آن چهره ی ساکتش برای ذره ای هم که شده به من قوت دل داد .
-شاید توی اون کوچه بن بسته یه شکوفه تازه جوونه زده باشه شاید تو اون جاده مصدوده یه درختی در حال رشد باشه که همون مسیرو برات باز کنه ،مشکل اینه که برای امید به زند گی دنبال بهانه های بزرگی و چشمت این قشنگی های کوچیکو نمی بینه
گمانم این مرد با این ریش و موی سپید و آن پیراهن سفید و مشکی چهار خانه اش موجودی فرا زمینی بود که مرا از آن همه التهاب و خشم اینگونه آرام کرد.
متوجه شدم اینطود نمی شود که لنگ در هوا بحث را ادامه دهم ،پایی که بیرون از ماشین گذاشته بودم را به داخل کشیدم و در را بستم .
با این کارم تبسم شیرینی زد.
+پس درد عاشقیو چکار کنم؟
ابروهایش را بالا داد و تبسمش وسیعتر شد.
-آها پس این اه و ناله ها برای عشقِ،عاشقیی که توش درد و غم نباشه که نمیشه ،اصن محبت با این همین پستی و بلندی هاشه که زیباه اگه همش خوبی باشه که تو قدر نمیدونی اگه همشم بدی باشه دلتو میزنه ،اینجوریه که یه روزگار به عرش می برت و یه روز به فرش می رسونت فقط از خدا می خوا م که اگه یه روزی به خاطر محبت به فرش رسیدی مثه من زمین گیر نشی
در چشمان عسلی اش برق اشک را مشاهده کردم .
خودم را جلو کشیدم و کف دست دور صنقلبی شاگرد حلقه زدم و سرم را به آن چسباندم که بهتر او را ببینم.
+شما هم عاشقی؟
ولین از آن آه جانسوزش.
-عاشق بودم و هستم و تا آخرین لحظه ی عمرم عاشق می مونم.
قلبم برای تحکم صوتیش هنگام بیان کلمات رفت .
شاد شدم که او اینقدر کسی را دوست دارد ،کنجکاو بودم تا بدانم که آن زن کیست.
+کیه این زن خوشبخت ؟حتما الان تو خونه منتظر شماست تا برین خونه
تلخ خندی زد و نگاهش را به سمت پنجره چرخاند.
-کاش اینجوری بود
تبسمی که به سختی روی لبم رسیده بود روی صورتم ماسید.
+پس کجاست؟
-پیش شوهرش
دهانم باز ماند ،اصلا تصور چنین حرفی را نداشتم.
+چرا؟
-تو اون دوران مثه الان نبود،که طرف هر کیو که دوست داره راحت باهاش بره بیاد باهاش دوست باشه اون موقع کسی حق نداشت کسیو دلبسته شده باشه اصن عشق و عاشقی برای ننه باباها تعریفی نداشت،با اینکه بیشترشونم قربانی همین رسومات شده بودن ،زن و شوهر تازه بعد از عقد همو می دیدن ،دیگه بستگی به شانست داشت اگه بد شانس بودی یه شوهر یا زن زشت و بدعنق گیرت میفتاد و باید تا آخر عمر باهاش می ساختی.
با فکر به این موضوع با اینکه دردناک بود ولی خنده ام گرفت.او هم با مشاهده کردن خنده ی من شروع به ریز خندیدن کرد.
+چه رسم مزخرفی ،انگار لُپ لُپه
-هر کی هم کسیو دوست داشت بقیه که می متوجه شدن هم برای خانواده ی دختر هم پسر مایه ی ننگ بود
-یه روزگار در مغازه کار میکردم، از خستگی زیاد روی زمین پهن شدم سرمو که آوردم بالا دیدهم خورد به یه دختر ریزه میزه ،اونقدر ظریف بود که حتی با چادرم معلوم بود
لعنت به این جهان و تمام بد قلق بازی هایش.
-فقط با یه نگاه قلبم برای اون صورت ماهش حرکت کرد،نمی دونم چقدر به جای خالیش زل زدم تا صاحب کارم اومد زد زیر پام که به خودم اومدم
لعنت به این چرخ گردون که هیچ وقت به قلب ما نمی چرخد .
-تا فرداش تو حال خودم نبودم ،از اون روزگار هر وقت از در مغازه رد میشد کار من زل زدن بهش بود ،خودشم متوجه شده بود هر وقت که رد میشد گونه هاش از زور خجالت مثه سیب سرخ میشد
لعنت به این روزگارگار و وعده های تو خالی و خوش آب و رنگش.
-یه روزگار افتادم دنبالش متوجه شدم میره کلاس بافتنی، فرداش یه نامه ی کشیده بالا نوشتم ،وقتی داشتم از پیشش رد میشدم دادم دستش
ولین از آن تبسم حسرت وارش.
-رنگ و روش عین گچ رو دیوار سفید شد و از ترس چشاش دو دو میزد ،فرداش اونم یا نامه پرت کرد اینجوری بود که متوجه شدم دوسم داره،هر روزگار بیشتر از دیروز عاشقش میشدم طوری که اگه میگفت بمیر بدون لحظه ای درنگ میمردم مثه فرشته ها بود
+اسمش چی بود؟
-الهه
+اسم دلنشینیه
سرش را موافق تکان داد.
-می پرستیدمش
+چی شد که جدا شدین
-یکی از رفیقام وقتی دید ما چقدر همو می خوایم نمی دونم چرا ولی نارفیقی کرد و رفت به دادش الهه اضافه کرد ،داداشش و باباشم اومدن در مغازه قیامت به پا کردن و تا حد مرگ کتکم زدن من به درک اما اون تن ظریفش که تحمل یه خراشم نداشت رو بی غیرتا زیر کف دست و پا له کردن به جرم دلبسته شدن
دستان گره شده و از فشار زیاد سفید شده اش نشان میداد که داغ آن روزها هنوزم تازه است.
-کتک هایی که به من زدن نوش جونم ولی اون کبودی زیر نگاه الهه هیچ وقت از سرم بیرون نمیره اون بیشتر برام درد داشت تا من از بیمارستان در اومدم و یکم سر پا شدم رفتم در خونشون
نم نگاهانش را گرفت.
-بهم اظهار کردن شوهر کرده،شوهرشم پسر عموشه،حال اون شامگاهو نگم برات که هنوز که هنوزه دلم درد میگیره هر وقت یادش میفتم میدونی از چی بیشتر غمگینم
آوایم گحرکت کرده بود .
+از چی؟
-توی نامه ی آخری که براش فرستادم بهش بیان کردم که قراره بریم خواستگاری ما هم خانواده ی بدی نبودیم ،یعنی می خوام بگم نشدنی نبود ،ولی اون نارفیق داغی گذاشت رو دلم که دودش هنوز که هنوزه تمام مغز و دلمو گحرکت کرده
او گریه میکرد و من هم پا به پای او اشک می ریختم خم شد و از داشامگاهورد ماشین سیگار و فندکش را بیرون آورد ،سیگاری آتش زد و دودش را از پنجره به بیرون فرستاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن