با دیدن ماشینی اونم دقیقا جلوی ماشینش میزنه رو ترمز و با اخمهای درهم پیاده میشه…
میخوام منم پیاده شم که تند میگه: بشین تو…
صوتی بلندش باعث میشه برگردم سرجام…
در سمت راننده باز میشه و پسر جوونی پیاده میشه…..
پسری که وقتی میچرخه میفهمم همون پسری که اون روز اولش ازم حمایت کرد و بعدشم بیخیالم شد…..یاشار….
برخورد بارمان از همین اولم بوی دعوا میده وقتی یاشار کف دستش رو به معنی سلام دراز میکنه و اون محکم میزنه زیر دستش…..
شیشه رو پایین میدم تا حرفاشون رو بشنوم…
اصلا دوست ندارم باز دعوا شه اونم وقتی که هنوز به طور کامل از پارکینگ خونش هم بیرون نیومدیم….
یاشار: سر جدت کوتاه بیا بارمان….بابا لعنتی مگه چیکار کردم من….
_ اومدی اینجا چیکار…کم کتک خوردی بی شرف….
_ بی شرف چیه…. مگه چیکار کردم…برا چی از دختره نمیپرسی من اصلا کاری داشتم باهاش یا نه؟..هر غلطی کرده اون کاوه کرده..منو چرا کشیدی وسط…
وسط حرف زدنش نگاهش بهم میفته و تند سمتم میاد….
هینی از ترس میکشم و میخوام شیشه رو بدم بالا که با گذاشتن کف دستش نمیذاره…..
بارمان جلو میاد و با گحرکت کردن یقه ش دورش میکنه…
یاشار: دختر جون چرا بهش نمیگی من کاری نکردم…هاان؟…بهش بگو دیگه…بگو باهاشون درگیر شدم سرت….بگو هر کاری کردم تا جلوشون رو بگیرم….
بارمان میکشونتش سمت ماشین و بقیه ی حرفاش رو با نشستن تو ماشینش دیگه نمیشنوم…..
عجب بیرون اومدنی شد…..
حالا میفهمم چرا این یه هفته بارمان نذاشت بیام بیرون…..
طول میکشه تا یاشار و ماشینش از جلو پارکینگ دور شن…
بارمان میچرخه و سمت ماشین میاد….
در و باز میکنه و جوری زبون بسته رو بهم میکوبه که تا چند ثانیه صدای بهم خوردنش تو گوشام اکو میشه…..
به سرعت شروع میکنه به رانندگی و من بی صوت و آروم میشینم تو جام…..
آوای نفس های خشمگینش تو ماشین میپیچه و بالاخره با یه فحش رکیک بهش شروع میکنه به حرف زدن…..
_ بلایی سرتون بیارم که اون سرش ناپیدا….حالا حال باید بدووین کثافتا…..
آب دهنمو قورت میدم و بدون حرفی رومو برمیگردونم سمت شیشه…
کاش تو همون خونه میموندیم و بیرون نمیومدیم…..
صدای پیامک موبایلش کشیده میشه….زیر چشمی بهش نگاه میکنم…. وقتی میخونتش یهویی میپیچه گوشه ی خیابون و ماشین رو نگه میداره….
از این یهویی نگه داشتنش نفس نفس میزنم و میگم: چیکار میکنی بارمان…..
بدون چشم دوختن بهم نگاهاش رو صفحه ی موبایلش بالا پایین میشه…..
_ چی شده؟…
بالاخره دیده میگیره و با اخم های ترسناک میچرخه طرفم….
قلبهره میگیرم و اینبار آرومتر میپرسم: چیزی شده؟…
همچنان با اخم بهم زل زده و در نهایت میگه: تو با محمد حسین آزمایش داده بودی؟….
چی!….محمد حسین!….
منظورش رو نمیفهمم و رو بهش میگم: چی دادم؟….آزمایش؟…یعنی چی؟….
صفحه ی موبایل رو جلوم تکون میده و میگه: پس چی میگه این….به طلوع بگو آزمایشی که دادیم باید تکرار شه؟…چیکار کردی؟…هاان؟..
با داد میگه و من تو جام میخکوب میشم….
_ ممن….من اصلا نمیفهمم چی میگه…خب..خب شاید منظورش آزمایش های بیمارستان بود….
شروع میکنه به شماره گراهی شدن و میذاره رو قد بلندگو…..
چند بار میگیره و وقتی جواب نمیده گوشی رو پرت میکنه رو داشبورد…..
نگاه میگیرم و به بیرون خیره میشم….
این بود این دوست داشتنش…..که برا همچین چیزی سرم داد بزنه…..
بدون جواب دادن بهش دستم کف دستگیره رو میگیره….متوجه میشه و قفل مرکزی رو میزنه….
نمیتونم خودمو کنترل کنم و اشکام میریزه رو گونه هام….
_ باز کن….
_کجا؟….
_ میخوام پیاده شم…حالم خوب نیست…..
میخواد حرفی بزنه که شنیدن زنگ موبایل حرفش و قطع میکنه….
جواب میده و میذاره رو اسپیکر…..
صدای زنی که به احتمال زیاد مادرش هست میپیچه….
_ الو….بارمان…
_ سلام مامان جان…خوبین شما؟…
_ الهی قربونت برم….خوبیم عزیزم…..خودت چطوری؟…کجایی؟…هیچ خبری ازت نیست که….
از رو اسپیکر برمیداره و شروع میکنه به حرف زدن با مادرش…..
دلم بدجور ازش میگیره…نمیدونم شایدم لوس شده باشم….
وگرنه این اداها از کسی مثل من بهشدت بعیده…..
تو بدبختی خودم کف دست و پا میزنم که با کاری که میکنه تو جام میپرم….
کف دستش رو گونه م میشینه و شروع میکنه به پاک کردن اشک هام…..
گریه م بند میاد و بهش نگاه میکنم….
دستش همچنان بند صورتمه و هموقتم با مادرش حرف میزنه..
_ نمیدونم مادر من…ازش خبر ندارم….نه…وقتش نیست عزیزم…شما تاج سری…..کجام مگه…نیم ساعت مسیر بیشتره؟!….باشه باشه…میام..میام بخدا..امشامگاه نه، بذار برا فرداشامگاه…نگاه….قربونت…خداحافظ….
صورتمو میچرخونم که دستش میفته….
_ چی اظهار کردم مگه که زدی زیر گریه؟…
بینیمو بالا میکشم و میچرخم طرفش…قلبم نمیخواد بهش بگم از اینکه سرم داد زدی قلبم شکست برا همینم میگم: مادرت چی میاظهار کرد؟….
نگاه میگیره و به رو نگاه میکنه…..
_ درباره بابام بود….
_ چیزیش شده مگه……
از لحن سردم نیشخندی میشینه گوشه ی لباش….
برمیگرده سمتمو میگه: چه حسی بهش داری؟…
_ به کی؟..
_ بابام….
خیلی قلبم میخواد بگم حس نفرت….اصن از هر کسی که وصل باشه به حاج رستایی بیزارم….
مکثم رو که میبینه آروم میزنه رو پام و کشیده میگه: خیلی خب…خودم فهمیدم چه حسی داری…به اون مغز کوچیکت فشار نیار….
نگاهم میخ میشه رو آدمای بیرون و آروم لب میزنم: خودت باشی چه حسی داری….تموم زیستنم آرزوی داشتن خانواده و فامیل رو داشتم…اما الان که بهشون رسیدم از ته قلبم میگم کاش هیچوقت پیداشون نمیکردم….
نفس عمیقی میکشم و حرف دلمو به زبون میارم: آره …خوب فهمیدی….من هیچ حسی جز نفرت به حاج رستایی و بچه هاش ندارم….به نظرم آدمهای خودخواه و سطحی هستن که جز خودشون هیشکی براشون مهم نیست….سه تا دایی که با وجود اینکه تو بیمارستان میدونستن خواهرزادشونم اما حتی راضی به یه سلام هم نشدن….
خاموشی معنا دارش باعث میشه بچرخم طرفش….
تو سکوت و عمیق نگاهم میکنه….
حس میکنم میخواد حرفی بزنه اما دوقلب برا بیان کردنش…..
سرمو به معنی چیه تکون میدم که با مکث میگه: حست به من چیه؟….
انتظار این حرف رو ازش نداشتم…برا همینم چشم میگیرم و خودمو مشغول ور راهی شدن با ریشه های شالم میکنم….
واقعا نمیدونم چه جوابی بهش بدم….
من اون شب یادم نمیره…..
بدبختی های روزگار های بعدش رو هم همینطور….
منتظر نگاهم میکنه و وقتی خاموشیم رو میبینه میچرخه و شروع میکنه به رانندگیش……
دلخوریش رو دوست ندارم….اصلا….اما احساسمو هم نسبت بهش نمیفهمم….
بقیه جاده تو خاموشی میگذره و تا رسیدن به جایی که حالا میفهمم کلینیک دندان پزشکی هست، نه من حرف میزنم و نه اون…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن