بی توجه به حرف زدن و سوال های پشت سر هم روژان و روژین از پله ها بالا میره.…
در اتاق پدر مادرش بازه و صوتی حرف زدن پدرش رو به راحتی میشنوه….همون سمت میره و با هل دادن در وارد اتاق میشه….
نگاه پدرش با شنیدن قدمهاش سمتش کشیده میشه….
به چهره و ریخت پسر وسواسی و همواره مرتبش نگاه میکنه که اینبار خبری از خوش پوشی رو تو ظاهرش نمیبینه…
از پشت میزش قد بلند میشه و سمتش قدم برمیداره….
_ یادم نمیاد بهت سلام کردن یاد نداده باشم…
نگاهش اطراف میچرخه و سمت پنجره قدم برمیداره….
_ نه اتفاقا،شما بهشدت چیزا بهمون یاد دادین….چیزایی که حتی خودتونم بهشون اعتقادی نداشتین….
سکوت پدرش باعث میشه بچرخه و خیره بشه به چهره ی برافروخته از خشمش….
با کج کردن سرش میگه: چیه حاج حمید بزرگ؟…بهتون برخورد؟….واق….
_ حرف دهنتو بفهم بارمان…برو بیرون اگه باز میخوای چرت و پرت سر هم کنی….من گوشی برا گوش دادن یاوه گویی هات ندارم…
با حرص میپره وسط حرفش….بارمان اما کوتاه نمیاد…قلبیلی برا کوتاه اومدن وجود نداره….در بدترین شرایط ممکن لحظه ها رو میگذرونه….
قدماش رو محکم به سمتش برمیداره…چند قدمیش وایمیسه و میگه: منم نیومدم که دروغ و دونگ تحویلم بدی و خودت رو یه قدیس نشون بدی…فقط اومدم حرف آخرمو بزنم و برم….اگه یه روزی که چه امروزگار باشه چه یه سال دیگه، چه صد سال دیگه، یه درصد، فقط یه درصد بفهمم پشت گم شدن طلوع اسمی به اسم حمید رستایی وجود داره، قسم میخورم بدون یه ذره فکر کردن به عواقبش آنچنان آبرویی ازتون ببرم که تا ابد نتونین تو دنیا سر بلند کنین….تا ابد……
میگه و بدون اجازه دادن به پدرش برا حرف زدن میچرخه و از اتاق بیرون میزنه….
*
داریوش کف دستپاچه و هول زده سوار ماشین میشه و شروع میکنه به استارت زدن…..داغ حرفایی که دزدکی متوجه شده به مرز جنون میکشونتش…باورش نمیشه اصلان و محمود همچین نامردایی باشن….موبایل رو به سرعت از جیبش درمیاره و شروع میکنه به شماره گراهی شدن……وقتی میبینه برنمیداره چند بار دیگه هم میگیره و باز بی فایده ست….و در آخر محکم پرتش میکنه سمت صنقلبی شاگرد و با حرص میکوبه رو فرمون…
_ کامران لعنتی….کدوم گوری هستی آخه احمق……
در رو به آرومی باز میکنه و با متوجه شدن دختری که از درد تو خودش میپیچه پوزخندی میشینه رو لبهاش….از نظرش طلوع مستحق هر بلایی هست که تا الان سرش اومده و از این به بعد هم قراره بیاد……
دبه ی تو کف دستش رو گوشه ی دیوار میذاره….چرخیدنش هموقت میشه با جیغ کشیدهی که طلوع از سر درد میکشه…..
چند قدمی جلو میره و بالای سرش قرار میگیره….
نگاهش از صورت بهم ریختش به پاهاش کشیده میشه…..با دیدن شلوار خونیش اخماش تو هم میره…..
_ خداااااااا……
خدا رو صدا میزنه و از شدت درد دندوناش رو هم قفل میشه…..
پایین پاهاش میشینه و مانتوی تنش رو کنار میده…..
با متوجه شدن خون زیادی که زیر پاهاش هست سرش به ضرب بالا میاد و تو چشمای اشکی طلوع میشینه……
_ بچت داره به دنیا میاد….یه زور دیگه بزن شاید این دم آخری ناکام از جهان نرفتی…
کف دستش جلو میره و رو دکمه ی شلوارش میشینه…..
بی جون تر از این حرفاست که بتونه حلوش رو بگیره….از دیروز اینقده درد کشیده که انگار کم کم داره جون میده….
با باز کردن دکمه، به خودش میاد و دستشو رو کف دستش میذاره…..
_ ببین، الان حال بهم زن ترین چیزیکه میتونم ببینم بدن خونی توعه….پس خیال نکن میخوام باهات حال کنم….درش میارم بتونی پاهاتو باز کنی،یهو دیدی بچت زد بیرون…
میگه و خودش به حرف زشت و بی معنی خودش میخنده….
دونه های عرق رو پیشونیش نشسته ولی دندوناش از سرما سریع شتابزده رو هم میلرزه….
درد کمر و پایین تنش همه ی جونش رو گرفته….
سرش رو محکم به زمین میکوبه و علف های کشیده دورش صورتش رو زخم میکنن….
_ بااارمااان….باااارمااان…..
بارمان بیان کردنش پوزخند مجدداً ای مینشونه رو لبهای کامران و به مسخره میگه: بارمان جونت الان خواب خوابه، کی رو صدا میزنی آخه؟…لااقل یکم التماس خودمو کن بلکه بهت یه ذره رحم کردم…..
لبهاش تکون میخوره ولی هیچ آوایی ازشون بیرون نمیاد…..
هممدت که کشیده میشه میگه: تا تو بخوای حرف بزنی شب شده…..
_ نمی…نمیتونم طبیع…طبیعی به..جهانش..بیارم…سزارین بشم…باید…باید..
جون میکنه تا این چند کلمه رو به زبون بیاره….
_ عجب…که نمیتونی….بسیار خب….
سمت جایی که دبه رو گذاشته بود میره و با برداشتنش باز میچرخه سمتش….
نگاه طلوع با درموندگی دنبالش کشیده میشه..
دردی که داره و نور کم اتاق باعث میشه نتونه تشخیص بده دبه ای که کف دست کامرانه برا چی هست….
_ حیف شد طلوع….دلبسته شدم برا یه بارم مزه ت رو بدیده….اینجوری رو قلبم میمونی…..دلمم برات میسوزه بدبخت…درد سوختن و زایمان خیلی وحشتناکه….فک نکنم کسی تو دنیا وجود داشته باشه که اینجوری از بین بره…..
نگاه گیجش به کامران و حرف زدنش هست و نفس هاش به شماره میفته…..
با کمک آرنج هاش یکم کشیده میشه اما سنگینی پایین تنش بیشتر از این بهش اجازه نمیده و بار دیگر رو زمین میفته….
_ کامران...به….کی قسم….آیییییییی….
جیغی که میکشه همزمان میشه با باز شدن یهویی در….
از درد تو خودش میپیچه و کامران میچرخه و به پشت سرش نگاه میکنه….با متوجه شدن پسرعمویی که به خیالش الان باید تهران باشه، ابروهاش از تعجب بالا میره…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن