رمان طلوع پارت ۹۶

_ بارمان بهم اضافه کرده بود که ساره فوت کرده…واقعا متاسفم…

سرش رو با افسوس تکون میده و ادامه میده: بیچاره مولین….به‌شدت بهم ریخت…..

با اینکه به قلبیل احترامی که برام قائله دوست دارم مثل خودش راهی شدار کنم و حرفی نزنم که خیال کنه بهش بی احترامی کردم…ولی اسم مادرش که میاد وسط نمیتونم خوددار باشم و با پوزخند میگم: بهشون نمیومد ناراحت بشن….

با نفس عمیقی تکیه میده به مبل پشت سرش و میگه: حق دارین ازش دلخور باشین…اما خب…..اون ساره رو یه جوری دیگه عاشق شد…..

_ چطوره که خود ساره رو دوست داشت اما دخترش رو نه…‌‌…مسخره نمیاد به نظرتون…

نیمچه تبسمی میزنه و میگه: چند سالته؟..

از این یهویی صمیمی شدنش و سوال بی ربطش متعجب نگاش میکنم و با مکث میگم: بیست و دو…..

خیره خیره نگام میکنه و من معذب تر از قبل تو جام تکون میخورم….

متوجه این معذب بودنم میشه که بالاخره نگاه میگیره…

به‌شدت قلبم میخواد همین الان بزنم بیرون، اما سوالای بی حد و حسابم از گذشته باعث میشه همچنان بشینم و حتی برا این نوع نگاهش هم گلایه ای نداشته باشم…..

برا حفظ خونسردیم نگاهم رو دور تا دور اتاق میچرخونم….و بالاخره وقتی ارومتر میشم رو بهش میگم: ببخشید، من وقت زیادی ندارم.. الانم دیگه کم کم شب میشه….میشه زودتر حرفاتون رو بزنید….

کف دستاشو تکیه گاهش قرار میده و‌ قد بلند میشه….

نگاهم دنبالش کشیده میشه و اون همزمان که سمت میز کارش میره میگه: همش بیست و دو سالم بود که مولین الهه، ساره رو پیشنهاد داد بهم….البته پیشنهاد که چه عرض کنم یه جورایی وادارم کرد به میل داشتگاری رفتنش….

تماما دیده و گوش میشم و اون ادامه میده: بحث دوست داشتن و نداشتن اصلا مطرح نبود…کلا نمیتمایل داشتم ازدواج کنم…ولی اینقد مولین الهه اصرار کرد و کرد که راضی به میل داشتگاری راهی شدن شدم….ساره سنی نداشت اونموقع..فک کنم بیست یا شاید بیست و یک بود….دختر مغروری بود، خیلی مغرور….اینقدی که وقتی گذاشت حرکت کرد دیگه هیچ سر نخی از خودش نشون نداد….

پاکتی از کشوی میز درمیاره و سیگاری میذاره بین لبش….

هممدت که روشنش میکنه سمت پنجره ی اتاق میره….

بازش میکنه و شروع میکنه به سیگار کشیدن….

نمیدونم چرا فکر میکردم اهل سیگار کشیدن نیست…

دودش رو بیرون میده و میگه: بسیار دنبالش گشتم….به‌شدت….اما پیداش نکردم…

_ چرا باهاش نموندین؟…..برا چی نامزدی رو بهم زدین؟…

میچرخه و با خیره شدن بهم میگه: در مورد من چی بهت بیان کرده؟…

شتاب‌زده میگم: هیچی….

ابروهاش از تعجب بالا میره….

_ یعنی هیچ حرفی از من بهت نزده؟..

_ من اصلا پیش ساره بزرگ نشدم….تا همین چند وقت پیش هم اصن نمیشناختمش…..وقتی هم پیداش کردم هیچی از هیچکس بهم ناظهار کرد….از گذشتش متنفر بود….ادرس قبلی حاج آقا رو هم قبل از فوتش داده بود به یکی از همسایه ها که بهم بده…..

همینجور جای گرفته جلوتر میرم و ادامه میدم: ببینین اقای مهراد منش من از گذشته هیچی نمیدونم….الان هم کسی جز بارمان و حاج اقا خبر نداره من کیم….اونا هم که راضی نیستن ادرسی از خانواده ی پدرم بهم بدن….خواهش میکنم شما توضیح بدین…..

ملتمسانه بهش نگاه میکنم که سیگارش رو تو جایی که به احتمال زیاد جا سیگاری هست خاموش میکنه و جلو میاد…..

رو همون مبل قبلی میشینه و رو بهم میگه: پس هیچی نمیدونی…..

سرم رو به معنی نه تکون‌ میدم و منتظر بهش چشم میدوزم…..

از نگاه خیرش کف دستپاچه میشم ولی به روی خودم نمیارم و بالاخره همزمان که همونجور بهم زل زده،با کج کردن سرش میگه: نگاهات بسیار بهش شامگاهاهت داره…..

جا میخورم….هم از لحنش…و هم از حرفش….

دندونامو رو هم فشار میدم و میگم: اگه حرف دیگه ای ندارید من دیگه از خدمتتون مرخص میشم….

میخوام قد بلند شم که میگه: صبر کن طلوع خانم….

از خدا تمایل داشته برا گوش دادن حرفای بیشتری ازش مجدداً میشینم و میگم: پس لطف کنید یکم سریعتر…..

اینبار سرش رو پایین میندازه و با قفل کردن کف دستاش تو هم میگه:از گذشته میخوای بدونی یا از پدرت؟….

اسم پدر که وسط میاد همه ی جونم رو ذوق و شوق میگیره و با اشتیاقی که هیچجوره نمیتونم کنترلش کنم میگم: از…..از پدرم….خواهش میکنم….

سرش بالا نمیاد و همینجور خیره به زمین با مکث میگه: مرده…..همون سالها قبل اعدام شده….

نفسم بند میاد….

چی!…..

چی شد؟….

_ چی میگین؟….

جون میکنم تا این حرف رو بزنم اما نمیدونم اصلا آوام رو میشنوه یا نه؟…

فقط میدونم سرم سنگین میشه و اتاق با همه ی وسایلش دور سرم میچرخه…..

اعدام…..

یعنی چی آخه….

کف دستمو به دسته ی مبل میگیرم و به سختی بلند میشم…

رو پاهام وایمیسم…..بهش نگاه میکنم و کم و کم تار میبینمش…..

نگاه هاج و واجش رو بهم میبینم و انگار که یهویی جون از پاهام میره و ولو میشم رو مبل پشت سرم….

پلک هام رو هم میفتن و آخرین چیزی رو که میبینم تصویر محمد حسینی که سریع و تیز طرفم میاد…..

*

_ یعنی چی آخه آقا محمد حسین، مگه ما خودمون نمیتونستیم بهش بگیم……

_ بالاخره باید بهش میگفتین….

_ اینجوری اخه؟….

به‌شدت وقته که بیدار شدم و دارم آوای جر و بحثشون رو میشنوم….

اصن از همون وقتی که به بارمان زنگ زده و ازش میل داشته بیاد…..

از همون وقتی که لابه لای حرفاشون بحث کسی که به ساره تجاوز کرد و بعدشم اعدام شد به میون اومد..‌‌‌‌‌‌‌‌..

قلبم نمیخواد دیدهامو باز کنم….

بدبختی هام ته ندارن‌…..