مشاهده کردم که رگ گردن داریوش باد کرد و نگاهانش به رنگ خون شد ،متوجه شدم که پره های بینی اش از خشم باز و بسته شد،فشار دندان هایش از عصبیت را روی هم دیدم.
از میان های دندان های چفت شده اش غرید:
-خفه شو
یقه اش را گحرکت کرد و او را جلو کشید کف دستش را بالا آورد و به شدت در دهان زن کوبید.شکافی کنار لبش ایجاد و خون راه خود را به بیرون پیدا کرد.
محکم به دیوار کنار در چسباندش و کف دست در گلویش فرو برد ،شروع کرد در گوش زن زمزمه هایی کردن.
ساکت حرف میزد و من متوجه نمیشدم که چه میگوید،ولی میدیدم که پوست سیفد زن کم کم قرمز شد که دهانش مدام باز و بسته میشد و برای ذره ای هوا داشت بال بال میزد.
دستانش را دور مچ داریوش گره زد و سعی کرد کف دستش را جدا کند ولی نمی توانست.
دلم نیامد بیشتر از این زجر یک انسان را نظاره گر باشم با پای برهنه سمتشان دویدم و کف دست روی کف دست داریوش گذاشتم.
انگانش را غرق در گردن زن کرده و خِر خِره اش را گحرکت کرده بود .با دیدهانش داشت جان دادن زن را نگاه میکرد .
+داریوش ولش کن…دستتو بردار…داریوش میشنوی؟کف دستتو بردار …کشتیش
کر شده بود.آوایم را نمی گوش داد.دیدهانش به نگاه نیمه باز زن بود ،صورتش را سمت خودم کشیدم و با دو کف دست نگه داشتم.
+داریوش تو رو خدا داری میکشیش بردار کف دستتو
مویرگ های درون نگاهش به وضوح قابل دیدن بودند و هر آن امکان پاره شدنشان بود .دمای بدنش به شدت بالا بود.
صورتش را به کف دستانم کشید و کف دستش را روی کمرم گذاشت.همانطور که صورتش را نوازش میکردم یک کف دستم را جدا کردم و روی کف دستش گذاشتم.
آوای خِرخِر کردن زن می آمد.لب هایم را نزدیک گوشش بردم و آخرین تلاشم را کردم.
+جان من ولش کن داریوش.. جان من
به آنی کف دستانش از دور گلوی دخترک شل شد ،بی جان روی زمین افتاد و شروع به سرفه کرد.
او اما نزدیک من رسید و با همان برآشفتهت و خشونت زیر گوشم نفس زد.
-دیگه هیچ وقت واسه نجات جون یه حرومزاده جونتو قسم نخور
فاصله گحرکت کرد و کلافه پنجه در موهایی که بهم ریخته بودند کشید.سمت زن راهی شدم تا او را در کناری بنشانم و قطره ای آب به دهانش بریزم.
جواد و اصغر سراسیمه وارد حیاط شدند.همین که خواستم دست دختر را بگیرم با آوای نسبتا بلند داریوش از جا پریدم.
-کف دست نزن به این مارمولک
به آن دو اشاره زد.
-از جلوی نگاهام ببرینش تا خونشو نریختم
بدون چونو چرا اطاعت کردند و سمت اویی آمدند که تازه نفسش داشت بالا می رسید.
دستانش را گحرکت کردند و کشیدهش کردند،موهای مشکی و صافش را که آزاد دورش ریخته بود حالا به صورت و شقیقه اش چسبیده بودند.آرایشش هم کمی پخش بود.صحنه ی رقت انگیزی از یک زن که هر چقدر هم بد باشد من دوست نداشتم او را به این صورت و در این حالت ببینم.
وقتی داششتابزده او را از چارچوب در بیرون میکشیدند دستش را به توی در گراهی شد و نگاهم کرد با صوتیی که به خاطر سرفه هایش خشدار شده بود گفت:
-با جفت پا پریدی تو زندگیم خدا تقاصشو ازت میگیره ،زیاد شاد نباش تو هم مهمون دو شبه ی تختشی …چجوری دلت کشید بیای تو زندگی یه مرد زن دار؟
تمام جهان روی سرم آوار شد.داریوش باز سمت او حمله ور شد ،من ولی دیگر چیز نمی فهمیدم.
تنها جمله ی آخر برای نابودی ام بس بود.
مرد زن دار؟زن داشت؟او زن داشت؟خدای من…
من عاشق چه کسی شده بودم؟مردی که به شخصی دیگر تعهد داشت.چگونه توانسته بود این کار با من و این زن بکند.چگونه توانسته بود مرا درگیر خود کند آن هم وقتی که خودش مال دیگری بود.
حالا من این وسط باید چه کار میکردم؟با قلبم…با احساسم …با این محبت لعنتی چه میکردم.
زن بیچاره حق داشت مرا هرزه بداند من نامیل داشته نقشی را بازی کرده بودم که هر کسی جای او بود اینطور فکر میکرد.
مرا به خود وابسته کرده بود در حالی که خودش کسی را داشت که دیده انتظارش باشد.
بغضی به اندازه ی یک کوه در گلویم جا خوش کرده و جاده نفسم را بسته بود .
بدون توجه به داد و بیداد آنها با ته مانده ی توانم به خونه برگشتم و بدون توجه به زنگ تماس موبایلم چمدان را بیرون کشیدم و شروع به جمع کردن لباسها کردم.
تمام بدنم عرق کرده بودو سرم نبض میزد ،حال خودم را نمی درک کردم ،فکرم بهم ریخته بود مدام آوای آن زن در مغزم اکو میشد.
-طلا؟
با گوش دادن آوای قد بلند و محکمش نگاهانم را به آنی باز و بسته کردم و با سرعت بیشتر به کارم ادامه دادم.
در اتاق به شدت باز شد و محکم به دیوار خورد.در چهار چوب در ایستاد،لحظه ای نگاهش کردم،من خر باز قلبم با دیدن هیبتش قلبم لرزید .
هنوز چشمانش قرمز و رگهای گردن و پیشانی اش در حد انفجار بودند.
با دیدنم در حال لباس جمع کردن نزدیک رسید و انگشتانش را دور لباسی که کف دستم بود گره کردو لباس را کشید و به گوشه ای پرت کرد.
سریع تند و عصبانی نفس میکشید .
-میخوای چکار کنی؟
جاده نفسم بسته بود و نمی توانستم درست نفس بکشم ،این حقیقت که بعد از عمری عاشق کسی شده بودم که زن داشت مانند پتک بر سرم ضربه میزد.
بدون توجه به لباس و چمدانم سمت کیفم حرکت کردم مهم این بود که از این جهنم فرار کنم.
نگاهش نمیکردم که باز با متوجه شدنش قلبم هوایی نشود،که باز مسخ آن دو گوی مشکی نشوم.
کیف را هم از دستم کشید.برعکس ظاهرش آرام حرکت کردار میکرد.
-کجا میخوای بری؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن