داریوش وسایلش را جمع کرد
-شیرینی آزادیته دیگه اون تو نبینمت
-خاک پاتم بمولا
-حقت بود اون پول برو مشکلتو حل کن
باز جلو تر وارد شد
-مرگ غلام بزار کف دستتو ماچ کنم
باز عقب تر حرکت کرد .
-برو اضافه کردم
کف دست روی سینه اش گذاشت به نشانه احترام. اوهم گونه هایش کبود و بینی اش باد کرده بود.
-نوکرتم …عزت زیاد
هاتف هم تبسم به لب کناری ایستاده بود.
-باید میدیدین چقدر مسرور شد انگار جهان رو بهش دادن
ساک را پرتاب کرد در آغوش هاتف.
-به بچه های خودمون چیزی نگو در موردش نمیخوام غرورش نابود شه
-رو چشمم آقا
در ماشین در راه برگشت به انبار بودند.
-انباری مش علی رو خالی کرمتوجه شد؟
– بله آقا آماده ی آمادس
-امشامگاه ساعت ۳ و ۴ میرسه حواستون جمع باشه چهار یا پنج نفر هم بیشتر نباشید واسه خالی کردن که جلب توجه نشه
-حواسم هست
-یه ساعت قبلشم اونجا جمع باشید زیر نظر بگیرید اونجا رو اگه چیز مشکوکی دیدین به طرف بگید نیاد چهار چشمی مواظب باشید اون فرخ حرومزاده موذی تر از این حرفاس
-شما دلواپس نباشید آقا
نفسی گحرکت کرد و کف دستی در موهایش کشید.
-نگرانم هاتف …نگرانم بد بیاری پشت بدبیاری
گوشی تلفن در کف دستش لرزید طلا بود بلافاصله پاسخ داد .
-جانم
برایش مهم نبود که هاتف کنارش جای گرفته بود مهم طلا بود.
طلا در آنطرف خط پا روی پا انداخته و گوشی را به گوشش چسبانده بود با جواب دادن داریوش تند گلایه هایش آغاز شد .
-فک کنم از خونه که بیرون میری کلا منو فراموش میکنی نه زنگی نه پیامی نه خبری
احتیاج داشت الان کنارش باشد .
-حق با توعه ببخشید
هاتف را ول میکردند فرمان و جاده را ول میکرد و به داریوش نگاه میکرد ابروهایش بالا پرید و دیده هایش بیرون زد.
اامان بار بود که میمشاهده کرد داریوش از یکی معذرت خواهی میکند
آن هم آنقدر ملایم و ملایم.
طلا باز هم زبان ریخت .
داریوش سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و دیده هایش را روی هم گذاشت تا بتواند با تمام جان و قلبش به صوتی آهستهش بخش وجودش گوش کند .
-نچ نمیشه به همین راحتی ها هم که نیست
-چیکار کنم برات
خودکاری که روی میز بود را برداشت و گوشه ی لبش گذاشت.
– اومم بزار فکر کنم
تبسمی روی لبش نقش بست و لب زد
-فکر کن خوب فکر کن
چند ثانیه بعد باز هم آوای خوش آوازش در گوشش پیچید
-شاید اگه مثل یه جنتلمن به شام دعوتم کنی ببخشمت
صوتی خنده ی قد بلندش در اتاقک ماشین پیچید.
هاتف هم تبسمی روی لبانش قرار گرفت خوشحال بود از شادی آقایش این مسروری حقش بود.
بعد از آنهمه سال سختی حق این خوشحالی را داشت .
-پس من شما را به صرف شام در یکی از رستوران های تهران دعوت میکنم این افتخار رو به بنده حقیر میدین و منو همراهی میکنید؟
آوای خنده ریزش در پشت تلفن باعث شد تا در قلب قربان صدقه اش برود.
-بله جناب این افتخار رو بهتون میدم.
-بهشدت خوشحال شدم پس شامگاه میبینمتون.
-خدانگهدار
گوشی را از کنار گوشش پایین آورد و آیکون قرمز را زد این دختر او را جادو میکرد .
-هاتف
-امر بفرمایید آقا
-به یکی از بچه ها بگو برن تو یه رستوران خوب و باکلاس یه میز دو نفره رزرو کنن بگو لباسای ادمی بپوشن تا حداقل جادهشون بدن تو
– حله
-قبل از انبار اول یه طلافروشی پیدا کن
هاتف جلوی بازار طلا فروشی ایستاد و داریوش از ماشین پیاده شد و منتظر هاتف ماند.
وقتی متوجه شد هاتف از ماشین پیاده نمیشود سرش را از پنجره به داخل برد
-پس چرا نمیای دیگه
با تعجب به داریوش نگاه کرد .
-منم بیام؟
-آره بیا من که سرم از این چیزا نمیشه
-منم وارد نیستم
-حالا بیا پایین ببینم چی میکنیم
هاتف ماشین را پارک کرد و پیاده شد.
پشت ویترین اامان طلافروشی توقف کردند و خیره شدند هیچ پیش زمینه ای از اینکه قرار است چه چیزی انتخاب کنند نداششتابزده .
داریوش دستش را به شیشه چسباند و تک پوشی پهن و زرد رنگی را نشان هاتف داد.
-اون چطوره ؟ سنگین هم هست
هاتف سرش را کج کرد و کمی خیره شد .
-نه آقا من ننم از این داشت فک کنم پیرزنونه باشه
با تعجب به هاتف خیره شد.
-ینی طلا هم پیری و جوونی داره؟
هاتف سرش را خاراند
-فک کنم داشته باش.
داریوش نگاه دیگری به ویترین انداخت.
– گمونم اینجا همه پیرزنونه ایه بیا بریم اینور
سمت طلا فروشی دیگری راه افتادند آنجا همچیزی پیدا نکردند سه چهار طلافروشی گششتابزده و نتوانسسریع چیزی انتخاب کنند.
به یک مغازه ای که رسیدند چیزی گوشه ویترین توجهش را جلب کرد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن