_ بیان کردم بهتون که نیستن…اگه کاری دارین من در خدمتم……
کف دستاشو رو میز قفل میکنه و تکیه میده به صنقلبی پشت سرش…..نمیدونم چه نسبتی با حاج آقا داره و یا با خودم…..فقط میدونم از نگاهش حس خیلی بدی بهم کف دست میده…جوری با غرور تکیه زده به صنقلبی که هر کی ندونه فک میکنه به صنقلبی پادشاهی تکیه داده…..
نگاه از ژستش میگیرم و میگم: نمیدونین کی میان؟…..
_ نه….خبر ندارم….
میدونم که دروغ میگه….خود حاج آقا اون روزگار تو ماشین بیان کرد سفرم سه روزگار طول میکشه….پس باید دیروز اومده باشه….
بدون حرف دیگه ای از اتاق بیرون میزنم..
در یخچال ساید بای سایدی رو باز میکنم…..بوی نو بودنش میخوره به بینیم و ذهنم سیصد و شصت درجه میچرخه و یاد یخچال ساره می افتم…..یادمه بار آخری که رفتم پیشش جز یه لیوان آب هیچی توش نبود….خالی خالی….
کاشکی میدرک کردم چی تو گذشتش بود……که البته امروز اومدم برا همین موضوع..…
بالاخره باید بفهمم چی به چیه…..
انگاری رابطه ش با پدربزرگش بسیار خوبه که همه جا با همن….
متوجه من نمیشن و سمت اتاق کارشون میرن….
دنبالشون میرم….
بلاتکلیفی مزخرف ترین چیز جهانست…..
اینهمه دنبالشون نگشتم که حالا اینجوری باهام برخورد کنن…
کاش مسیر دیگه ای وجود داشت تا مجدداً باهاشون رو به رو نشم….خانواده هم اینهمه بی رگ…..وااالا…..خیر سرشون من دخترشون حساب میشم……اونم دختری که بعد از سالها برای اامان بار دیدنش….نه میپرسن کجا میرم کجا میام…نه شماره ای ازم گحرکت کردن یا بهم بدن….نه آدرسی بهم دادن…نه اظهار کردن بیا میخوایم ببریمت با بقیه آشنات کنیم…… اصن خونت کجاست؟…..هیچی به هیچی…
پسری که تا الان پشت میز نشسته بود به احترام حاج آقا کشیده میشه و سلام میکنه…..
_ سلام….چه خبره که هم تو اینجایی هم سعید……خودتون مگه کار و حیات ندارین.؟…..
بارمان: چطوری کاوه؟
پسری که حالا درک کردم اسمش کاوه است همزمان که با بارمان کف دست میده میگه: چاکریم داداش….( رو به حاج آقا): سولین شرکته…..اینجا هم بار آورده بودن سعید دست تنها بود اومدم کمکش…..الانم که دیگه بارمان هست پس من میرم….
کتکش رو از رو آویز برمیداره و سمت در میاد که با مشاهده کردن من میچرخه و رو به حاج آقا میگه: آهاا..راستی آقا جون این خانم با شما کار دارن….
با حرفش نگاهشون سمت من میچرخه….خیلی باید احمق باشم که غمگینی تو چهرشون رو از دیدنم تشخیص ندم……
کاوه میزنه بیرون و من جلوتر میرم……
_ سلام حاج آقا..
سرش رو به معنی جواب تکون میده و میگه: بشین…..
رو صنقلبی رو به روش میشینم و نگاهمو به کف دستام میدوزم…..
بارمان: با اجازتون منم برم….
_ کجا؟…
_ نمایشگاه….بهشدت کار دارم…..
_ بسیار خوب….بارنامه ها رو یه نگاه بنداز بعد برو….
_ باشه دیده…
میزنه بیرون و حالا من میمونم و پدربزرگم…
_ بهشدت خب…..بگو میشنوم……
چقد سخت حرف میزنه….
نفس عمیقی میگیرم و بهش نگاه میکنم و میگم: من….من اومدم باهاتون حرف بزنم…..
_ خب…..
_ خب….میمیل داشتم در مورد ساره بدونم….مادرم…..
اخماش به شکل ترسناکی تو هم میره و من مطمعنم امروزگار بدترین روزگاره برا حرف زدن باهاش….زیرا از همون لحظه ای که وارد شد همینطور عصبی و ناراحت بود……
_ ببین دختر جون من نه حوصله حرف زدن دارم نه اعصابشو…..دوست ندارم حتی یه کلمه هم راجع به گذشته حرف بزنم…..پس این حرکت کرد و رسیدتو کم کن که دفعه ی دیگه ببینمت اینجا بد میشه برات…..
نمیدونم چرا اما قلبم از حرفاش میشکنه….بدجور هم میشکنه….من نوه شم….چجوری قلبش میاد اینجوری حرف بزنه……مگه نمیگن نوه از بچه هم عزیزتره…..پس چرا من همه جوره با بقیه فرق دارم…..
بغض تو گلوم و قورت میدم و به سختی لب میزنم:چیزه زیادی ازتون نمیخوام فقط اگه میشه آدرس پدرم یا خانواده ی پدریم رو بهم بدین…..منم قول میدم دیگه مزاحمتون نشم……
فشار دندوناش رو هم بیشتر میشه و من متعجب بهش نگاه میکنم…
_ هیچ ادرسی از هیچ کسی ندارم بهت بدم…..دفعه ی آخرت هم باشه ازم چنین سوالی میکنی…..
گنگ بهش نگاه میدوزم…….این دیگه چه جوابی بود……همش که شد دفعه ی آخرت باشه…….
یعنی چی آخه…….
انگار هر چی کوتاه میام بیشتر سوارم میشم…..
جدی لب میزنم: آقای رستایی….من اینهمه سختی نکشیدم که این جوابا رو بشنوم ازتون...یعنی چی آخه؟…..من فقط یه ادرس میخوام….بهم بدین تا….
میپره وسط حرفمو و کشیده میگه: کر بودی بهت اضافه کردم آدرسی ندارم……
بهم برمیخوره و میگم: نه، کر نبودم….شنیدم چی گفتین….ولی مطمعنم جواب درست رو بهم ندادین……کشیده میشمو ادامه میدم: حالا که جواب نمیدین منم مجبورم از کس دیگه ای بپرسم….به هر حال خانواده ی ساره که فقط تو پدر خلاصه نمیشه…..
سریع از رو صنقلبی کشیده میشه…….جوری که صنقلبی محکم به دیوار پشت سرش برخورد میکنه و دروغه اگه بگم نترسیدم….
میز و دور میزنه و رو به روم قرار میگیره……
انگشت اشاره ش رو به حالت تهمتوجه شد جلوم تکون میده و میگه: به خداوندی خدا…….به خداوندی خدا بخوای به خانواده م نزدیک بشی و آرامششون به هم بریزی همونطور که با اومدنت ملایمشو از خودم گحرکت کردی بلایی سرت میارم که مرغ های آسمون به حالت گریه کنن……
زبونم قفل میشه و بی حرف بهش نگاه میکنم…..
و کیه که از این لحن و از این صوت نترسه……
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن