( جواب بده طلوع….گوشیم پیشم نبود متوجه تماست نشدم ….)
با لب های آویزون به پیامش نگاه میکنم…..
چند بار زنگ زده و جوابش رو ندادم….میخواستم حرفای کامران رو بشنوه….اونموقع جواب نداد…الان دیگه زنگ زدنش به دردم نمیخوره….
یعنی اگه کامران نامی وجود نداشت زندگی من چه شکلی میشد….امیرعلی تا تهش باهام میموند یا اگه بازم تقی به توقی میخورد ول میکرد می حرکت کرد……من حتی مهریه ای هم نذاشتم برا خودم….خیرسرم میخواستم بهش ثابت کنم برا پولش نیست که زنش شدم…..بعضی چیزا حقمه….چوب سادگیم رو میخورم….
باز خوبه تو تابستونیم و هوا سرد نیست…
وارد حیاط بیمارستان میشم….تنها جایی که برا خوابیدن به ذهنم رسیده همینه….اینکه هر کسی با دیدنم فکر کنه برا بیمارمون اومدم بیمارستان…..گوشه ای از حیاط میشینم…فقط امیدوارم بهم گیر ندن و از اینجا بیرونم نکنن….
به هر کی بگم من زن یه پزشکم و هیچ جایی رو الان ندارم برا خواب و مجبور به خوابیدن تو حیاط بیمارستان شدم حتما با خودش فکر میکنه که من یه تختم کمه و دیوونم….
دو هفته از عقدمون هنوز مونده و امیرعلی حتی یه پیامم نداده که امشامگاه رو چه جوری قراره صبح کنم…..اون میدونست کسی رو ندارم…..هیچ جوره نمیتونم این حد از بی معراهی شدیش رو باور کنم…
*
_ حقوقش چی اقا….در مورد اونم صحبت میکنید؟..
_ حقوقش سه تومنه ولی بیمه نداره…..
بیمه میخوام چیکار…..بیمه بخوره تو فرق سرم…من از بی پولی و بدبختی دارم جون میدم…
_ فقط میشه دقیقا بگین چه کاری باید انجام بدم؟…
سرش رو بالا میاره و میگه: ببین دختر جون….کارت اینکه باید فلافل درست کنی….مایه ش ولیکف دست فقط تو باید بریزی تو قالب……تمیزی مغازه هم هست….اونم باید انجام بدی….از هشت صبح میای تا سه بعداز ظهر…..سر وقت میای…سر وقت میری….فقط..
دلم با فقطی که میگه وایمیسه….بعد از یه هفته در به دری با هزار مکافات این کارو پیداش کردم…..
نگاه ازش برنمیدارم که میگه: یه ضامن هم میخوام….
_ضا… ضامن چی؟…
_ دختر جون منکه نمیتونم نمتوجه شده و نشناخته به هر کی از راه میرسه کار بدم…یه ضامن بازاری یا کار دولتی بیار و شروع کن به کار کردن….
سرم رو به معنی تایید تکون میدم…..میترسم بیشتر از این اصرار کنم فکر کنه ریگی به کفشم هست….بلند میشم و از مغازه بیرون میام…عجب مکافاتی شد….حالا ضامن از کجا بیارم خدا…..
تنها کسی که قلبم نمیخواد بهش رو بزنم امیرعلیه….آخرین تماسی که باهام داشت مربوط به همون شامگاه اولیه که از خونش زدم بیرون….
اوووف….خداااا….به منم یه نگاهی بنداز…..
هر چی فکر میکنم هیچ کسی برا ضامن بودن به ذهنم نمیرسه…
برا یه لحظه اسم اقای موید میاد تو ذهنم…وااای خدااا…..وسایلی که تو انبارشون دارم…..چرا زودتر به ذهنم نرسید…من مینونم با فروختن وسایل یه پاما بکف دست بیارم…..ذوق زده از فکر جدیدم به سرعت یه تاکسی میگیرم و سمت خونه ی موید حرکت میکنم…..
بعد از چندین ماه مجدداً وارد کوچمون شدم…کوچه و خونه ای که داخلش بزرگ شدم….چقده یادگار دارم باهاشون…
جلوی خونه شون وایمیسم و زنگ رو فشار میدم…..
طاما نمیکشه که فرزانه خانم درو باز میکنه….
با متوجه شدنم تبسم مهربونی رو لبهاش میشینه و با ذوق آوام میزنه….
_طلوع جان….دختر خودتی عزیزم….
جلو میرم و بغلش میکنم….
_سلام فرزانه خانم…خوب هستین….
جوابم رو با خوشرویی میده…داخل میرم و درو پشت سرم میبنده….
*
_ پس یعنی اون وسایل دیگه به کارت نمیان…نه؟….
تکیه میدم به پشتی و میگم: نه آقای موید..لازمشون ندارم…برا شما هم زحمت شدن…دستتون درد نکنه…به هر حال وسایل کمی نیستن و جاگیرن….
یه قلوپ از چایش میخوره و میگه: چه مزاحمتی دخترم.…اگه به خاطر این میخوای بفروشیشون که فکر میکنی جای ما رو تنگ میکنن این کارو انجام نده…به هر حال اون وسایل یادگاری های سوگل خانم خدابیامرزه….
نفس عمیقی میکشم و میگم: ممنونم ازتون…شما همیشگی بهم لطف داشتین….از کف دست دهنده و دل بزرگ شما و فرزانه خانم خبر دارم….فقط اگه براتون زحمتی نیست به یه سمساری که خودتون میشناسین خبر بدین….
_ هر جور که خودت صلاح میدونی دخترم….اگه نیتت به فروختن هست که نگاه….به اقای مهدوی زنگ میزنم…آدم خوب و منصفیه….
_ ممنونم ازتون…
تمام عمرم قلبم میخواست یه پدر به مهربونی آقای موید داشتم….میمتوجه شدم با دختراش چطور راهی شدار میکرد….همیشگی عین کوه پشتشون بود….
و چقد بده که آدم حتی ندونه پدرش کی هست….لعنت بهت ساره که یه کلمه از گذشتت حرف نمیزنی من بفهمم خانوادم کین و کجان!…
*
درسته چیز گرون قیمت زیادی نداشتیم اما خدا رو شکر پول خوبی دستمو گراهی شد…
_ ببخشین آقای موید…تو زحمت افتادین…..
_ کم تعارف کن دختر جان……بریم خونه شام بخوریم که بدجور گشنمه….
نمیدونم چه جوری قضیه ی ضمانت رو بهش بگم….اونا فکر میکنن من خانواده م رو پیدا کردم و باهاشون زیستن میکنم….
با خجالت جلو میرم و میگم:ببخشین آقای موید…میشه…میشه یه درمیل داشتی ازتون داشته باشم….
با تکون داون سرش رو بهم میگه: حتما…حتما باباجان…بگو چی شده؟…
_ راستش….من یه کاری پیدا کردم تو یه مغازه ساندویچی…حالا ازم ضامن میخوان…میشه اگه براتون ممکنه برا ضمانتم بیاین…..
*
از مغازه بیرون میایم….دیشامگاه که بیان کردم برا ضمانت بیاین اولش با تعجب نگام میکرد ولی خدا رو شکر که بهشدت سوال جوابم نکرد وگرنه محبور میشدم بهشون واقعیت رو بگم….زیستن اگه هیچ چیزی بهم نداد ولی الحمدالله یه همسایه ی خوب و با وجدان بهم داد و از این بابت خدا رو صدهزار مرتبه شکر میکنم….
_ ممنونم که رومو زمین ننداختین….امیدوارم یه روزگاری بتونم براتون جبران کنم….
_ اینکه تو دختر عاقلی هستی شکی توش نیست طلوع جان….ولی دخترم اینو بدون که کار کردن همچین جاهایی اونم به سن دختری مثل تو سختی های خودشو داره….امیدوارم منتظورمو خوب متوجه شده باشی و مواظب خودت باشی….
با خجالت سرمو پایین میندازم و تشکر میکنم…..
سوار ماشین میشه و با تک بوقی ازم خداحافظی میکنه…..
برمیگردم و سمت مغازه میرم…..از کنار صنقلبی و میزهای مشتری ها عبور میکنم و با هل دادن در کوچیک سمت آقای محاشم میرم…..
با متوجه شدنم سرش رو قد بلند میکنه و میگه: بیا اینجا….بیا بهت بگم چجوری کار کنی….
نزدیک اجاق وایمیسم….و آقای محاشم هم بهم نزدیک میشه…مایه رو تو قالب میریزه و چند تا فلافل تو روغنی که شاید برا سه روزگار پیش باشه درست میکنه…..
داخل قفسه های ادویه رو هم دستمال میکشم…این آخرین کاری بود که باید انجام میدادم….حسابی خسته شدم و احتیاج فوری به دوش گحرکت کردن دارم….
از آقای محاشم خداحافظی میکنم و از مغازه بیرون میزنم…جایی که اجاق هست بیش از حد کوچیکه… جوری که فقط یه نفر میتونه جلوی اجاق وایسه…. کاش میشد بهش بگم یه فکری برا جای به اون کوچیکی کنه….خدا به دادم برسه با این گرمایی که باید تحمل کنم……
دوست دارم برم حموم ولی الان وقتشو ندارم و باید برم دنبال خونه و امیدوارم با این پول بشه حداقل یه اتاق اجاره کنم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن