تامن خواستم پیاده شوم بهسرعت پیاده شد و در پشت را باز کرد.چه کاری بود؟
+ممنون
-مخلصیم
از سوپر مارکت چند کیک و آبمیوه خریدم و یکی از آنها را هم به جواد دادم .
وارد درمانگاه شدیم،طبق معمول غلغله بود،گاهی اوقات قلبم میتمایل داشت باز هم شیفت شامگاه باشم.
به جواد بیان کردم در ماشین بماند اما قبول نکرد و همانطور سرپا کنار در از حرکت ایستاد.
باز هم طاقت نیاوردم.
+میخوای همینجوری اینجا وایسی؟برو تو ماشین بشین
-نه آبجی همینجا خوبه ،فقط اگه مشکلی پیش اومد یه داد بزن تا من سریع بپرم تو
این آدم به هیچ وجه قصد کوتاه آمدن نداشت.
رفتم داخل و روپوشم را پوشیدم.
تقریبا ساعت هشت و نیم بود که شیفت را عوض کردم،داشتم از شدت خستگی بیهوش میشدم.از اتاق بیرون امدم جواد روی یکی از صندلی ها نشسته بود.
+آقا جواد بریم
خستگی از سر و رویش می بارید،کشیده شد.
-تموم شد؟
+آره …تو رو خدا ببخشید خسته شدی
-این چه حرفیه آبجی؟م کارم اینه ما که مثه شما درس نخوندیم ،من از کفِ جوبا بودم داشتم جون میدادم آقا داریوش مثه فرشته ی نجات اومد ما رو از اون گه و کثافت کشید بیرون.تاعمر دارم مدیونشم بگه جونتو میخوام سه سوته خودمو براش هلاک میکنم.شما از منم خسته تری بریم که بهسرعتتر برسیم خونه
موبایلم زنگ خورد داریوش بود.
+سلام
-سلام نیومدین؟
+همین الان کارم تموم شد
-امروزگار همه چی خوب بود ؟مشکلی پیش نیومد؟
+نه خوب بود همه چیز
-باشه مواظب باشید
+فعلا
ترافیک سنگینی بود ساعت نه و نیم به خونه رسیدیم،از جواد تشکر کردم و داخل راهی شدم،صدای زیادی از پذیرایی می آمد.
پالتو و کفشم را در آوردم و دمپایی پوشیدم،برگشتم تا به پذیرایی بروم که داریوش را مشاهده کردم که روبرویم توقف کرده.
+دیوونه وحشت کردم
-خسته نباشد
+ممنون…دارین شام میخورین؟
-آره برو کف دستاتو بشور بیا
+پایین کف دست شویی هست؟
-آره
جای کف دست شویی را نشانم داد ،کف دستانم را شستم و با داریوش وارد سالن پذیرایی شدیم.
به همه سلام کردم و کنار جانا نشستم.
جانا:خسته نباشید
+ممنونم عزیزم
-ببخشید میشه یه سوال بپرسم
+چرا که نه؟بپرس
-شغلت چیه؟
+کارورز پزشکیه عمومیم
خواهرش بهار که کنارش بود نشسته بود خودش را جلوکشید.
بهار:واقعا؟خوش به حالت منم بهشدت دوس دارم دکتر شم
این برق نگاه ها را میشناختم،منم همین اندازه پزشکی را دلبسته شدم.
+کاری نداره که عزیزم فقط یکم تلاش لازمه
جانا قیافه اش را آویزان کرد
.
-یکم نه خیلی تلاش لازمه
عماد که روبروی ما قرار گرفته بودم وارد بحث شد.
-والا من اگه خودمو میکشتمم عمرا میتونستم.من سیمای مغزم سوخته
-حالا پزشکی اوردن همچین کاره شاخی ام نیست
آیدا زنِ نیما بود که این حرف را زد.لحنش کاملا پر از طعنه بود.مسئله های خاله زنکی داشت شروع میشد.
عماد:زندایی باید وارد این درسا بشی تا ببینی چقدر پیچیده اس بازم دَمِ طلا گرم که این همه پشتکار داشته
تبسمی به نشانه ی قدر دانی به او زدم.
آیدا:آره خب ،اما آدم وقتی تو یه جایی زندگی کنه که بدونه بعد از ۱۸ سالگی میندازنش بیرون ،همه ی تلاششو بکار میگیره تا یه رشته ی خوب قبول شه وگرنه که می اندازنش تو خیابونا یا ولگرد میشه یا بسیار کارای بدتری انجام میده.
زبانش بسیار شتابزده و تیز بود،اصلا خوشم نیامد.
+بسیار ها هم خانواده های خیلی خوبی دارن ولی یا ولگردن یا کارای بسیار بدتر میکنن ،اینا بستگی به ذات آدم داره .میشه بدونم مدرک تحصیلی شما چیه؟
عماد که انگار لذت میبرد از حرص خوردن آیدا گفت:
-زندایی آیدا تا کلاس دوم دبیرستان درس خونده
من نخواستم بحث کش پیدا کند فقط یک لبخند ریز زدم.صد البته که مدرک تحصیلی اهمیت چندانی ندارد و شعور و شخصیتِ انسان را معلوم نمیکند ،ولی وقتی کسی که این همه زحمت کشیده و راه سختی را رفته تحقیر کنی به قلبیل راحت بودنِ این جاده،آن مدت مدرک تحصیلی ارزش پیدا میکند.
آیدا چند صنقلبی کنارتر از عماد جای گرفته بود،بقیه هم هیچ کدام وارد بحث نشدند.با خشم زیادی نگاهم کرد ،اصلا دلیل این همه نفرت و خشم در نگاهش را نمیدرک کردم.
او هم دیگر چیزی ناظهار کرد ،سرش را پایین انداخت و شامش را خورد.
———————————————————————-
راوی…
داریوش در ایوان نشسته بود و نظاره گر آسمان ابری بود.
باد پوست صورتش را نوازش میکرد و درختان را تکان میداد،ماه هم در آسمان پشت ابرها پنهان شده بود.
-امروزگار با فرخ حرف زدم
صدای پدرش بود،به نشانه ی احترام سر پا از حرکت ایستاد و بعد از اینکه پدرش نشست او هم به حالت قبلی بازگشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن