نفس بریده و ارام ازهم جدا شدیم و چشمهایمان را باز کردیم. هردو نفس نفس میزدیم.
با انگشت شست روی لبم کشید
-مزه عسل میده همونقد شیرین و دلچسب
خسته شده بودم انقدر خودم را کج گحرکت کرده بودم درماشین، عقب کشیدم و لبهایم را با زبان تر کردم.
-این تشکر بود برای شام و گوشواره ها
خنده اش در ماشین پخش شد
-پسن من هرروزگار با کادو میام پیشت که توفقط از من تشکر کنی
ساکت با مشت به بازویش زدم
-فرصت طلب..!
استارت ماشین را زد و راه افتاد.
– بایدم فرصت طلب باشم، برای به دست آوردن تو باید فرصت طلب بود.
نفس عمیقی کشیدم. خوب بود که مرا تا این حد میخواست و چقدر من خوش شانس بودم که او گیرم افتاده بود.
-راستی اضافه کردی کلی گشتید مگه با کی حرکت کرده بودی طلا بخری؟
-با هاتف
سرم را محکم به سمتش چرخاندم جوری که گردنم درد گرفت.
– با هاتف؟
-آره
نتوانستم خنده ام را کنترل کنم.
-شوخی میکنی دیگه؟
خودش هم خنده اش گرفته بود
-نه کاملا جدی ام
-وای خدایا! تصورشم که میکنم تو و هاتف باهم رفتین طلا فروشی اون لحظه عالی بوده
اوهم دیگر نتوانست نخندد.
مهم نبود روزگار چگونه گذشته که او زخمی و کبود بودو من حال نداشتم مهم این بود آخر این روزگار ما میخندیدیم و توانسته بودیم به سختی های امروز هم غلبه کنیم.
—————————————————————-
راوی
طلا درخواب فرو راهی شده بود.
از برق چسمانش امشامگاه از مسروری راضی بود.
از خودش راضی بود که توانسته بود فرشته اش را خوشحال کند.
آهسته در را بست و به حیاط رفت وسیگاری اتش زد. دوتا مسکن خورده بود تا کمی درد بدنش ساکت شود.
منتظر خبر هاتف بود تا ببیند جنس ها رسیده اند یا نه.
وقتی که از مرز می گذششتابزده بقیه اش زیاد سخت نبوداما الان اوضاع با فرخ فرق میکرد.
الان کسی بود که مثل لاشخور بالای سرش ایستاده بود و منتظر کوچکترین خطایی از سمت داریوش بود .
پک عمیقی از سیگار گراهی شد و دودش را بیرون فرستاد.
مشتری ها بسیار وقت بود که دنبال جنس بودند.
موبایلش زنگ خورد کسی جز هاتف نمیتوانست الان زنگ بزند.
-چیشد هاتف
-آقا کوچه امن امنه، بهش خبر دادم تا ده دقیقه دیگه میرسه
نفس عمیقی کشید
-خوبه شما بازم مواظب باشید و سریع و بدون سرو صوت جنسارو خالی کنید
-دیده آقا
-یه چکم بکن ببین همه چیز میزونه یانه تا خودم فردا میام دقیق بررسی میکنم
-رو چِشَم
حالا خیالش کمی راحت شده بود و میتوانست بخوابد.
جایش را در پذیرایی انداخته بود نمیمیل داشت طلا رامعذب کند. هنوز جاده زیادی را برای به دست آوردن طلا باید میراهی شد.
طلا با تمام آن دخترهایی که دور و برش بودند متفاوت بود، آنها برایش اصلا ذره ای اهمیت نداشسریع فقط جسم آنها بود که در نظرش بود.
اما الان و با وجود طلا اامان چیزی که برایش دراولویت بود روح و روان طلا بود، حسش به او بود.
صبح روز بعد زودتر از طلا بیدار شد و اورا هم بیدار کرد.
خواب آلود کشیده شد و در رخت خواب قرار گرفت.
موهایش بهم ریخته درصورتش افتاده بودند.
احساس خستگی زیادی میکرد نمیتوانست نگاههایش را درست و حسابی باز کند.
-یکم دیگه بخوابم بعد بلند میشم خب؟
قصد داشت دراز بکشد که داریوش کف دست زیرسرش گذاشت و باعث شد باز بنشیند، باکف دست دیگرش هم موهایی ک در صورتش ریخته بود را کنار زد.
-دیرت میشه
نوازش کف دستهای داریوش روی سرش به خواب آلودگیش دامن میزد.
خودش را درآغوش داریوش انداخت و دست دور گردنش حلقه زد.
-نچ نمیشه
– فقط پنج دقیقه دیگه
لب به پیشانی طلا چسباند دلبسته شد آنقدر محکم درآغوشش بگیرد که احساس کند با او یکی شده
-خوابالو
نفس های منظم و کشدارش خبر این را میداد که بازهم خوابیده است.
به صورتش نگاه کرد ابروهایش کمی به هم نزدیک شد و اخم داشت درخواب، سایه های مژه هایش روی پوست زیر دیدهش افتاده بود و لبهای نیمه بازش طاقتش را طاق کرده بودند.
بی پروا سرخم کردو پشت پلکهایش را بوسید.
طلا کامل از خواب بیدار که شد هیچ خواب هم از سرش پرید.
بعد گونه هایش رابوسید و دراخر به لبهایش شبیخون زد، طلاهم هوشیار شده اورا هممسیری کرد.
بعد از چند ثانیه نفس گیر ازهم جداشدند.
داریوش صورتش را نزدیک صورت طلا نگه داشت و در نگاههایش خیره شد
-صبح بخیر
طلا خندان حلقه دستانش دور گردن داریوش را سفت تر کرد.
-شما صبح بخیرات قراره همیشگی انقد نفس گیر باشه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن