با تعجب نگاهم کرد.
-چرا نمی شینی عزیزم
چه میبیان کردم؟در نگاه هایش خیره شدم و بی اراده قطره های اشک از دیدهانم سر ریز شد.
به خاطر اتفاقات اخیر به شدت حساس شده بودم.
نگران ماشین را دور زد و به سمتم رسید.صورتم را میان دستانش گراهی شد.
-چی شده دورت بگردم
نمیشد باید میبیان کردم .
+قلبم…دلم بسیار درد میکنه
با تعجب نگاهانش را گرد کرد.
-قلبت؟چرا؟بشین بریم دکتر
مرا به کناری فرستاد و در ماشین را باز کرد ،می تمایل داشت کمک کند بنشینم که بازویم را از دستش کشیدم.
بیچاره نمی اطلاع داشت چه کند.
+میگم قلبم درد میکنه
گیج شده سرش را تکان داد.
-نمی فهمم
مجبور بودم مسئله را بیشتر باز کنم.
+ای بابا… هر ماه برای زن ها یه اتفاقاتی میفته که باعث قلب دردشون میشه الان من به اون درد مبتلام
تازه دوزاری اش افتاد.
-پریود شدی؟
بدنم از خجالت داغ شد و عرق سردی در کمرم جای گرفت.حالا لازم بود با صراحت موضوع را باز کند؟
-اره
تبسم مهربانی روی لبانش جای گرفت
-این گریه داره؟ آدم برای همچین چیزی گریه میکنه اخه؟ سوارشو تابریم درمونگاه
-ماشین کثیف میشه..
انگار بی اهمیت ترین مسئله جهان بود .
-بشه… بشین سرپا نمون کمرت بیشتر درد میگیره
+نمیشینم
نزدیکم شد و دستهایم را در کف دست گراهی شد..
-ماشین چیه زیستنمو فدای یه تار موت میکنم . اصلا ارزش ی قطره از اشکهاتو نداره ! سوارشو عزیزم
این اندازه از مهربان بودنش را تحمل نکردم پاهایم را کشیده کردم و لبهایم را به گونه اش رساندم و بوسه ای برروی گونه اش زدم .
-خودم آخه راحت نیستم
دیدههایش خوشحال بود این را از براقیشان میفهمیدم .
ازداخل ماشین دکمه صندوق را زد و از صندوق عقب تکه ای موکت دراورد و روی صنقلبی ماشین انداخت.
-الان خوبه؟
تبسم گرمی به رویش زدم و دیدهانم را برای تایید کارش باز و بسته کردم…
-آره خوبه
کمکم کرد و روی صندلی نشستم.
متوجه شدم مسیری که داریم طی میکنیم با مسیر خونه تفاوت دارد.
+کجا داریم میرم؟
با جدی ترین حالت ممکنش فرمان را دست گرفته بود.
-درمونگاه
+ نمیخواد یه مسکن بخورم خوب میشم
-نچ اینجوری نمیشه
+میشه همیشه با یه مسکن دردش ساکت میشه بریم خونه لطفا
نگاهش را لحظه ای به من داد، الان اصلا حوصله ی جای شلوغ را نداشتم.
وقتی مطمئن بودم را مشاهده کرد ،ناچار لب زد.
-باشه
به خانه که رسیدیم از ماشین پیاده شدم و موکت را هم که لکه ای کوچک روی آن بود را با خودم برداشتم.
در را که باز کرد بدون معطلی وارد شدم و موکت را در سطل اشغال حیاط انداختم ، ب اتاق رفتم و وسایل مورد نیازم را برداشتم و به حمام راهی شدم.
لباسهایم را دراوردم و زیر دوش از حرکت ایستادم اب از بالا ب پایین ریخته میشد و من احساس میکردم تمام الودگی هارا با خود میبرد .
دیدهم به پهلویم خورد و تا اخرین حد ممکن نگاهانم به ناگهان باز شد پهلویی که آن مردک در دست فشرده بود کاملا کبود شده بود اما الان زیرا تازه بود درد زیادی را احساس نمیکردم و به قول عامیانه هنوز داغ بودم و احتمالا از فردا درد اصلیش شروع میشد.
درحمام سرد خودم را خشک کردم و لباسهایم را پوشیدم.
از بیرون اتاق در اشپزخانه سرو آوا می امد.
حوله را دور موهایم پیچیدم و بیرون رفتم.
اصلا دوست نداشتم تنها باشم احساس ناامنی میکردم ،در حمام نمی توانستم دیدههایم را بسته نگه دارم.
مشغول چای دم کردن بود. بی سروآوا به چهار چوب تکیه دادم و نگاهش کردم.
او کسی بود ک قلبم را تمولی ب تسخیر دراورده بود. شاخ و برگ آن عاشقیی را که به او داشتم تمام وجودم را گحرکت کرده بودو ریشه ی این درخت عاشقی در روحم نفوذ پیدا کرده و روز به روزگار بیشتر رشد میکرد .
با هرمحبتش با هر نگاه عاشقانه اش، باهرگونه حمایتش، یک شکوفه در قلبم جوانه میزد.
اوایل آشناییم با او خودم را گم کرده بودم نمی اطلاع داشتم این حس چیست.
مردد بودم برای عاشق شدنش ولی الان کاملا یقین داشتم.
من از حیات این مرد را میمیل داشتم.
سنگینی نگاهم راحس کرد و به سمت من برگشت. با متوجه شدنم تبسمی کرد.
-عافیت باشه
تکیه ام را از چهارچوب گراهی شدم و روی صندلی جای گرفتم.
-سلامت باشی
کارش که تمام شد لیوانی از سینک برداشت و پرازآب کرد و از یخچال بسته ای قرص اورد و جلوی رویم گذاشت و خودش صنقلبی کناریم نشست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن