با داریوش نگاه در چشم شدیم،دلبسته شدم بلند شوم و گلویش را با دندان هایم بدرم.
-بابا من برات جریانو بعدا توضیح میدم
بدون اینکه نگاهش را به سمت داریوش بچرخاند جوابش را داد.
-از تو نپرسیدم
البته که حق داشت سوال بپرسد،اینجا خونه ی او بود و حالا هم یک غریبه بدون هیچ اطلاعی آمده بود،و در خونه اش تِلپ شده بود.طبیعی بود مضطرب شود.
+بله اطلاع دادم
کف دستی به ریش هایش کشید.
-خوبه،شما تلفن پدرتون رو به من بدین تا من هم با ایشون تماسی داشته باشم و مطمئنشون کنم از اینکه جای دخترشون پیش ما امنه
مثل اینکه ول کن ماجرا نبود.
+شما همین الانم دارین با پدرم صحبت میکنید
آن همه آدم در سالن جای گرفته بودند،یک نفر حتی با صدای قد بلند هم نفس نمیکشید.
-یعنی چی؟
اگر قرار بود به هر کسی اجازه دهم تا مرا تحت کنترل بگیرد،تا الان باید فاتحه ی خودم را میخواندم.
-یعنی اینکه من هم پدر خودمم هم مادر خودمم ،هم خواهر و برادر خودمم
اخم هایش را سه برابر بیشتر از قبل به هم گره زد.
-متوجه نمیشم
+من کسیو ندارم خودم تنهام
با پوزخند نگاهی به داریوش انداخت.
-توام از خونه فرار کردی؟
-خیر من از بچگی پدر و مادر نداشتم و تو پرورشگاه بزرگ شدم
همه تعجب کردند.هیچگاه و در هیچ وقتی از اینکه اعتراف کنم که پرورشگاهی ام هیچ ترسی نداشتم و هر جا که لازم بود با غرور این مسئله را میبیان کردم ،چراکه خودم تنهایی توانستم در این لجنزارِ زندگی پیشراهی شد کنم،بدون کمک گحرکت کردن از کسی.
-چجوری با داریوش آشنا شدین؟
داریوش:بابا تموم کن
به جمع نگاه کردم،هیچ کس حتی غذا نکشیده بود .
-خودِ طلا خانم توضیح میده
عجب آدمی بود.شاید من نخواهم بین این همه آدم همه چیز را بریزم روی دایره.
+توی بیمارستان آشنا شدیم.
سرش را تکان داد و اشاره کرد دیس برنج را به او بدهم،با این کار انگار به همه اجازه داده شد تا غذا بکشند.
برای خودش یک کفگیر برنج کشید،در بشقاب من هم دو کفگیر برنج ریخت خواست سومی را بکشد:
+ممنونم کافیه
-بعد از غذا بریم توی ایوون یکم گپ بزنیم
ول کن نبود،آدم اینقدر پی گیر؟
سرم را به نشانه ی مثبت تکان دادم.
بعد از شام از سر میز کشیده شد و به من هم گفت که همجادهش بروم،داریوش هم از سر میز کشیده شد تا بیاید.
-بشین داریوش
چه گراهی شداری رسیده بودم…
او از جلو میرفت و من پشت سرش ،گوشی ام را بالا آوردم و به داریوش پیام دادم.
+چی بگم؟
سریع جواب داد.
-همه چیزو بگو
این خوب بود،اینکه حقیقت ماجرا را تعریف کنم کار را خیلی راحت تر میکرد تا اینکه هزاران دروغ بسازم.
حرکت کرد روی یکی از صنقلبی ها نشست،با دست صندلی روبرویش را نشان داد.
-بیا بشین دخترم
دخترم و…آدم را قبض روح میکرد.
با آن کت و شلوار سورمه ای رنگ خودِ کلمه ی ابهت بود.
روی صنقلبی نشستم ،هوا زیاد سرد نبود ولی باز هم سوز داشت.
-میدونم الان پیش خودت چه فکری میکنی ،ولیبه منم حق بده.نباید بفهمم کسی که اومده تو خونم قراره با زن و بچه هام قرار گرفت و برخاست کنه کیه؟چه کار میکنه؟
این را راست میاظهار کرد.خانه ی او بود و من هم به لطف پسرش مثل گاو سرم را پایین انداخته و به منزل اش وارد شده بودم.
+حق با شماس…چی میخواین بدونید.
-با داریوش چجوری آشنا شدی؟چرا تو رو اورده اینجا،اینو پرسیدم چراکه میدونم حتما یه قلبیلی داره،داریوش آدمی نیست که یکیو همینجوری بیاره تو خونه
از شبِ درمانگاه شروع کردم ،تمام اتفاق های این مدت را اضافه کردم،زخمی شدن داریوش،حمله کردن به او،زخمی شدن خودم،آن شب بین بی خانمان ها،اینکه مردی که هنوز نمشاهده کردمش دنبال من میگردد و به خاطر همین به خونه ی آنها وارد شدم….
هر لحظه حالت صورتش عوض میشد.
-یعنی اون کفتار تو رو هم تهمشاهده کرد کرده؟چرا؟
+من نمیدونم داریوش چیزای وحشتناکی ازش تعریف میکرد،من حتی این آدمو از نزدیک نمشاهده کردم.راستش من اصلا نمی تمایل داشتم بیام اینجا و مزاحم شما بشم ،ولی خب جون دوستامم در خطر بود
حالا که همه چیز را درک کرده بود درجه ی ترسناکی نگاهش کمی کم شد.
تسبیحش رادور کف دستش چرخاند.
-این حرفارو نزن،داریوش کار خوبی کرد که تو رو اورد اینجا ،من شرمنده ی توام که به خاطر پسر من زندگیت بهم ریخته،این پسر از همون اول سرش درد میکرد برای دردسر میترسم آخرش یه روزگار …(کف دستی به ریش هایش کشید)بگذریم…اینجا رو خونه ی خودت بدون ،راحت باش،هر چیزی هم کم و کسری داشتی به من یا به داریوش بگو.باشه؟
از درصد ترسناکی اش لحظه به لحظه کم میشد.
+حتما…خیلی ممنون
-پاشو بریم تو هوا سرده
بعد از اینکه به داخل منزل رفتیم همه از تغییر راهی شدار پدر داریوش متعجب شدند.
اینطور که از آن جمعِ خانوادگی متوجه شدم ،داریوش چهار برادر و یک خواهر دارد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن