته کردم که با حرص کف دستشو بلند کرد و یه پک عصبی به سیگارش زد و
نگاهاشو بست و با حرص کنترل شده ای اضافه کرد :
–شوخیه دیگه … مگه نه ؟
اصلا نمی تونستم بفهمش …همونطور که با تعجب نگاهش می کردم .. باز یه پک عمیق دیگه زد..
هیچ ندیده بودم سیگار بکشه اونم انقدر عصبی ..موهاش اشفته بود ..به شدت حرص می خورد
..توی نگاهاش قرمز بود
بهم خیره شده بود :
-اون اداها..این حلقه ..اون چسبیدن به هما ..همه اش برای در اوردن حرص منه مگه نه ؟نقشه اتونه
که دیوونه ام کنید ..درست می گم ؟
به زور و از روی تعجب لبهامو تکون دادم و گفتم :
-دیوونه شدی ؟
به خنده افتاد …و سرشو پایین انداخت و شروع کرد به خندیدن :
-منو خر باش که فکر می کردم همه اون حرفا در موردت دروغه ..تو اونطور ادمی نیستی که با اقبالی
باشی…تو ادمی …زود ولت کردم ..ولی …ولی نشون دادی یه ک*ث*ا*ف*ت به تمام معنایی ..یه بیشرف بی
بندبار که هر روز با یکیه
خنده اش بیشتر شد …:
-همش فکر میکردم پیش یوسفی…. ولی سر اون بدبختم کلاه گذاشتی …و راهی شدی ور قلب این یاروی
عوضی ….
رنگ صورتم قرمز شد
-دوتاتونم توی این مدت چه خوب نقش بازی کردید.. طوری که هیچ کس هیچی نفهید
حرکات و راهی شدارش کف دست خودش نبود خواستم قد بلند شم و برم که با عصبانیت سیگارشو یه طرفی پرت
کرد و اومد سمتم و مچ کف دستمو محکم چسبید و به زور منو سرجام نشوند و توی دیدهام خیره شد:
-خیلی عوضی هستی آوا ..خیلی
سعی کردم مچ کف دستمو ازاد کنم اما محکم چسبیده بودش که اضافه کردم :
-ولم کن … الان یکی رد میشه
-چرا اینکارو باهام کردی ؟
اعصابمو بهم ریخته بود :
-چرا تو انقدر چرت و پرت می گی ؟منو تو زندگیمون از هم سواست …تموم شد هومن ..برای همیشه
هم تموم شد …چرا انقدر توی گذشته کف دست و پا می زنی ؟
چرا هرچند وقت یه بار دیوونه میشی و میفتی به جونم ؟..مگه این خودت نبودی که ولم کردی و
حرکت کردی؟..مگه این تو نبودی همه جا رو پر کردی که با اقبالیم .؟…حالا چی میگی ؟ دردت چیه ؟چرا
نامزد کردم ؟ ..خوب به تو چه …. زندگی خودمه …قلبم تمایل داشته
سرم داد زد :
-اخه تو و اون عوضی چه ربطی به هم دارید ؟چیتون بهم میاد دختره احمق که این تصمیم مزخرفو
گرفتی ؟
نمی دونم چش بود و چرا این خبر انقدر بهمش ریخته بود که منو باز تمایل داشت می کرد …اما در کل
هرچیم که بود ….تصمیماتم …کارای خصوصی زندگیم دیگه هیچ ربطی به اون نداشتن
-صداتو بیار پایین دیوونه ..عوضیم خودتی که کارتو می کنی و انتظار داری همه خفه شن و هیچی
نکن …. ..
.وقتی زن می گرفتی ..وقتی با تمام شخصیتم بازی می کردی …وقتی با هلهله و شادی شیرینی
عروسیتو تو ی کل بیمارستان و دوستایی پخش کردی که می دونستن یه روزی شوهر م بودی ..
فهمیدی باهام چیکار کردی ؟
فهمیدی چقدر خردم کردی ؟فهمیدی چه به روزگار …روح و روانم اوردی ؟
حالا اومدی چی بهم می گی …؟که چرا با موحدم ؟چرا می خوام زن اون شم ؟…به تو چه اخه
؟…مگه وقتی زن می گحرکت کردی من اومدم جلوتو بگیرم و بگم که چرا با این دختر ازدواج کردی ؟حالا
چی شده که به خودت جرات دادی و اومدی سرم داد بزنی و بازتمایل داشتم کنی ؟
شتاب‌زده مچ کف دستمو از کف دستش بیرون کشیدم ..لیوان چایی روی زمین افتاد .. من قدمامو سریع کردم که سریع
به سمتم چرخید و به دنبالم اومد و بازومو گرفت و اضافه کرد :
-کجا ….؟
با عصبانیت به طرفش برگشتم :
-ولم کن هومن ..بی ابرویی مسیر ننداز…تو زن داری …این کارا درست نیست
دیوونه شده بود…اصلا حرفامو نمی فهمید
-بی ابرویی من جاده می ندازم یا تو …؟
هر کاری کردم که از کف دستش خلاص بشم نشد …با تمام زور ش منو به سمت حیاط پشتی
ساختمون قدیمی بیمارستان کشوند
وحشتناک شده بود… کافی بود فقط یه نفر ما رو ببینه …اونم توی اولین روز حضورم بعد از نامزدی
توی بیمارستان !!!
سعی می کردم داد و بیداد راه نندازم تا جلب توجه نشه ..به حیاط پشتی که رسیدیم ..با خشم منو به
دیوار کوبید و سرم داد زد :
-بگو همش دروغه …بگو ک*ث*ا*ف*ت
شرایط بدی بود ..نگران از دیده شدن …نگران از اینکه بخواد بلایی سرم بیاره ..م*س*تاصل با دردی که تو
ی کتف و شونه هام بر اثر برخورد به دیوار به وجود اومده بود کمی خم شده بودم که به گریه افتاد و
اضافه کرد :
-تو زن من بودی …به همچیت قسم می خورم …به پاکیت به نجابت …اما همه رو به ک*ث*ا*ف*ت کشوندی
..به ل*ج*ن کشوندی …توی یه اشغالی اوا ..یه اشغال …یه پست فطرت
باید زود ازش دور می شدم … تا دیدم توی حال خودش نیست میل داشتم با اون درد بدوم و ازش فاصله
بگیرم … که زود متوجه شد و منو گحرکت کرد و به عقب هولم داد ..
محکم زمین خوردم و هموقت درد بدی توی ساعد کف دستم حس کردم و دیدهامو بستم که با
عصبانیت غیر قابل کنترل شده ای با پاش محکم توی شکمم کوبید
دیدهام سیاهی رفت و خواست باز به طرفم هجوم بیاره که علیان از پشت سر محکم گرفتش و
سرش داد زد و اضافه کرد :
-داری چه غلطی می کنی ؟
از درد توی خودم مچاله شده بودم و نمی تونستم از روی زمین کشیده شم ..که هومن داد زد:
-باید این عوضی رو ادم کنم …
علیان عصبی کشیدش عقب و اضافه کرد :
-خفه شو …آواتم بیار پایین …دیوونه شدی احمق ؟
هومن شل شد و افتاد روی زمین و نالید :
-این دیوونه ام کرده …چند ماه داره عذابم می ده ..این دیوونه ام کرده ..خود ک*ث*ا*ف*تش
همونطور که نگاهام سیاهی می حرکت کرد ..سعی کردم خودمو عقب بکشم که گوشیم به آوا در اومد
علیان گیج و حیرون به ما نگاه می کرد که هومن اشفته و عصبی از جاش بلند شد ..نمی دونست
چیکار کنه ….یهو به خودش اومد و با پشت کف دست اشکاشو پاک کرد و با خشم علیانو کنار زد و از
اونجا دور شد
علیان رنگ پریده در حالی که گوشیش توی کف دستش بود به سمت اومد …و پرسید:
-خوبید؟
از خجالت اشک توی نگاهام جمع شد و نیم خیز شدم ..آوای زنگ گوشیم مرتب می اومد که بهش
بیان کردم :
-خواهش می کنم دکتر
کف دستشو برای ارامش خیالم برد بالا و بیان کرد :
-باشه باشه ..چیزی نمی گم حواسم هست ..من اتفاقی شما رو دیدم ..جای خلوتی بود ….اومده
بودم که با همسرم تماس بگیرم ..که آواها رو شنیدم و کشیده شدم اینور ….
موضوع چیه ؟
اشکم در اومد و لبهامو محکم بهم چسبوندم که اظهار کرد :
-باید دکترو در جریان بذاری
سرمو بلند کردم و بهش خیره شدم :
-من بهش چیزی نمی گم ..خودت باید بهش بگی …شاید غیر از من کس دیگه ای شما ها رو دیده
باشه ..بهتر ه قبل از هر حرفی و یا اینکه چیزی بخواد از کسی بشنوه …خودت بری بهش بگی ..این
وضعیت خوبی نیست …اصلا خوب نیست
-به خدا من کاری نکردم …دیوونه شده …اصلا نمی دونم سر و کله اش از کجا پیدا شد…یهو دیوونه
شد و بهم حمله کرد
خواستم کف دستمو کشیده کنم که دیدم سر استین روپوشم خونی شده
علیان نگران به من و بعد به خرده های شیشه روی زمین خیره شد:
-اوه خدای من ..دیگه باید بهش بگی …ولی قبلش بیا بریم کف دستتو ببینم …فکر کنم حسابی دستت
بریده …
به سختی از جام بلند شدم …..صدای زنگ گو شیم قطع شده بود…همجاده هم وارد اورژانس شدیم و
اون به بقیه برای رد گم کنی گفت که پام گیره کرده و افتادم رو زمین و یه تکه شیشه توی کف دستم فرو
حرکت کرده …
حتی برای اینکه کسی شک نکنه خودش ..کف دستمو پانسمان کرد ..خدا رو شکر نیاز به بخیه نداشت
…فقط روپوشم خونی و سر استینش پاره شده بود …به ساعتم نگاه کردم
هنوز کتف و شونه ام و شکمم درد می کرد… گوشیمو در اوردم که به هنگامه بگم یه روپوش از توی
کمدم برام بیاره که دیدم موحد بار باهام تماس گحرکت کرده
علیان متوجه شد و اظهار کرد :
-همین الان برو و بهش بگو ..حرفمو گوش کن …
سرمو با دلخوری تکون دادم و با هنگامه تماس گراهی شدم …
اونم در کمترین مدت روپوشم رو اورد …خداروشکر اورژانس زیاد شلوغ نبود و علیان زود کار پانسمانو
تموم کرده بود ..طوریم حرف زده بود که همه باور کرده بودن این فقط یه اتفاق بوده
با کمک هنگامه پشت یکی از پردهای اورژانس روپوشمو عوض کردم …که با خنده اظهار کرد :
-دیده خوردید…بابا قبل از اومدن از خونه یه اسپند برای خودتون دود کنید …مامانی من همیشه برای
من اینکارو می کنه ..نمی بینی اصلا نگاه نمی خورم ..
و شروع کرد به خندیدن ..ولی من نخندیدم …مضطرب بودم که چطور به موحد بگم …چه عکس العملی
می میل داشت از خودش نشون بده
هممسیر هم به طرف بخش رفتیم ..متوجه ضعفم شد و اضافه کرد :
– چرا انقدر مچاله شده مسیر می ری ؟
سرمو تکون دادم و بیان کردم :
-هیچی نیست …یکم گشنمه
مشکوک نگاهم کرد و بیان کرد :
-یعنی انقدر گشنگی می تونه اذیتت کنه که کار کف دست خودت بدی ؟
سعی کردم بهش لبخند بزنم
نگاهی بهم انداخت و گفت :
-من دیگه برم …توام برو یه چیزی بخور….
سرمو تکون دادم و خواستم برم سمت اتاق موحد که لحظه ای ایستادم ….بهتر بود خارج از محیط
بیمارستان بهش می اضافه کردم
سر جام ایستادم و سعی کردم صاف بایستم … کف دستمو گذاشتم روی شونه و کتفم که اتنا با آوای
پر از تعجب آوام زد و بیان کرد :
-مرموز تر از خودت باز خودت باشی اوا ….
نگاهامو از درد باز و بسته کردم … بهم نزدیک شد و بیان کرد :
-از صبح درگیر بودم تازه اومدم بخش …عجب ادمی هستی تو ….چیم برای خودت تور کرده بودی و ما
نمی دونستیم …عجب هنرمندیم هستی …که تونستی مخشو بزنی …اونم موحد …!!!
اصلا صوتشو نمی شنیدم …به مسیر افتادم …اما ترسیدم بیرون از بیمارستان دیر بشه ..هومن دیوونه
شده بود …..باید بهش می گفتم ..علیان راست می گفت …
چرخیدم …اتنا هم باهام چرخید ….عملش خیلی وقت بود که تموم شده بود..اتنا دلخور از جواب
ندادنم به دنبالم اومد جلوی در اتاقش که رسیدم اتنا جلومو گراهی شد و اضافه کرد :
-نکنه چون نامزد کردید قرار نیست دیگه جواب سلام کسی رو هم بدی ؟
نفس عمیقی کشیدم ..نمی تونستم تمرکز کنم
اتنا اونقدر عصبانی شد که چیزی نمونده بود چندتا فحشم رو در روم بده که بهش اظهار کردم :
-چرا انقدر دور من می پلکی ؟کار دیگه ای نداری ؟
رنگ صورتش پرید و اظهار کرد :
-حالا در ذهنش گذراندی زیرا نامزدش شدی ..حق داری با ما ها هر جور که دوست داری حرف بزنی ؟واقعا که
خیلی بی ظرفیتی …
و با عصبانیت گذاشت و راهی شد و تنه محکم به شونه ام زد که آخ ام در اومد و کف دستمو روی شونه و کتفم
گذاشتم همزمان در اتاق موحد باز شد و اومد بیرون ..بدتر از این نمیشد ولیدگی حرف زدنو نداشتم
..سریع دستمو اوردم پایین
تا منو دید تبسمی زد و اضافه کرد :
-کجایی که هرچی زنگ می زنم جواب نمی دی ؟
و با دیدهکی ادامه داد:
-نکنه توام عمل داشتی ؟
حالا چطوری باید بهش می اضافه کردم ؟اگر در موردم فکرای بد می کرد چی ؟هنوز با لبخند نگاهم می کرد
..اب دهنمو قورت دادم و با لبخندی مصنوعی اظهار کردم :
-عملت چطور بود ؟
مشکوک نگاهی به دیدهام انداخت و با آوایی که کمی تنش پایین اومده بود گفت :
-مثل همیشه …. خوب
و خیره … چند ثانیه ای بهم نگاه کرد که زودی برای رد گم کنی نفهمیدم چطور شد که با لحنی
خودمونی بهش گفتم :
-من هنوز ناهار نخوردم ..بریم ناهار ؟
با چشمایی که کمی تنگشون کرده بود ..خیره بهم سری تکون داد و اضافه کرد :
-بریم
در کنارش اروم ..با درد شدید ی که توی ناحیه شکم داشتم به جاده افتادم که پرسید:
-امروزگار چطور بود ؟
نگاهم به جلو و حواسم به متعاقلب نگه داشتن بدنم بود :
-خو ب بود
نیم نگاهی بهم انداخت :
-پس چرا انقدر رنگت پریده ؟
نباید تو دیدهاش خیره میشدم ..ادم زبر و زرنگی بود معلوم بود حسابی شک کرده :
-فکر کنم از گشنگیه
سرشو کامل به سمتم چرخوند و به خنده افتاد:
-خوب می حرکت کردی یه چیزی می خوردی ؟
جلوی اسانسور ایستاد…قلبم می خواست کف دستمو بزارم رو شکمم …هومن یه مرگش بود …که اینطور
زده بود به سیم اخر ..داشت اشک توی چشمام جمع می شد که یه دفعه پرسید:
-جایت درد می کنه ؟
سریع تو چشماش خیره شدم ..نگاهش مثل همیشه بود… اما نگاه من مثل همیشه بی خیال و
راحت نبودم ..این ترس بود و اضطرابی که از گفتن واقعیت در نگاهم فریاد می زدند
بهم خیره بودیم که در اسانسور باز شد و من زودتر راهی شدم تو ..پشت سرم با نگاهی که دیگه پر از
سوال و شک شده بود وارد شد و دکمه رو فشار داد ..قدمی برای نگه داشتم هیکلم به عقب راهی شدم
و به دیوار اتاقک تکیه دادم که بهم نزدیک شد و با لحن جدی اضافه کرد :
-استین کف دست راستتو بالا بزن
با نگرانی ..نگاهم به کف دست راستم افتاد ..باید همین الان بهش می گفتم :
–میشه بریم بیرون از بیمارستان ؟
به نگاهام با اخم خیره شد :
-باید باهات حرف بزنم

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان صلت

مشاهده و دانلود ←